ΤΥΠΙΚΟ Βου ΒΑΘΜΟΥ ΙΛΛΟΥΜΙΝΑΤΙΚΟΥ ΚΟΛΛΕΓΙΟΥ (ILLOUMINATI)

 

2^ος ΒΑΘΜΟΣ

ΑΘΗΝΑΙΟΣ

ΔΙΑΣΚΕΥΗ ΤΟΥ ΙΛΛΟΥΜΙΝΑΤΙΚΟΥ ΚΟΛΛΕΓΙΟΥ

 

Το Ιλλουμινατικό Κολλέγιο για τη μύηση στον δεύτερο βαθμό έχει τον ίδιο διάκοσμο και την ίδιο δομή όπως και στον πρώτο βαθμό.

ΕΝΑΡΞΗ ΕΡΓΑΣΙΩΝ

Α' Φύλ. Φωτ. (όρθιος): Εγερθείτε όλοι.

Όλοι στέκονται, όρθιοι

Β' φύλ. φωτ.: Σύμφωνα με τις παραδόσεις μας, η εργασία πρέπει να αμείβεται.

Ο Νεόφυτος / (ονοματεπώνυμο), έχοντας επιτελέσει επαρκώς την εργασία που αρμόζει στον βαθμό του Νεοφύτου, ζητεί αύξηση φωτός δια της προαγωγής του στον βαθμό του Αθηναίου. Στον βαθμό του Νεοφύτου, αναζήτησε το φως του φυσικού κόσμου, και τώρα ζητεί το φως της συνείδησης.

(προς τον μυούμενο):

Με τον βαθμό του Αθηναίου, οι Ιλλουμινάτοι τιμούν την κλασσική Αθήνα, η οποία, λόγω της πλατωνικής φιλοσοφίας και των δημοκρατικών πολιτικών θεσμών της, ανέδειξε ένα πρότυπο ανθρώπου ο οποίος αντιπαραθέτει τον δρόμο της αρετής, μάρτυρας του οποίου υπήρξε ο Σωκράτης, προς τον δρόμο της παραπλανημένης από τη δύναμη των δημαγωγών μάζας.

Η πλατωνική φιλοσοφία, που μας κληροδότησε η κλασσική Αθήνα και η οποία κατέχει εξέχουσα θέση στο Ιλλουμινατικό πρόγραμμα παιδείας, δεν είναι ένα τεχνικό διανοητικό παιχνίδι ειδικών, αλλά μια θεραπευτική του βίου, ένα συναρπαστικό και συγχρόνως καθημερινό έργο. Νεόφυτε, θα λάβεις τις διδασκαλίες του βαθμού του Αθηναίου διότι εργάστηκες εντίμως.

Ας αναλάβουμε τις θέσεις μας.

Όλοι κάθονται.

Α' Φύλ. φωτ. (προς τον ΚΥΒ.): Πώς νοείται η φιλοσοφική αλήθεια;

ΚΥΒ.: Η αλήθεια αναδύεται από την επαφή της συνείδησης προς την πραγματικότητα. Αληθεύει κάθε τι που δεν περιπίπτει σε λήθη, αλλά ζει μέσα στη συνείδηση, Η αλήθεια είναι, ουσιαστικά, το σύνολο των όρων υπό τους οποίους η γνώση του πραγματικού - δηλαδή η παράστασή του μέσα στη συνείδηση - συμφωνεί προς τη (ρύση του, δηλαδή αντιστοιχεί προς την παρουσία του. Η ανάδυση της αλήθειας μέσα από την επαφή της συνείδησης προς την πραγματικότητα εξασφαλίζει αφενός την αυτοτέλεια της συνείδησης και αφετέρου τη δημιουργικότητα της προσφοράς της πραγματικότητας.

Η επέμβαση της συνείδησης επί της πραγματικότητας δεν είναι αυθαίρετη ιδεαλιστική δραστηριότητα, αλλά αποσκοπεί στην αναζήτηση εκείνων των σημείων της πραγματικότητας που μπορούν να συνθέσουν ένα ιστορικό πρότυπο που να ανταποκρίνεται προς το πρότυπο της προθετικότητας της συνείδησης, Μέσα από αυτήν τη διαδικασία αναδύεται μια αλήθεια μερική και σχετική, διότι το ανθρώπινο ον δεν είναι απόλυτο και συνεπώς η συνείδηση του δεν μπορεί να έχει αναλυτική εποπτεία του απολύτου. Όμως η απόλυτη αλήθεια μπορεί να αποτελεί σκοπό προς επίτευξη.

