Ο Φιλελευθερισμός του Τεκτονισμού

 

 

 

Ο Φιλελευθερισμός του Τεκτονισμού

(επί τη ευκαιρία - και - της εθνικής εορτής της 25^ης Μαρτίου)

Εισαγωγή

Στο πλαίσιο του διαλόγου που άρχισε στις Στοές μας και στο προκείμενο βήμα της Μεγάλης Στοάς μας, με αφορμή την επέτειο της Εθνεγερσίας του 1821 (δια των αναρτηθέντων πανηγυρικών), και εξελίχθηκε υπό τις συνθήκες έτερο- και αυτο­προστασίας διά του (αυτό- ;)περιορισμού της "ελευθερίας" μετακίνησης, θεώρησα (ευελπιστώ) χρήσιμη την ανάρτηση του συνημμένου πονήματος στην όλη εξέταση της "ελευθερίας".

Αδδ∴ υγιαίνετε και αισιοδοξείτε με την βοήθεια και των αρχών και της παράδοσης του θεσμού μας και ιδίως της κατά καθήκον εις ελευθερίαν ευπραξίας.

Μπορεί η επανάληψη να είναι μήτηρ μαθήσεως, είναι όμως και πρόξενος ανίας, ιδίως όταν αφορά σε ξύλινους λόγους και παραγωγές στρατευμένων κονδυλοφόρων που συσκοτίζουν ή πάντως απαξιώνουν την αλήθεια. Το ίδιο συμβαίνει με τους πανηγυρικούς επ’ αφορμή εθνικών επετείων, που προφανώς σκοπεύουν στην διατήρηση της εθνικής μνήμης. Για τούτο χρειάζεται να φροντίζουμε ώστε ο πανηγυρικός μας να σκοπεύει στη συνειδητοποίηση της ουσίας των επετείων, πέραν των τετριμμένων και αναμασώμενων, γεγονότων και σχολίων.

Έτσι, θεώρησα χρήσιμο να δούμε την προκείμενη επέτειο ως αφορμή για να αναδειχθούν τα στοιχεία και γεγονότα που τεκμηριώνουν την σχέση του ελευθεροτεκτονισμού του Α.Α.Σ.Τ. με την ουσία της επετείου που κατ’ εμέ είναι η εθνική ανεξαρτησία και η προσωπική ελευθερία.

Είναι κοινός τόπος ότι η ελευθερία είναι μια ευαίσθητη έννοια και κατάσταση, με πολλούς επιβουλείς, όπως ένας επίδοξος κατακτητής, ένας δικτάτορας, ένας εκβιαστής, ένας μισαλλόδοξος ή φανατικός νους, ένας φθονερός προϊστάμενος, ένας ανασφαλής επικεφαλής οργάνωσης, ένα αυταρχικό αφεντικό ή ένας στρατευμένος και χειραγωγός της σκέψης ή συνείδησης λόγος ή έργο ή μεθόδευση, ένας διαταραγμένος ή μισερός ρουφιάνος, όπως και κάθε λογοκρισία ή συζυγική δεσποτεία.

Είναι φανερό ότι το κοινό στοιχείο όλων αυτών των «κακών» είναι πράγματι η προσβολή της ελευθερίας, άλλοτε της Πολιτείας ή του έθνους, άλλοτε της κοινωνίας, ή της ομάδας ή του ατόμου.

Βέβαια παρά τις επιμέρους εκφάνσεις και τα πεδία έκφρασής της, μια είναι η ιδέα της ελευθερίας, μία και μόνη κατάσταση μπορεί να χαρακτηριστεί ως ελευθερία και όλες οι προαναφερόμενες περιπτώσεις δεν είναι παρά μερικώτερες εκδηλώσεις της.

Έτσι όταν λέμε «εθνική ελευθερία» θα μπορούμε να εννοούμε το πλαίσιο όλων των ελευθεριών που συνέχονται με τους ανθρώπους, τις ιδέες, τις αργές, την κοινωνία του Έθνους.

Ο Ρήγας έγραψε «Όταν εμποδίζωνται αυτά τα δίκαια (ελευθερία σκέψεως, εκφράσεως, συναθροίσεως κλπ...) είναι ενθύμησις του εξοστρακισθέντος Δεσποτισμού όπου αποδιώξαμεν (άρθρο 7, τα δίκαια του ανθρώπου). Έτσι, ο Ρήγας εξομοιώνει την κοινωνική με την εθνική δουλεία.

Αυτή η αντίληψη συνιστά την βάση της σχέσης Τεκτονισμού και Ελευθερίας, ή την πεμπτουσία του Τεκτονισμού, με άλλα λόγια. Αυτήν την σχέση και αντίληψη διερευνά το παρόν, αποδίδοντας παλιό σχετικό τεκτονικό λόγο που διαρθρώνεται κατά τα κείμενα και την πρακτική δραστηριότητα του τεκτονικού θεσμού.

 «Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ στα θεσμικά κείμενα του ΤΕΚΤΟΝΙΣΜΟΥ»

 Η κοινά αποδεκτή σχέση αιτίας – αποτελέσματος υπάρχει και στην σχέση πράξη – νόηση ή αντίληψη ή ιδέα και αυτή η συνέχεια συνιστά τον Λόγο στην ανθρώπινη διάσταση, τον ανθρώπινο άθλο, γέρας και κατάρα.

Έτσι, πίσω από τις δράσεις του Τεκτονισμού για την ελευθερία βρίσκεται μια παλαιότατη φιλελεύθερη και ευρέως ανθρωπιστική τεκτονική θέση: «Ελευθερία - Ισότης - Αδελφότης» είναι το πλέον χρησιμοποιημένο, ευρύτατα γνωστό τεκτονικόν λόγιον από το 1789.