Α' Φύλ. Φωτ. (προς τον ΚΥΒ.): Ποια είναι τα διαφορετικά επίπεδα στα οποία εκδηλώνεται η προθετικότητα της συνείδησης;

ΚΥΒ.: Η προθετικότητα της συνείδησης εκφράζει την προθετικότητα του υπάρχοντας και διαφορίζεται σε τρία επίπεδα, ανάλογα προς τον βαθμό στον οποίο η ίδια η προθετικότητα της συνείδησης επιβεβαιώνεται.

Πρώτον, σε βάση οιωνεί μηδενισμού της συνειδησιακής λειτουργίας, η προθετικότητα της συνείδησης εκδηλώνεται ως ένστικτο. Σε αυτό το επίπεδο, η ύπαρξη κυβερνάται από τα ένστικτα της συντήρησης και της αναπαραγωγής. Το ένστικτο είναι ένας εκ των προτέρων ολοκληρωμένος κώδικας συμπεριφοράς του οποίου η ορθότητα έχει επιβεβαιωθεί από την πρακτική αναρίθμητων γενεών, και ο οποίος εκφράζει τη λογική της οργανικής (ρύσης. Από τη σκοπιά του ενστίκτου, ο άνθρωπος αποβαίνει" ανδρείκελο της (ρύσης και απολαμβάνει την ασφάλεια που του προσφέρει η βεβαιότητα που έχει διαμορφωθεί από τη συσσώρευση αναρίθμητων εμπειριών στο είδος.

Δεύτερον, σε βάση ανεπτυγμένης συνειδησιακής λειτουργίας, η προθετικότητα της συνείδησης εκδηλώνεται ως εμπειρία. Στο επίπεδο της εμπειρίας, καθώς ενεργοποιούνται οι προσληπτικές ικανότητες της ύπαρξης, η προθετικότητα της συνείδησης εκδηλώνεται χάρις στις αισθήσεις, οι οποίες συνδέουν την ύπαρξη προς τον αισθητό κόσμο και την εφοδιάζουν με αισθητηριακή γνώση. Κατ' αυτόν τον τρόπο, συσσωρεύονται εμπειρίες, δηλαδή ενσυνείδητα βιώματα, από τα οποία, ο' ένα δεύτερο στάδια, η συνείδηση αντλεί, κατά περίπτωση, τα στοιχεία εκείνα που της είναι χρήσιμα για να αναλάβει ενεργητικές πρωτοβουλίες.

Τρίτον, σε βάση ολοκληρωμένης συνειδησιακής λειτουργίας, η προθετικότητα της συνείδησης εκδηλώνεται ως λόγος. Στο επίπεδο του λόγου, η προθετικότητα της συνείδησης εκδηλώνεται με την προσπάθεια υπαγωγής των εμπειρικών δεδομένων σε γενικεύσεις, δηλαδή σε νόμους, και με την προσπάθεια απόδοσης σημασιών στα πράγματα. Στο επίπεδο του λόγου, η προθετικότητα της συνείδησης εκδηλώνεται με την προσπάθεια παραγωγής κόσμου από ένα άμορφο σόμπαν.

Α' Φύλ. Φωτ. (προς τον ΚΥΒ.): Ποιες είναι οι διαφορετικές εκδοχές της γνώσης;

ΚΥΒ.:Πρώτον, ο όρος γνώση μπορεί να αναφέρεται στη νοητική ενέργεια δια της οποίας ένα αντικείμενο αναγνωρίζεται ως αντικείμενο της συνείδησης, δηλαδή βιώνεται. Δεύτερον, μπορεί να αναφέρεται στη νοητική ενέργεια διά της οποίας η συνείδηση συλλαμβάνει την ουσία ενός αντικειμένου. Τρίτον, μπορεί να αναφέρεται στο αντικείμενο το οποίο, δια μέσου της εικόνας ή της ιδέας του, περιέχεται στη συνείδηση. Τέταρτον, μπορεί να αναφέρεται σε εκείνο που περιέχεται στη συνείδηση ως ουσία του αντικειμένου αυτού. Πέμπτον, η γνώση μπορεί να αναφέρεται στο νόημα, δηλαδή στον σκοπό του όντος.