 1.     ΤΟ ΤΕΚΤΟΝΙΚΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

 Κατά το γνωστό, λίγο - πολύ κοινό στις τεκτονικές δυνάμεις, Σύνταγμα ή Καταστατικό Χάρτη κάθε παραδοσιακά οργανωμένου τεκτονικού σώματος «ο Τεκτονισμός είναι θεσμός προοδευτικός» βασικό σημείο κοινωνικής ελευθερίας. Περαιτέρω λέγει «Ως ύπατον αγαθόν ο ελεύθερος τέκτων θεωρεί την ελευθερίαν σκέψεως και συνειδήσεως, αποδοκιμάζει παν μέσον απειλούν την ελευθερίαν ταύτην, και καταδικάζει την βίαν».

Άλλωστε, όλοι μας έχουμε ενυπογράφως εκφράσει την αντίθεσή μας προς τα ολοκληρωτικά καθεστώτα όταν γίναμε μέλη του τάγματος.

Θα επισημάνω το «Οι τέκτονες θεωρούν ως καθήκον το αμύνεσθαι υπέρ παντός αδικουμένου και έχουν ως αρχήν τον σεβασμόν της ελευθερίας κλπ». Αυτό ξεκαθαρίζει ότι η πάλη για χάρη των αδικουμένων και ο σεβασμός της ελευθερίας ΔΕΝ εμπίπτουν στις ενέργειες τις οποίες ο Τεκτονισμός απαγορεύει μέσα στις Στοές.

Για αυτό πρώτη προϋπόθεση για την είσοδο στον Τεκτονισμό τάσσεται ο υποψήφιος να είναι ελεύθερος (αρχή IX του τεκτονικού Συντάγματος).

 2.     ΤΑ ΤΥΠΙΚΑ

Ως «ελεύθερος» (και χρηστοήθης) «τολμά» να προσέλθει στον Τεκτονισμό ο αμύητος. 

Και τον ξαναρωτάμε επίσημα «Αβιάστως και ελευθέρως εμφανίζεσθε ενώπιον ημών;». 

Έτσι ο Τεκτονισμός δείχνει απ’ αρχής τη βασική του μέριμνα για την ελευθερία βούλησης και δράσης.

Ακολουθεί όμως και μία διαβεβαίωση πνευματικής ελευθερίας από τις πιο σπάνιες: «Ο Τεκτονισμός ουδέν θέτει όριον εν τη αναζητήσει της αληθείας». Και αμέσως μετά, πριν από τις δοκιμασίες του αμυήτου θα αναλυθεί το περιεχόμενο «της λέξεως ελευθερία» (σελ. 31).

Δύσκολα θα βρη κανείς σ’ οποιοδήποτε σύστημα ή οργάνωση μία τέτοια ΕΠΙΜΟΝΗ στο θέμα της ελευθερίας, από την πρώτη στιγμή της συμμετοχής ενός νέου μέλους.

Δεν είναι τυχαίο ότι σε αντίθεση με την δογματική καταπίεση, ο Τεκτονισμός αναγνωρίζει τον Γαλιλαίο ως μάρτυρα της Επιστήμης.

Μιλάει και για «την απόλαυσιν της (ελευθερίας) άνευ βλάβης του πλησίον».

Επανειλημμένα τονίσθηκε και ότι «Ανάγκη επί τέλους ίνα η οικουμένη φωτιστή δια των εργασιών μας και απαλλαγή των στεναγμών του επαίσχυντου ζυγού της δουλείας εις ον κρατεί αυτήν δέσμιαν η τυφλή αμάθεια» για να δηλωθεί απερίφραστα ότι η πνευματική καλλιέργεια και παρασκευή των ανθρώπων θα οδηγήση στην ανύψωση προς την Ελευθερία. Για αυτό και κατά το Σύνταγμα, για την ανόρθωση της Ανθρωπότητος χρειάζεται «αδιάλειπτος εργασία (…) δια της ειρηνικής και βαθμιαίας ανυψώσεως του Ατόμου». Από αυτά καταδεικνύονται αφ’ ενός τα μέσα και σκοποί του Τεκτονισμού (ιδέτε τα επίθετα «ειρηνικός» και «βαθμιαίος») και αφ’ ετέρου ο πυρήνας του τεκτονικού ενδιαφέροντος και υποκειμένου που είναι το Άτομο. Έχουν προφανώς θεμελιακή σημασία για την ερμηνεία της γενικώτερης τεκτονικής μεθόδου, όπως και για την υλοποίηση της κοινωνικής ελευθερίας.

Εν τέλει ας μην ξεχνάμε και την άποψή του για την πανίσχυρη «Δύναμη που λέγεται Λαός»!

Ο ΤΕΚΤΟΝΙΣΜΟΣ στην πράξη

Ο πρωτοπόρος ΓΑΛΛΙΚΟΣ ΤΕΚΤΟΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

 Είναι γνωστά τα όσα πολλά γράφηκαν για τις σχέσεις Τεκτονισμού και Γαλλικής Επαναστάσεως.

Σημασία έχει ότι ήδη ανάμεσα στους 53 αντιπροσώπους που έστειλε η χώρα στην Αυλή (Ιανουάριος – Φεβρουάριος 1789) οι 31, δηλαδή 60%, ήσαν Τέκτονες. Σημασία έχει και ότι η πνευματική απελευθέρωση που είχαν πετύχει οι εγκυκλοπαιδιστές μέσα στην Στοά των «εννέα αδελφών» (των Μουσών δηλαδή) ολοκληρωνόταν με την επιφώνηση «Liberté – Egalité – Fraternité» αρχικά μόνο μέσα και αργότερα και έξω από τις στοές.

Όταν ο αδ.: Condorset, διάσημος μαθηματικός, θα συντάξει τις θεμελιώδεις αρχές των δικαιωμάτων του ανθρώπου στα 1789, ο Τεκτονισμός θα έχει προσφέρει από τον φιλελευθερισμό του στον εκδημοκρατισμό της κοινωνίας και των Κρατών.