Α' Φύλ. φωτ. (προς τον ΚΥΒ.): Πώς λειτουργεί η επιστημονική συνείδηση;

ΚΥΒ.:Η επιστημονική συνείδηση λειτουργεί σε τρεις φάσεις: ενορατική, αναλυτική, και συνθετική. Στην ενορατική φάση της επιστημονικής δημιουργίας, η συνείδηση προβαίνει σε μια γενική σύλληψη του αντικειμένου της. Η ενόραση εμφανίζεται -όπως και το ένστικτο- ως μια άμεση και συμπυκνωμένη λογική σύλληψη των αντικειμένων και συγχρόνως ως μιαα συσσώρευση εμπειριών των οποίων η προέλευση είναι, σχεδόν ασυνείδητη. Στο πλαίσιο της ενορατικής σύλληψης της αλήθειας από τη συνείδηση, η συνείδηση εκκινεί από ένα ελάχιστο εμπειρικό ή λογικό δεδομένο για να αναχθεί σε έναν ολόκληρα κόσμο τον οποίο αποδέχεται ή του οποίου εκλαμβάνει τον εαυτό της ως μέρος. Στην αναλυτική φάση της επιστημονικής δημιουργίας, η συνείδηση διακρίνει αναλυτικά τα επιμέρους στοιχεία που συνιστούν το αντικείμενο της, ώστε να προβεί σε επισταμένη αξιολόγηση τους, Στη συνθετική φάση της επιστημονικής δημιουργίας, η συνείδηση προβαίνει σε ανακατάταξη των στοιχείου που ανέλυσε με σκοπό να οδηγηθεί στην τελική ερμηνεία του επιστημονικού αντικειμένου κατά το σύνολο του.

Α¹ Φύλ. Φωτ. (προς τον ΚΥΒ.): Πώς λειτουργεί η φιλοσοφική συνείδηση;

ΚΥΒ.:Ως ανάπτυγμα της ζωής, η συνείδηση είναι, αφενός συνείδηση της ύπαρξης και αφετέρου έκφραση της σχετικότητας της ύπαρξης. Η σχετικότητα της ύπαρξης συνίσταται στην υποτέλεια της προς το χρονικό γίγνεσθαι. Η σχετικότητα του χρονιζομένου όντος αντιτίθεται στην αχρονικότητα του απολύτου. Υποταγμένη σιη σχετικότητά της, η συνείδηση μόνο  ατελώς και εμμέσως μπορεί να συλλάβει το απόλυτο. Η επιστήμη αδυνατεί να θεμελιώσει το απόλυτο επί του σχετικού, και το σχετικό είναι το μόνο που κατέχει η επιστήμη. Επειδή η έλλογη διάνοια αδυνατεί να προσπελάσει το απόλυτο, αναπτύσσεται η φαντασία. Η φαντασία είναι ένα οραματικό είδος αντίληψης το οποίο αποδίδει δικά του λογικά σχήματα στον κόσμο του σχετικού για να χωρέσει τον κόσμο του απολύτου. Εκκινώντας από την επίγνωση της αδυναμίας της έλλογης διάνοιας να προσπελάσει το απόλυτο, η φαντασία αναμορφώνει τα εμπειρικά δεδομένα σε συνειδησιακές εικόνες, ώστε έτσι να τα αποδεσμεύσει από τη Λογική του εξωσυνειδησιακού εμπειρικού κόσμου και να τα κάνει μέλη ενός νέου, δικού της, κόσμου σημασιών. Όμως, επειδή η φαντασία δεν διαθέτει αφ' εαυτής γενική σημασία -αφού η φαντασιακή λειτουργία είναι υποκειμενική- η ενέργεια της είναι ασταθής και γι' αυτό αναγκάζεται να. καλύψει την έλλειψη γενικής σημασίας υποτασσόμενη, τελικά, στην έλλογη διάνοια. Η φιλοσοφική συνείδηση αναζητεί το απόλυτο, αλλά διακρίνεται σαφώς από τη φαντασία. Η προθετικότητα της φιλοσοφικής συνείδησης εκδηλώνεται με την αναφορά ενός ποικίλου και μεταβαλλόμενου κόσμου, δηλαδή του σχετικού, σ' ένα σταθερό νόημα, δηλαδή στο απόλυτο, ενώ η φαντασία απλώς απεικονίζει εμπειρικά δεδομένα με νοητικές εικόνες, όπως η λογική υπάγει εμπειρικά δεδομένα σε σχέσεις αιτίου και αποτελέσματος. Ο κόσμος της φαντασίας συγκροτείται από εικόνες (παραστάσεις στη συνείδηση), και, εφόσον κάθε συνειδησιακή παράσταση στερείται καθολικότητας, ως υποκειμενική, δεν μπορεί να αποτελέσει εκ του

μηδενός πηγή σημασίας, αλλά τη δέχεται απ' έξω. Αντίθετα, ο φιλόσοφος παραπέμπει το σχετικό ον στην πηγή της σημασίας του, δηλαδή στο απόλυτο, το οποίο ονομάζουμε Θεό.

Α' φύλ. φωτ. (προς τον ΚΥΒ.): Πώς επικοινωνούν οι συνειδήσεις;

ΚΥΒ.: Η συνείδηση δεν είναι απλώς ένα πεδίο στο οποίο εγγράφονται εμπειρίες, αλλά είναι μια ζωντανή και δομημένη παρουσία η οποία έχει όλα τα γνωρίσματα του όντος, δηλαδή ουσία, δομή, μορφή, και χωροχρονική δραστηριότητα, και η οποία αναδιαρθρώνεται καθορίζοντας τους όρους της δραστηριότητας της, της προθετικότητάς της και της ένταξης της μέσα στον κόσμο. Η συνείδηση αποτελεί τη συμπύκνωση του ανθρωπίνου όντος και συγχρόνως το μέσο δια του οποίου το ανθρώπινο ον επιβεβαιώνεται ως υπόσταση κι ως αφετηρία αυθυπέρβασης, τόσο προς τα έσω όσο και προς τα έξω. Η προς τα έσω επιβεβαίωση του ανθρωπίνου όντος συνίσταται στην επίγνωση τοπ ατόμου ως φορέα μιας καθολικότητας. Η καθολικότητα του ατομικού ανθρωπίνου όντος συνίσταται στη σημασία που έχει ως πραγμάτωση του θείου Θελήματος και ειδικότερα ως εικόνα του Θεού. Από αυτόν τον δεσμό του με το Απόλυτο, δηλαδή με τον Θεό, το άτομο αποκτά μια αξία που υπερβαίνει τόσο τον χρόνο όσο και τις εκάστοτε ιστορικά κυρίαρχες αξιολογικές κρίσεις, όπως ακριβώς ο Θεός, δηλαδή το αρχέτυπο του Ανθρώπου, είναι ελεύθερος από το χρονικό και από το ιστορικό γίγνεσθαι. Επίσης, επειδή όλοι οι άνθρωποι είναι πραγματώσεις του θείου Θελήματος και εικόνες του Θεού, η σχέση

ανθρώπου-Θεού δεν εξασφαλίζει μόνο την εξατομίκευση της ανθρώπινης ψυχής αλλά εξασφαλίζει συγχρόνως και την κοινωνικότητα της ανθρώπινης ψυχής. Η προς τα έξω επιβεβαίωση του ανθρωπίνου όντος συνίσταται στην ενεργητική εμβίωση της κοινωνικότητας του, με την αναζήτηση των άλλων όντων, τα οποία συναντά στο πεδίο των δικών τους συνειδήσεων.

Αυτή η συνάντηση των συνειδήσεων ολοκληρώνεται χάρις σε μια δομημένη προθετικότητα η οποία συγκεκριμενοποιείται όταν επιτυγχάνεται η αναφορά όλων των επιμέρους αναζητήσεων του ανθρώπου σ' ένα κοινό νόημα. Αυτό το κοινό έσχατο νόημα συγκροτεί τον υπερβατικό τόπο όπου οι συνειδήσεις εμπλουτίζονται από την αλληλόδρασή τους, διότι αυτό το έσχατο νόημα υπερβαίνει καθαυτό την ιστορικότητα, εν είδη εσχατολογικοό οράματος, κατ συγχρόνως αποτελεί κριτήριο αξιολόγησης της ιστορικής δράσης, προσφέροντας έτσι καθολικό κύρος σε κάθε επιμέρους ιστορική πράξη που λαμβάνει χώρα σε αναφορά προς αυτό.

Η φανέρωση αυτού του υπερβατικού τόπου και η συνεχής αναπροσαρμογή της κάθε συνείδησης προς ας υπόλοιπες στο επίπεδο που συνιστώ αυτός ακριβώς ο υπερβατικός τόπος επιτυγχάνονται χάρις or συγκεκριμένα μέσο που δημιουργούν μια συνειδησιακή κοινωνία στην οποία συνυπάρχουν απόλυτος ατομικισμός κατ απόλυτος οικουμενισμός. Τα μέσα αυτά είναι τα σύμβολα.

Το σύμβολο έχει τρία θεμελιώδη χαρακτηριστικά. Πρώτον, παραπέμπει ένα ον ή έναν κόσμο όντων σε μια αρχή που τα υπερβαίνει και συγχρονίας το ίδιο σύμβολο φανερώνει εντός του τι είναι αυτή η υπερβατική αρχή. Δεύτερον, το σύμβολο μετέχει στην πνευματική πραγματικότητα αυτού που συμβολίζει. Τρίτον, ενώ το σύμβολο μετέχει στην πνευματική πραγματικότητα αυτού που συμβολίζει, ωστόσο, δεν την καλύπτει κατά τρόπο απόλυτο, και άρα η πραγματικότητα του συμβολιζομένου υπερβαίνει κάθε παραστατική και αναπαραστατική δραστηριότητα και φανερώνεται μόνο δια της πίστης, δηλαδή με μια ενορατική θέαση. Η πίστη συνίσταται στο να δεχθούμε ότι κάτι είναι πραγματικό και να προσηλώσουμε την ύπαρξη μας προς αυτό, χωρίς να μας βεβαιώνει για την πραγματικότητα του ούτε η εμπειρία που μας παρέχουν οι αισθήσεις ούτε οι λογικές αποδείξεις. Τα σύμβολα επιτρέπουν να υπάρχουν πράγματα που σημαίνουν για όλους το ίδιο, αλλά δεν αποτελούν έναν ολοκληρωτικό κώδικα επικοινωνίας των συνειδήσεων ούτε απολιθώνουν την πνευματική ζωή του ανθρώπου, κι έτσι δημιουργούν μια κοινωνία ελευθέρων και δημιουργικών προσώπων.