 Επαναστάσεις και Τεκτονισμός

 Πρόκειται για τις εθνικοαπελευθερωτικές τεκτονικές κινήσεις, φορείς των πιο ζωντανών ρευμάτων των προοδευτικών ιδεών, από τα μέσα του 18^ου ως τα τέλη του 19^ου αιώνα.

Γρήγορα οι κινήσεις αυτές έπεσαν στην δυσμένεια των απολυταρχικών καθεστώτων της Ευρώπης την εποχή εκείνη, σε Κράτη – μωσαϊκά που δεν αναγνώριζαν ούτε εθνότητες, ούτε διακρίσεις εξουσιών, ούτε πολιτικά δικαιώματα. Από αυτή την άποψη είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστικό το γεγονός ότι, ακόμα και μέσα σε βασικώς συντηρητικά τεκτονικά κείμενα, γίνεται μνεία αυτής της δυσμένειας: Το 1786, στις «Νέες, μυστικές και θεμελιώδεις διατάξεις» του Φρειδερίκου του Μεγάλου σημειούται ότι τα διασκορπισμένα τεκτονικά σωματεία «εγέννησαν υπονοίας και έλλειψιν πάσης εμπιστοσύνης εκ μέρους πάντων σχεδόν των Ηγεμόνων, και μεγάλους προκάλεσαν σκληρούς διωγμούς εκ μέρους τινών εξ αυτών». Ο ιστορικός ρόλος του Τεκτονισμού είχε δηλαδή αρχίσει.

Ας μην διαφεύγει ότι η Μ. Αικατερίνη όταν πρωτοέμαθε για την μόδα του Τεκτονισμού στην Δυτική Ευρώπη αυτοανακηρύχθηκε προστάτιδά του για να ανακαλέσει όταν εξερράγη η Γαλλική Επανάσταση!

Και ιδού ένα άλλο μέγα ιστορικό προηγούμενο, πριν από τη γνωστότατη πλέον συμβολή στην Ελληνική Επανάσταση: Πρόκειται για την Αμερικάνικη Επανάσταση, που ξεκίνησε από μια τεκτονική Στοά της Βοστώνης στα 1770, ανδρώθηκε μέσα στο τρίγωνο του αδ.: Ουάσιγκτον, του αδ.: Φραγκλίνου και του αδ.: Λαφαγιέτ, για να επιστεφθή με την θριαμβευτική είσοδο των μελών του επιτελείου

του Ουάσιγκτον, όλων με τεκτονικά διάσημα, μέσα στη Φιλαδέλφεια, στις 27 Δεκεμβρίου του 1778.

Οι πρωτεργάτες της Ιταλικής Επαναστάσεως ήσαν τέκτονες κανονικοί και οι εμπνεύσεις τους τεκτονικές: Μαντζίνι, Κρίσπι, Καβούρ και με πρώτον όλων τον μετέπειτα Μεγ.: Διδ.: της Ιταλίας αδ.: Γκαριμπάλντι.

Εξ άλλου, ο πρώτος εκλεγείς αυτόχθων Πρίγκηψ της αυτονόμου Ρουμανίας (1859), ο Αλέξανδρος – Ίων Cuza, ήταν Σεβάσμιος της Στοάς «Αστήρ του Δουνάβεως» στο Γαλάτσι.

Οι σε πολλές χώρες αναφορά στο ρόλο τεκτόνων ή και των τεκτονικών ιδεών στις διάφορες εθνικοκοινωνικές επαναστάσεις, για να φανή η γενικότητα του φαινομένου και να αποκλεισθή ο χαρακτηρισμός του ως «συμπτωματικού».

Μείζων απόδειξη: ΟΙ ΔΙΩΓΜΟΙ ΤΩΝ ΤΕΚΤΟΝΩΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΜΠΟΛΣΕΒΙΚΟΥΣ

Πάνω στο θέμα αυτό θα μπορούσαν να γραφτούν βιβλία ολόκληρα. Η συνοπτική αναδρομή που ακολουθεί έχει σκοπό να υπενθυμίση ότι όπου υπάρχει ανελευθερία εκεί ο Τεκτονισμός διώκεται, άμεσα ή έμμεσα.

Χαρακτηριστικά, στο IV Διεθνές Κομμουνιστικό Συνέδριο ο Τρότσκι δηλώνει ότι «η ελευθερία που υποστηρίζεται από τον Τεκτονισμό είναι μία ελευθερία αστικής συλλήψεως, αντίθετη με εκείνην της δικτατορίας του προλεταριάτου» (1966).

Ευρισκόμαστε στο Δεκέμβριο του 1921. Ο τεράστιος ρόλος του ρωσικού Τεκτονισμού για τη δημοκρατία αρχίζει να παρασιωπάται. Ακόμη και οι πρώτοι μετεπαναστατικοί (1917) πρωθυπουργοί, τέκτονες κανονικοί (Πρίγκηψ Lvov, Kerenski κ.α.) πρέπει να λησμονηθούν (Hutin, 1961). Σε λίγο η αρχή της Σταλινικής λαίλαπας (1923) θα σβήση κάθε τεκτονική ζωή στη Σοβιετική Ένωση.

Την ίδια ακριβώς εποχή (στις 13 Φεβρουαρίου 1923), το Μέγα Φασιστικό Συμβούλιο της Ιταλίας αποφασίζει το ασυμβίβαστον της φασιστικής και της τεκτονικής ιδιότητος. Ο Μ.: Δ.: της Μ.: Α.: της Ιταλίας Domizio Torrigiani και πλήθος τεκτόνων θα εξορισθούν στο Lipari.

Στη χιτλερική Γερμανία και στη φρανκική Ισπανία το κλείσιμο των Στοών, οι δολοφονίες και η αποστολή σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως πολλών τεκτόνων έγιναν πολύ ταχύτερα και συστηματικώτερα. Στο αντιχιτλερικό κίνημα της 20^ης Ιουλίου 1944 θα συμμετάσχη σημαντικός αριθμός παλαιών τεκτόνων (Hutin, 1961, σ. 125). Το καθεστώς του Vichy στη Γαλλία θα αναλάβη τεράστια εκστρατεία «να καθαρίση την Γαλλίαν από τη αγγλοεβραϊκήν πλουτοκρατίαν και τον εβραϊκόν μπολσεβικισμόν των μασώνων»! Με διάταγμα του Αυγούστου του 1941 όποιος είχε υπάρξει τέκτων δεν μπορούσε να διορισθή δημόσιος υπάλληλος στη Γαλλία (Hutin, 1961, σ. 16). Είναι τέτοια η μανία των φασιστών στη Γαλλία ώστε η επτάτομος εγκυκλοπαίδεια του Καθολικισμού (G. Jacquement, Paris 1955), δηλαδή αυτών που αφόρισαν δις τον ελευθεροτεκτονισμό, αφιερώνει ειδικό κεφάλαιο στο οποίο εκφράζεται με θερμή συμπάθεια για τα θύματα των διωγμών κατά των τεκτόνων (βλ. και Mellor, 1964, σ. 284-285). Ας αναφερθή εδώ, για το περίεργο του πράγματος, ότι μέχρι και αντιτεκτονικό γραμματόσημο κυκλοφόρησε στην Σερβία το 1941!

Ας θυμηθούμε, τέλος, τους αιχμαλώτους πολέμου τέκτονες που κράτησαν την τεκτ. ζωή μέσα σε διάφορα στρατόπεδα συγκεντρώσεως: 24 συγχρόνως Στεγασταί αναφέρονται σε μια περίπτωση Στοάς αιχμαλώτων στη Σιγκαπούρη (Pickard Knight, 1969, σ. 273).

Τελειώνω αυτή την συνοπτική αναδρομή στο κεφάλαιο των διωγμών αναφερόμενος σε μια από τις χώρες του ανατολικού συνασπισμού, τη Ρουμανία, όπου ο Τεκτονισμός φυτοζώησε τέσσερα ολόκληρα χρόνια (1944-1948) μετά την εγκατάσταση του κομμουνισμού, για να πάψη πλέον να υπάρχει εδώ και πολλά χρόνια, μέχρι την σχετικά πρόσφατη επανεμφάνισή του.

 

Η ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΤΕΚΤΟΝΙΣΜΟΥ ΣΤΟΥΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ
ΑΓΩΝΕΣ

Δέκατος όγδοος και δέκατος ένατος αιώνας

    Είναι πολύ γνωστά πλέον τα περιστατικά της τεκτονικής παρασκευής της Εθνεγερσίας, στον μείζονα ελληνικό χώρο: Πλήθος τεκτονικές και παρατεκτονικές οργανώσεις, έναν σχεδόν αιώνα πριν από την ελληνική επανάσταση, είχαν σαφείς απελευθερωτικούς σκοπούς (βλ. π.χ. Τάσιος, 1974, σελ. 191). Αυτή τη ζώσα ιστορία είχε υπ’ όψιν του και ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης όταν αποτεινόμενος στις ψυχές του Σκουφά και του Τσακάλωφ έλεγε: «Ευλογημένοι αι στοαί αι μασονικές αίτινες σας εβάπτισαν εις την κολυμβήθραν της Ελευθερίας».

Κατ’ αυτή την ιστορία αναγνωρίζει ο Καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κ. Βακαλόπουλος όταν γράφη ότι «κατά τις αρχές του 19^ου αιώνα, οι μυστικές εταιρείες είναι το μόνο καταφύγιο των οπαδών των φιλελεύθερων ιδεών. Πολλές μάλιστα απ’ αυτές γεννήθηκαν μέσα στους κόλπους του μασονισμού (το «Βήμα», 29.1.71).

Άλλωστε, είχαν προηγηθή οι ασταμάτητοι αγώνες του πρώτου Μεγ.: Διδ.: της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος αδ.: Διον. Ρώμα: Στα 1815 διώχτηκε από την Ιόνιον Γερουσία από τον αδίστακτο Μαίτλαντ. Στα 1821 εξωρίστηκε από τους Άγγλους για να γυρίση στα 1824, πάντα ακούραστος. Αργότερα, τιμημένος πια από τον Όθωνα ιδιοχείρως με τον ανώτερο Ταξιάρχη του Σωτήρος, δεν ξεχνάει τους αντιβρετανικούς αγώνες, παρά την αλλαγή της ιστορικής σκηνής: Στα 1850 θα αρνηθή ελληνικώτατα τον αγγλικό Μεγαλόσταυρο. «Ο ασπρομάλλης γέροντας του 1850 εκδικιόταν εκείνη την στιγμή αξιοπρεπέστατα τον καταδιωγμένον αγωνιστή του 1815», λέει και ο ιστορικός Ντ. Κονόμος.

Μην ξεχνάμε ότι η από τους διδασκάλους και λόγιους της διασποράς, όπως και από τους δασκάλους (ιερωμένους ή σπουδασμένους ή ιεροκήρυκες ή ερασιτέχνες και λόγιους του τόπου) πνευματική προεργασία της Επανάστασης (εξ ου και οι αναφορές των καπεταναίων στα παλληκάρια τους περί Ελληνικής Μυθολογίας, Θερμοπυλών, Μαραθώνα, Σαλαμίνας και Μεγάλου Αλεξάνδρου ή τα ονόματα των πλοίων του τρινήσου όπως Θεμιστοκλής, Άρης, Αθηνά, Λεωνίδας, Μιλτιάδης) συνέβαλε στην οργάνωση και έκφραση εθνικού πνεύματος με ενοποιά στοιχεία «την πίστη και την πατρίδα».