Β' Φύλ. Φωτ. (όρθιος): Παρακαλώ, εγερθείτε όλοι από τις θέσεις σας.

Όλοι στέκονται όρθιοι.

Β' φύλ. Φωτ. (προς τον μυούμενο): Ακόυσες τις βασικές διδασκαλίες του δευτέρου βαθμού του Ιλλουμινατισμού. Καλείσαι να μελετήσεις μεθοδικά τα ζητήματα που σου τέθηκαν υπόψη, με τα οποία εμπλουτίστηκε η πορεία σου στην πρώτη τάξη βαθμών της Τεκτονικής Εταιρείας των Ιλλουμινάτων.

(στρεφόμενος προς τον ΚΥΒ.): Οι εργασίες μας ολοκληρώθηκαν. Σύμφωνα με τις παραδόσεις μας, ανανεώνουμε τις υποσχέσεις μας προς την Τεκτονική Εταιρεία των Ιλλουμινάτων και αναλαμβάνουμε την ευθύνη να συνεχίσου με τη διαφωτιστική μας πορεία στον κόσμο.

ΚΥΒ.: Πορευθείτε προς το φως.

 

 

 

Θέμα : Οι τρεις περιοδείες καθάρσεις

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Η γνώση δεν μεταδιδόταν στην αρχαιότητα παρά σε άτομα δοκιμασμένα, μέσα από μία σειρά δοκιμασίες. Αυτή η μετάδοση της γνώσης γίνονταν μέσα στους ναούς, κάτω από το όνομα των μυστηρίων και ο γνώστης έπαιρνε τον τίτλο του ιερέα ή του μύστη .

Η γνώση ήταν λοιπόν μυστική ή απόκρυψη, απ’ όπου και το όνομα της Απόκρυφης Επιστήμης που δόθηκε από τους συγχρόνους στην αρχαία σύνθεση.

Παρόλα αυτά, όταν οι μυημένοι αισθάνθηκαν να πλησιάζει η στιγμή, όπου όλες οι γνώσεις θα μπορούσαν να χαθούν για την ανθρωπότητα, έκαναν αφάνταστες προσπάθειες για να διασώσουν τη σύνθεση από την καταστροφή.

Τρία μεγάλα μέσα μπήκαν σ’ εφαρμογή γι’ αυτό το σκοπό.

1. Οι μυστικές εταιρίες, κατευθείαν συνέχεια των μυστηρίων. 

2. Οι λατρείες, συμβολική μετάφραση των υψηλών διδασκαλιών, για τα κοινά. 

3. Τέλος, ο λαός ο ίδιος έγινε ασυνείδητος θεματοφύλακας της γνώσης.

Οι περισσότεροι από τους μυημένους κατέφυγαν στην Ανατολή και πολύ τελευταία η δύση έμαθε για την ύπαρξη στην Ινδία και κυρίως στο Θιβέτ απόκρυφων αδελφοτήτων, που έχουν στην κατοχή τους ακέραια την αρχαία σύνθεση.

Οι Γνωστικές αιρέσεις, οι Άραβες, οι Αλχημιστές, οι Ναΐτες, οι  Ροδόσταυροι και τέλος οι Ελευθεροτέκτονες σχηματίζουν την αλυσίδα της μετάδοσης της εσωτερικής γνώσης στη Δύση. 

Η πρώτη δοκιμασία της Γης πριν τις περιοδείες αποτελεί την επιβεβαίωση των όρκων και υποσχέσεων με την επαφή του Δοκίμου με την μητέρα γη την ονομαζόμενη Δήμητρα, το σταθερό στοιχείο της φύσης και το στοιχειακό των υλικών αγαθών και της ευημερίας.

Οι αρχαίοι μύστες όταν υπόσχονταν και ορκίζονταν για κάποιο θέμα, έδιναν τον όρκο αγκίζοντας το χώμα με το πόδι ή το χέρι και τότε ο όρκος ήταν ιερός και ισχυρός.