Η Γαληνοτάτη Μεγάλη Ανατολή της Ελλάδος και οι εθνικοί αγώνες

 Και αν ως εδώ είχε απομείνει καμία αμφιβολία για την πλήρη στράτευση του Τεκτονισμού υπέρ των εθνικών αγώνων, ο καλόπιστος μελετητής της Ιστορίας θα επείθετο ολότελα, ακόμα και από τους τίτλους των πρώτων ελλαδικών στοών υπό την Γαληνοτάτην Μεγ.: Αν.: της Ελλάδος (1864). Ιδού αυτοί: «Πρόμαχοι της Πατρίδος», «Παίδες Μαραθωνομάχων», «Ρ. Φεραίος» κ.α.

Είχαν προηγηθή το 1862 οι συνεννοήσεις με τον Μεγ.: Διδ.: της Ιταλίας αδ.: ;;;;;; για μια απόβασή του στις τουρκοκρατούμενες περιοχές του Ελληνισμού. Δυστυχώς το σχέδιο αυτό, παρά την προθυμία του ;;;;; παρέμεινε πάντοτε στο στάδιο της προετοιμασίας. Αναφέρουμε όμως επί τη ευκαιρία ότι ο υιός του,;;;;;, έσπευσε να αγωνισθή κατά των Τούρκων στο Ελληνικό μέτωπο, στον ατυχή πόλεμο του 1897, επί κεφαλής ιδιαιτέρου εθελοντικού σώματος Γαριβαλδινών.

Την ίδια εποχή (10.2.1897) η Μεγάλη Αν.: της Ελλάδος αποφασίζει και αποστέλλει στο μέτωπο (Καρβασαρά και Κομπότι) δύο σώματα νοσοκόμων και ιατρών υπό τον αδ.: Γ. Μακκάν, με το διακριτικό τεκτονικό όνομα «Ακακία - Ιπποκράτης».

Ξαναγυρίζοντας πίσω στα 1866, βρίσκομε τις αθηναϊκές και τις σμυρναϊκές στοές επί ποδός υπέρ της Κρητικής Επαναστάσεως. Οργανώνεται η αποστολή του Αμερικάνου αδ.: ;;;;;;; στην αγωνιζόμενη Κρήτη, με την αρωγή και του αδ.: ;;;; Αμερικάνου πρόξενου στην Κωνσταντινούπολη.

Παραλλήλως, πλούσιοι έρανοι συλλέγονται σε όλες τις ελληνικές στοές και έχουμε π.χ. ευχαριστήρια επιστολή του τότεΈλληνος Υπουργού Εξωτερικών για την προσφορά της παλαιμάχου στοάς «Φοίνιξ» της Κέρκυρας. Εν μέσω αυτών των αγώνων έρχεται, ακριβώς τότε, να τιμήση τον Ελληνικό Τεκτονισμό η σκοταδιστική υστερία του Απ. Μακράκη, με το χριστιανικώτατον παράγγελμα «Καύσατε τας μασωνικάς λέσχας». Ζητώ να μου συγχωρεθή η παρεμπίπτουσα αυτή αναφορά, αλλά νομίζω ότι ο ιστορικός πρέπει να αναζητήση; διαμαρτυρόμενη για τις ωμότητες των Τούρκων στην Κρήτη και στην Ανατολή.

Τέλος, η πρώτη οικουμενική προσωρινή κυβέρνηση που εκήρυξε την Ένωση, είχε μεταξύ άλλων τεκτονικών μελών της και τον δραστήριο αδ.: Πετυχάκη, ιδρυτή της Στοάς «Μίνως» του Ρεθύμνου.

 Μακεδονικός Αγώνας

 Στον αγώνα αμύνης που αναγκάστηκε να προτάξη το έθνος (με βραδύτητα πολλήν, κατά την ταπεινή μου γνώμη), ο Ελληνικός Τεκτονισμός έπαιξε έναν ρόλο αντάξιο της προεπαναστατικής περιόδου του 1821. Τα σωζόμενα Αρχεία της Μεγ.: Αν.: της Ελλάδος αποδεικνύουν, από του 1897, ένα ευρύ σχέδιον αθρόων Μυήσεων Μακεδόνων που αποστέλλονταν κατόπιν στην Μακεδονία με πολλαπλούς εθνικούς σκοπους.

Στα 1900, η αθηναϊκή Στοά «Μαραθών» παρουσιάζει στην Μεγ.: Αν.: το τολμηρό σχέδιο ιδρύσεως ελληνικής Στοάς στο Ρουχτσούκι της Βουλγαρίας!

Στα 1902 ιδρύονται στην Αθήνα νέες στοές με τα εύγλωττα διακριτικά ονόματα «Μακεδονία» και «Πατρίς».

Στα 1904, ενώ ο αγών κορυφούται, ιδρύεται στις Σέρρες η πρώτη αμιγώς Ελληνική Στοά «Αριστοτέλης». Ιδρυτής ο Εθνομάρτυς αδ.: Ιωάννης Παπάζογλου.

Γιατί οι Βούλγαροι ξέρουν ποιους σφάζουν: όπως και τον κατά παράδοσιν τέκτονα Αιμιλιανόν των Γρεβενών, θείον του αειμνήστου Μ.: Δ.: αδ.: Αλ. Τζαζόπουλου, τον Μητροπολιτην Βάρνας και τον Μητροπολίτην Κορυτσάς Φώτιον. Για το μαρτύριο των δύο τελευταίων Μητροπολιτών, ο Ελληνικός Τεκτονισμός απαντά με δύο συγκεκριμένες ενέργειες: Την εμπεριστατωμένη διαμαρτυρία της Στοάς «Σκεντέρμπεης» από 8.7.1906, για τον πρώτο, και την ίδρυση της Στοάς «Φώτιος» μέσα στην ίδια την Κορυτσά το 1908, προς τιμήν του εθνομάρτυρα Δεσπότη. Τότε ιδρύεται και η ελληνική στοά «Ηράκλεια» στο Μοναστήριον. Την ίδια εποχή (14.8.1906), το εν ΕλλάδιΎπατον Συμβούλιον διαμαρτύρεται σε όλες τις ξένες τεκτονικές δυνάμεις για την απάνθρωπη δράση των κομιτατζήδων: Το ξένο περιοδικό ;;;;; δημοσιεύει φωτογραφίες των σφαγών.

Η ιστορική αθηναϊκή στοά «Υψηλάντης» οργανώνει αλλεπάλληλες μυστικές αποστολές στο εσωτερικό της Μακεδονίας βάσει μελετημένου σχεδίου. Η τουρκική αστυνομία καταγγέλλει τον Σεβάσμιο της Στ.: «Φίλιππος» της Θεσσαλονίκης ότι ορκίζει νεομύητους «να τηρώσιν πίστιν εις την Ελλάδα»!

Αλλά και στο διπλωματικό επίπεδο, ο επίσημος ελληνικός Τεκτονισμός ρίχνει το βάρος του: ο υπ’ αριθμ. 1524 πίναξ της Μεγ.: Αν.: της Ελλάδος με ημερομηνία 25.2.1910 κατ’ ευθείαν προς την Μεγ.: Αν.: της Τουρκίας, διαμαρτύρεται για τις ωμότητες των Τούρκων στην Μακεδονία και στην Θράκη.

 Σύγχρονη ιστορία

 Ο Ελληνοϊταλικός πόλεμος βρίσκει την Ελλάδα σε τέτοιαν εθνική έξαρση που θα ήταν άπρεπο να τονίση κανείς ιδιαιτέρως τη συμβολή των τεκτόνων ως ατόμων.

Μεγαλύτερη σημασία έχει το Γερμανοϊταλικόν μένος κατά της Μ.:Σ.: της Ελλάδος, η κατάσχεση των όσων αρχείων δεν είχαν αποκρυβή, οι συλλήψεις σεβασμίων, οι παράνομες τεκτονικές συγκεντρώσεις σε σπίτια διακεκριμένων τεκτόνων, η πνευματική εγρήγορση που για άλλη μία φορά εξασφάλιζε ο Τεκτονισμός, η επιστροφή μέρους των αρχείων μας από την Γερμανία, μετά τον πόλεμο κλπ.

Θα ήθελα επίσης να υπενθυμίσω εδώ την θαρραλέα θέση που πήρε ο Ελληνικός Τεκτονισμός στις δύο φάσεις του Κυπριακού δράματος.

Και την εποχή της ηρωικής αντιστάσεως της ΕΟΚΑ και στην πρόσφατη χαλεπή τραγωδία:

Οι επίσημες μάλιστα διαμαρτυρίες της Μ.: Σ.: προς τις ξένες τεκτονικές δυνάμεις και, ιδιαίτερα τώρα, προς τη Μ.: Σ.: της Τουρκίας και τους απανταχού της γης τέκτονας είναι κείμενα με μεγάλη ιστορική αξία.

Αδελφοί να θυμάστε ότι ετοιμάζοντας την υποδομή των ατόμων με το ανθρωπιστικό αξιολογικό σύστημά του και την υποστασιακή μυητική του, ο Τεκτονισμός επηρεάζει την ομάδα έμμεσα.

Για αυτό και «δεν μετέχει των θρησκευτικών ή πολιτικών (...) αγώνων» άμεσα (αρχή V).

Μόλις όμως η προετοιμασία των συνειδήσεων συντελεστή μέσα στα Εργαστήρια, τότε «οι ελευθεροτέκτονες (...) αμύνονται υπέρ παντός αδικουμένου» (IV), «και καταδικάζουν την βίαν» (IV). Οι ελευθεροτέκτονες πλέον, και όχι ο Τεκτονισμός. Την υλοποίηση της πνευματικής ωριμάνσεως την αναλαμβάνουν τα άτομα και όχι ο θεσμός. Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η ρίζα της μεθοδολογίας του.

Ο καθένας μας ανήκει σε θρησκευτικές ή πολιτικές ομάδες – δεν είναι αυτό που λείπει και ουδέποτε φιλοδόξησε ο τεκτονισμός να τις υποκαταστήσει. Φαίνεται όμως να πιστεύει ότι πίσω από κάθε πολιτική στέκεται μια κοσμοθεωρία, και πίσω από κάθε πολιτική πράξη βρίσκεται μια ηθική προσωπικότητα.

Την ανάπτυξη αυτής της προσωπικότητας αναλαμβάνει να ευοδώσει ο Τεκτονισμός, ενθαρρύνοντας παράλληλα τα κοινωνικά ενδιαφέροντα των τεκτόνων.

Έτσι, ο Τεκτονισμός δεν είναι μεν πολιτικός, αλλά είναι σαφώς καλλιεργητικός συνείδησης και εκπαιδευτικός του πολίτη θεσμός.

Το παρόν κείμενο συνιστά ουσιαστικά πανηγυρικό που εκφωνήθηκε σε Στοά της Μ. Στ. της Ελλάδος το Νοέμβριο 1974.

25η ΜΑΡΤΙΟΥ 1821

 

25η ΜΑΡΤΙΟΥ 1821

 

Ένας από τους μεγαλύτερους σταθμούς της ιστορίας του Ελ­ληνικού Έθνους, ίσως ο μεγαλύτε­ρος στην μα­κραίωνη ιστορία του, υπήρξε αναμφι­σβήτητα η επα­νάσταση του 1821, γιατί είχε σαν αποτέλεσμα να επα­νέλθει στο προσκήνιο της ιστο­ρίας, μετά 2000 χρό­νια σκλαβιάς σε διαφορετικούς κατακτητές, το Ελλη­νικό Έθνος.

Με την επανά­σταση του 1821 το Ελληνικό έθνος έδειξε σ' όλους  τους λαούς της γης, το δρόμο που κερδίζεται η ελευ­θερία και από τον πιο ισχυρό δυνάστη.

 Έδειξε επίσης ότι αποτελεί ένα έθνος ισχυρό, ένα έθνος ακμαίο που κανένας δυνάστης δεν κα­τόρθωσε να  αφομοιώσει και εξαφανίσει.