Στο βιβλίο της Ρουθ κεφάλαιο Δ’ εδάφια 7 και 8 διαβάζουμε : « Ούτος δε ήτο ο τρόπος το πάλαι εν τω Ισραήλ περί του δικαιώματος της συγγένειας και περί της απαλλοτριώσεως, δια να βεβαιούται πας λόγος, ο άνθρωπος λύων το υπόδημα αυτού και τούτο ήτο μαρτυρία εν τω Ισραήλ. Δια τούτο είπεν ο συγγενής προς τον Βοόζ: Αγόρασον αυτό εις σεαυτόν. Και έλυσε το υπόδημα αυτού».

ΠΡΩΤΗ ΠΕΡΙΟΔΕΙΑ

Γενικά οι Τεκτονικές περιοδείες κλείνουν το περιεχόμενο όλης της Τεκτονικής φιλοσοφίας κατά βαθμό.

Τη μεγαλύτερη όμως σημασία έχουν οι περιοδείες του Α’ συμβολικού βαθμού γιατί σε αυτές οι κραδασμοί των εντυπώσεων για τους αμύητους είναι συγκλονιστικοί και γιατί, για πρώτη φορά ανοίγεται ένας δρόμος γεμάτος Φως, παρά το γεγονός ότι ο μυούμενος βαδίζει μέσα στο σκοτάδι. 

Μετά τον όρκο που δίνει ο Δόκιμος όπως τηρήσει απόλυτη σιγή επί των δοκιμασιών στις οποίες θα υποβληθεί, ο Σεβάσμιος παραγγέλνει στον Δοκιμαστή να οδηγήσει τον υποψήφιο στην πρώτη περιοδεία.

Ο Δοκιμαστής δια διαφόρων φυσικών εμποδίων και θορύβων οδηγεί τον μυούμενο, κρατώντας αυτόν και με τα δύο χέρια από την Δύση προς την Ανατολή και από την Ανατολή προς την Δύση, όπου τον οδηγεί μπροστά στην έδρα του Βου Επόπτη, ο οποίος ερωτά «Τίς ει;».

Τότε διεξάγεται η γνωστή ερωταπόκριση. Και ο Β’ Επόπτης επιτρέπει την Διέλευση, αφού ο Δοκιμαστής τον βεβαιώσει ότι ο αμύητος είναι ελεύθερος και χρηστοήθης.

Όμως ο Τεκτονισμός τα τελευταία χρόνια άφησε μέσα από τις εσωτερικές τριβές του, να χαθεί η παρακαταθήκη που του είχε δοθεί για φύλαξη και δεν μπορεί πλέον να χορηγήσει αυτόν το συνθετικό νόμο ερμηνεύοντας το νόημα των παραδοσιακών συμβόλων.

Όφειλε να μεταδώσει τη γνώση μέσα από την μυητική άλυσο από γενιά σε γενιά και άντ’ αυτού ασχολήθηκε με τα διοικητικά και κανονικά θέματα της κοινωνικής διάρθρωσης και επιρροής της κανονικότητας.

Πιστεύοντας ότι το εργαστήριο μας απομονωμένο από κοσμικές τριβές και με λαμπρή σύναξη αδελφών όλων των βαθμών καταδύεται στις ρίζες τις γνώσεις δίνοντας την ελπίδα διάσωσης της αλυσίδας της σύνθεσης.

Ο Δόκιμος συμβολικά είναι ο αναγεννημένος άνθρωπος που βγήκε από την μήτρα του σκοτεινού θαλάμου. 

Αν τα πρώτα βήματα είναι σταθερά, θα προχωρήσει στο δρόμο των μυστών που οδηγεί στο ανέσπερο Φως.

Το κλειδί που θα ανοίξει την πόρτα είναι η σωστή ερμηνεία των συμβόλων που τον περιτριγυρίζουν.

Οι ερμηνείες κάθε συμβόλου θα είναι τόσες, όσες ο ίδιος ο Μαθητής θα μπορεί ν’ ανακαλύψει με την βοήθεια των Διδασκάλων εφ’ όσον και αυτοί δεν έχουν χάσει την αντίληψη της ιερής παρακαταθήκης που του έχουν εμπιστευθεί.

Οι περιοδείες συμβολίζουνε την πρόοδο του πολιτισμού της Ανθρωπότητας, ο οποίος άρχισε από την Ανατολή και περνώντας τη Μεσόγειο, ήρθε στη Δύση, ακολουθώντας την πορεία του Ηλιου.

Οι περιοδείες της μύησης του Μαθητή, ξεκινάνε και οι τρεις από το κέντρο της απόστασης των δύο στηλών Β και J που είναι σύμβολα των δύο Ηλιοστασίων.

Κάνουν τον Κύκλο της Στοάς που αντιστοιχεί στο Σύμπαν και καταλήγουν στις δύο στήλες ως αντίθετες δυνάμεις.

Τα στοιχεία της φύσης και τα στοιχειακά που εκπροσωπούνται από αυτά αναγνωρίζουν και αναγνωρίζονται από τον Δόκιμο. Τότε η αλχημιστική αλυσίδα ενεργοποιείται.

Κατά την δοκιμασία αυτή μόνο το σύριγμα του πνέοντος ανέμου ακούγεται. Αυτό σημαίνει την κατάσταση της ουσίας της φύσεως, η οποία έφθασε στην εξέλιξη της στην μορφή του αέρος.

Η αλλόκοτη και αναχρονιστική αυτή σκηνή κανένας δεν θα μπορούσε να υποπτευθεί ότι περιέχει την δραματικώτερη εποχή της ανθρώπινης ψυχής, η οποία στερημένη από τον λόγο πάλευε προς όλα τα στοιχεία του φυσικού περιβάλλοντος για να εκδηλώσει την ικανότητα της προσαρμογής προς αυτό και αποκτήσει μέσον ενέργειας κατάλληλο για να πολλαπλασιάσει τις δυνάμεις της και να εξελιχθεί. Αυτή είναι η φυσική ερμηνεία.

Την ηθική σημασία την αναπτύσσει ο Β’ Επόπτης όπου εδώ αντικαθιστά τον στα αρχαία Δράματα Χορό, ο οποίος πάντοτε απαγγέλλει κάποιο ηθικό ή πνευματικό Νόμο, για να νουθετήσει τον δοκιμαζόμενο από τα ίδια πάθη ή σφάλματα ανθρώπων.

Τέλος ο Σεβάσμιος ερμηνεύει την έννοια του καθήκοντος, του οποίου η μύστηριακή του έννοια καθορίζεται ως η αναγνώρισης από καθένα χωριστά των δικαιωμάτων του άλλου, τα οποία πάλι απορρέουν από την αρχή της Δικαιοσύνης, η οποία αναγνωρίζει «παν ότι φύσει ανήκει εις έκαστον άνθρωπον» για να μπορεί να ζει και να εξελίσσεται.

Η πρώτη περιοδεία συμβολίζει την ανθρώπινη ζωή.

Τα εμπόδια που συναντάμε παρουσιάζουν τα πάθη, τις δυσκολίες που δοκιμάζει ο άνθρωπος και που δεν μπορεί να κατανικήσει ή να ξεπεράσει, παρά μονάχα αν αποκτήσει την ηθική εκείνη ενέργεια, η οποία επιτρέπει σ’ αυτόν να παλέψει ενάντια στην κακοτυχία.

ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΕΡΙΟΔΕΙΑ

Κατά την Δευτέρα περιοδεία επαναλαμβάνεται η ίδια περίπου διαδικασία και δραματική πορεία του μυούμενο, την οποία αρκούντως ερμηνεύει το τυπικό.

Στην δεύτερη όμως περιοδεία ο Α’ Επόπτης επιτρέπει την διέλευση του Δοκίμου, με τον όρο όπως καθαρθή αυτός δια του ύδατος.

Στα αρχαία ως και στα νεότερα μυστήρια η κάθαρσης δια του ύδατος είναι βασικό μέρος της μυήσεως.

Η φυσική του έννοια είναι η δια της οντολογικής κλίμακας των ιχθύων, διέλευση της ατομικής ψυχής και η εξέλιξη αυτής μέσα στο στοιχείο του ύδατος.

Συμβολίζει την συνένωση της νεότητας και της εφηβικής ηλικίας του ανθρώπου και την ενεργητική ζωή του, κατά την διάρκεια της οποίας αυτός επιδίδεται στη πάλη των παθών του.

Η ηθική όμως και πνευματική σημασία είναι ότι ο μυούμενος πρέπει να αποβάλλει τα οργανικά του ρύποι, αλλά προ πάντος τα πάθη και τις
αντιφατικές ή αντικοινωνικές αντιλήψεις και ιδέες.

Στα Ελευσίνια μυστήρια η τελετή μαζί με την πομπή διαρκούσε εννέα ημέρες.

Η δεύτερη ημέρα αφιερώνονταν στους καθαρμούς οπότε οι προς μύηση κατέβαιναν στην θάλασσα και λούζονταν φέρνοντας ένα μικρό γουρουνάκι, σύμβολο των ποταπών παθών, το οποίο μετά οι μύστες θυσίαζαν , υπονοώντας ότι και αυτοί θυσίασαν τα πάθη τους και τα ελαττώματα τους, ώστε απαλλαγμένοι από αυτά καταστούν αγνοί και ικανοί και έτσι να προσχωρήσουν στην μύηση των ανωτέρω βαθμών.