Το 1453, με την πτώση της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτο­κρατορίας (Βυζαντινής), το Ελ­ληνικό έθνος, έθνος με φωτεινό πα­ρελθόν, πίπτει στην εσχάτη αθλιότητα με την υποδούλωση του από τον πιο βάρβαρο ασιατικό λαό.

Με την υποδούλωση του ο Ελληνικός λαός δια­τρέχει περίοδο ταπεινώ­σεων.

Οι πρόκριτοι του, οι ηγεμόνες του πνεύματος, οι μύστες της σοφίας και οι τεχνίτες του λόγου πλανώνται μακράν των εστιών τους και συντε­λούν στην εμφάνιση της Ανα­γέννησης στην Δύση.

Ο υποδουλωθείς όμως λαός,  στερημένος των πνευ­ματικών του ηγητόρων περιπίπτει στην αμά­θεια, καθίσταται δέ­σμιος στο βράχο της δουλείας, ως άλλος Προμηθεύς και ο πόνος σπαράζει τα σπλάχνα του.

Ο πόνος όμως αυτός κα­θίσταται πηγή δυνάμεως η οποία βγάζει από τα σπλάχνα του νέους ηγέτες που αφυπνί­ζουν, τον σε  λήθαργο βρισκόμενο λαό.

Το άσμα του Ρήγα Φε­ραίου "καλύ­τερα μίας ώρας ελεύ­θερη ζωή παρά σαράντα χρό­νια σκλαβιά και φυ­λακή" Επικούρειας δοξασίας, αποτελεί τον στεναγμό της εθνικής ψυ­χής και γίνεται οδηγός του.

Η Μάνη και το Σούλι αποτελούν νησί­δες λευ­τε­ριάς μέσα στο σκοτάδι που άπλωσε ο αδίστακτος κα­τακτητής και μεμονωμένες προσπά­θειες αποτινά­ξεως του ζυγού γίνονται σε διάφορες πε­ριοχές της χώρας.

Οι μεμονωμένες όμως προσπάθειες των Ελ­λήνων πα­τριωτών, ασυντόνιστες στις διάφο­ρες πε­ριοχές της χώρας, δεν μπορούν να φέρουν αποτέλε­σμα γιατί ο οργανω­μένος και βάρβαρος  κατακτη­τής τις καταπνί­γει εύ­κολα ενώ παράλληλα τα φεου­δαρ­χικά καθε­στώτα στην Δύση δεν  ευνοούν και δεν ενι­σχύουν προ­σπάθειες απελευθερώσεως υπο­δούλων λαών.

Από τα προαναφερθέντα, γίνεται φανερό ότι καμία προσπά­θεια αποτι­νά­ξεως του ζυγού της δου­λείας δεν θα πετύχαινε χω­ρίς ένα κεντρικό όρ­γανο που θα συ­ντόνιζε την δράση των υπο­δούλων Ελλήνων  και που θα είχε το κύρος να μεσολαβήσει στην Δύση για να τύχει ο αγώνας των Ελλή­νων της συμπαρα­στάσεως και της βοηθείας των Ευρωπαϊ­κών λαών.

Έτσι στις αρ­χές του 19ου αιώνα  η πρωτοβουλία Ελλή­νων πατριωτών, που διέμε­ναν στο εξω­τερικό, οργα­νώνει μία μυστική εται­ρία, την Φιλική Εταιρία  η οποία αποτέ­λεσε το κε­ντρικό εκείνο όργανο που ήταν απαραίτητο για να εξεγείρει τους υπόδουλους Έλληνες, να συντονίσει την δράση τους και να με­σολαβήσει στην Δύση ώστε να επιτευ­χθεί η συ­μπαράσταση των Ευρωπαϊκών λαών στον αγώνα του Ελληνικού έθνους κατά του  κατα­κτητή του.

Η ιδέα της συστάσεως της Φιλικής Εταιρίας ανήκει στον τέ­κτονα Εμμα­νουήλ Ξάνθο από την Πά­τμο, που διέμενε στην Οδησσό της Ρωσίας και ησχο­λείτο με το εμπόριο.

Ο Ξάνθος το 1814 συνέ­λαβε την  ιδέα να ιδρύσει μια μυστική εταιρία, η οποία θα αποτε­λούσε το  κεντρικό εκείνο όργανο που θα κατεύ­θυνε τον αγώνα των υποδούλων Ελλήνων κατά του ασιάτη κατακτητή.

Ο λό­γος που θέλησε να ιδρύσει μυ­στική και όχι φανερή οργάνωση ήταν για να μπορέσει να επε­κτα­θεί η οργά­νωση αυτή και με­ταξύ των υποδούλων Ελλήνων χωρίς κίν­δυνο.

Την ιδέα του αυτή ο Ξάνθος την ανακοίνωσε στους επί­σης διαμένο­ντες στην Οδησσό εμπορευόμε­νους Νίκο Σκουφά  από την Άρτα και Θανάση Τσακά­λωφ από τα Ιωάννινα.

Οι τρεις αυτοί πρώτοι αρ­χηγοί, με το προβάδισμα του Σκουφά, διεύθυναν στην αρχή την Φιλική Εταιρία και αποτελούσαν την λεγόμενη "Ανωτάτη Αρχή" της  εται­ρίας.

Αργότερα, με την επέ­κταση όμως της εταιρίας, οι αρχηγοί έγιναν πέντε, κα­τόπιν επτά και τέλος δέκα έξη.

Οι εισερχόμε­νοι σ' αυ­τήν την εται­ρία έδιναν όρκους τρομε­ρούς και υποσχόντουσαν  να μην αποκαλύψουν τίποτε από όσα είδαν και άκουσαν σχετικά με την εταιρία.