ΤΡΙΤΗ ΠΕΡΙΟΔΕΙΑ

Και η τελευταία αυτή περιοδεία εκτελείται κατά το τυπικό με την ίδια διαδικασία περίπου των δύο προηγουμένων αλλά περιέχει στοιχεία τα οποία προσδίδουν βαρύτητα και ιερότητα στην δραματική αυτή καμπή της μυήσεως. Τα στοιχεία αυτά είναι η πυρά και οι φλόγες.

Για να επιτρέψει όμως ο Σεβάσμιος την διέλευση στον αμύητο δίνει την προσταγή όπως διέλθει δια των φλογών.

Η δοκιμασία αυτή έχει πολύπλευρη και βαθύτατη σημασία.
Συμβολίζει την ώριμη ηλικία και τα γηρατειά, που η Σοφία στεφανώνει τον αγαθό και ενάρετο άνθρωπο, με τα πιο ζωηρά χρώματα του Φωτός.

Το πυρ από το οποίο παράγονται οι φλόγες είναι η Τετάρτη κατάσταση, με την οποία εκδηλώνεται η ουσία της φύσεως.

Οι φλόγες αφού περιβάλλουν τον δόκιμο, περατώνουν τις δοκιμασίες και λυτρώνουν το μέχρι εκείνη τη στιγμή δοκιμαζόμενο όν, το οποίο διαμέσου των προσπαθειών επιζητούσε την δύναμη και τα μέσα να γνωρίσει το περιβάλλον και να προσαρμοσθεί σ’ αυτό.

Και η δύναμη αυτή με την οποία τον περιβάλλουν οι φλόγες είναι η δύναμη του Νοείν , είναι ο λόγος τον οποίο εκδηλώνουν οι ανθρώπινες υποστάσεις και μέσα από αυτό αποκτούν την Γνώση με την οποία η εξέλιξη σε ανώτερες πνευματικές σφαίρες είναι ταχύτατη.

Κατόπιν ο Σεβάσμιος υποδεικνύει την τήρηση των αρχών της αγάπης και της φιλανθρωπίας , αφού υποβάλει τον δόκιμο στη δοκιμασία της θυσίας του αίματος του τον προσκαλεί να δώσει την επίσημη διαβεβαίωση και ομνύει αυτός τον Τεκτονικό όρκο.

Σε μια υποβλητική τελετουργική σκηνή του αποκαλύπτονται οι οφθαλμοί για να αντιληφθεί και ακούσει τις τρομερές συνέπειες της Επιορκίας.

ΚΑΘΑΡΜΟΙ ΤΩΝ ΠΕΡΙΟΔΕΙΩΝ

Στις περιοδείες του ο νεομύητος βγαίνει αρχικά από την γη, κατόπιν καθαρίζεται με τον αέρα το νερό και την φωτιά. Απαλλάσσεται δηλαδή διαδοχικά από την υλική ζωή, την φιλοσοφία, και την Θρησκεία και φθάνει στη καθαρή μύηση.

Για να μπορέσει κανείς να χαρεί το Φως της Αλήθειας πρέπει να απαλλαγεί από τις προλήψεις της παιδικής ηλικίας και να επιδοθεί με ζήλο στη μελέτη της Σοφίας.

Κατά την πομπή των πυρσών προς την Ελευσίνα στις γιορτές των Ελευσίνιων Μυστηρίων, οι υποψήφιοι Μύστες κρατούσαν ο καθένας από μία δάδα αναμμένη και βάδιζαν δύο-δύο. 

Έμπαιναν στο Ναό της Δήμητρας και υποβάλλονταν με αυτό τον τρόπο στο συμβολικό καθαρμό της Φωτιάς.

Με τις περιοδείες πραγματοποιείται και η Πυθαγόρεια «Τετρακτύς».
Ο νεομύητος βγαίνοντας από τον Ναό ας έχει υπόψη του το ρητό το οποίο δίνονταν κατά τις αρχαίες μυήσεις, που είναι χαραγμένο στη γρανίτινη βάση της τερατόμορφης Σφίγγας « Γνωρίξειν, θέλειν, τολμάν, σιγάν».

Να γνωρίζεις με αντίληψη (άνθρωπος), να θέλεις με θέρμη ( λιοντάρι), να τολμάς με θάρρος, (Αετός) και να σωπαίνεις με δύναμη (Ταύρος).

 

Είπον Σεβάσμιε Διδάσκαλε.

Ανατολή Θεσσαλονίκης

Μάρτιος 2001 χ.κ.