Τα μέλη της Φιλικής Εταιρίας αναγνωριζό­ντουσαν με προσυμ­φωνη­μένα σημεία, αλληλογρα­φούσαν  με συν­θηματικές και κρυ­πτογραφικές λέ­ξεις και είχαν κατα­ταγεί σε ιεραρχικούς βαθμούς  μυη­μένων.

Ο πρώτος βαθμός ήταν ο  βαθμός του Βλάμη, ο δεύτερος βαθμός ήταν ο βαθμός του Συ­στη­μένου και ο  τρί­τος βαθμός ήταν ο βαθμός του Ιε­ρέως.

Εκτός όμως από τους τρεις αυτούς βαθμούς υπήρχαν και ανώτε­ροι βαθμοί.

Οι βαθμοί αυ­τοί ήταν των Ποιμένων, των Αρχιποιμέ­νων, των Αφιερωμένων και των Αρ­χηγών των Αφιερωμένων.

Τέλος υπήρχε και ο βαθμός των Μεγάλων Ιερέων των Ελευσίνιων που έφε­ραν μό­νον οι αποτε­λούντες την "Ανώτατη Αρχή".

Σχετικά με την απονομή των βαθ­μών, οι αγράμματοι εμυούντο στον πρώτο βαθμό του Βλάμη, ενώ οι εγγράμματοι στον πρώτο, κατόπιν στον δεύτερο.

Η μύηση στους επό­μενους βαθμούς μετά αρ­κετό χρονικό διάστημα και αφού στο  μεταξύ δοκι­μα­ζότανε η προς την εταιρία έφεση τους.

Το τρί­πτυχο "Ελευθερία, Ισό­της ,  Αδελφό­της" που αποτέλεσε την αθάνατη τριλογία της Γαλλι­κής Επανάστασης του 1789 αποτελεί και  το τρίπτυχο της Φιλικής Εταιρίας.

Αποτέλεσμα της άρτιας οργάνωσης της Φιλι­κής Εται­ρίας ήταν να επε­κταθεί  ταχύτατα σε όλη την βαλκα­νική χερσόνησο.

 Όλοι όσοι διακρινό­ντουσαν στα γράμματα, τις τέχνες, το εμπόριο και την πολιτική, ακόμα και πολλοί ξένοι όπως ο εθνι­κός  ήρωας των Σέρβων  Καραγεώργεβιτς, υπήρ­ξαν μέλη  της Φι­λικής Εταιρίας.

Λέγεται ότι τα μέλη της Φιλικής Εται­ρίας έφθασαν τις 600.000 πράγμα που δείχνει την έκταση που έλαβε η Φιλική Εται­ρία την εποχή εκείνη.

Τέσ­σερα έτη μετά την ίδρυση της Φιλικής Εται­ρίας ο αρ­χη­γός της Σκουφάς πέθανε και ένα μέλος της Ανω­τά­της Αρχής, ο Γαλά­της  εκτελέσθηκε με εντολή των υπολοίπων μελών γιατί η διαγωγή του είχε θέ­σει σε κίνδυνο το μυ­στικό  της εταιρίας.

Το τελευταίο γεγο­νός δείχνει την αποφασιστικότητα των μελών της εταιρίας για να φέρουν σε πέρας το έργο τους.

Τα μέλη της Φι­λικής Εταιρίας οργώνουν κυριολεκτικά τις περιο­χές  που κατοικούν Έλληνες και προετοιμάζουν ψυχολογικά τον Ελληνικό λαό για τον επερχό­μενο αγώνα, όπως ο Γρηγόριος Δικαίος, ο γνωστός Παπα­φλέσσας, ο οποίος εκμεταλλευόμενος την ιδιό­τητά του Πατρι­αρχικού Έξαρχου που είχε, όργωσε κυριολεκτικά την Πελο­πόννησο.

Τον Οκτώβριο του 1820 η Φιλική Εταιρία απο­φασίζει να εκμε­ταλλευτεί την επανάσταση του Αλί  Πασά των Ιωαννίνων κατά του Σουλτάνου και να αρ­χίσει την ενεργό δράση γιατί μεγάλο μέ­ρος των  στρα­τευμάτων του Σουλ­τάνου ήταν απα­σχολημένα στα Ιω­άννινα.

Έτσι ανέθεσαν την αρχη­γία του αγώνα στον πρί­γκιπα Αλέξανδρο Υψηλάντη κατόπιν προτά­σεως του Ξάνθου μετά την άρ­νηση του Κα­ποδίστρια να ανα­λάβει την αρχηγία.

Το σχέδιο δρά­σεως της Φιλικής Εταιρίας προέ­βλεπε να αρ­χίσει η εξέγερση από τις παραδουνάβιες ηγεμονίες, να βοη­θη­θεί ο Αλί  Πασάς και να εκτελεσθούν δολιο­φθορές σε διάφο­ρες περιοχές της χώρας.

Η κατά­σταση στην  Ευ­ρώπη δεν ήταν ευ­νοϊκή την περίοδο αυτή για επα­νάσταση γιατί το 1819 καταπνίγη­καν στο αίμα  όλες οι φιλελεύθε­ρες εκδη­λώσεις στην Σικελία, στην Νεά­πολή και στο Πεδεμόντο της Γερμα­νίας κα­τόπιν επεμβάσεως της Ιεράς Συμμαχίας της οποίας ψυχή ήταν ο υπουργός εξωτερι­κών της  Αυ­στρίας Μέ­τερνιχ.

Η κατάσταση στην Ελλάδα δεν ήταν επίσης ευνοϊκή γιατί τα διάφορα ένοπλα τμή­ματα δεν είχαν εκπαι­δευτεί στρατιωτικώς και την μόνη εμπειρία που διέθεταν ήταν οι διάφορες μι­κρο­συμπλοκές με τους Τούρκους.

Η κατάσταση του Ελληνικού ναυτι­κού ήταν κάπως καλύτερη  γιατί διέθετε 600 πλοία  με 6000 πυ­ροβόλα και 18000 έμπειρους ναυτικούς σύμφωνα με στοιχεία του  Γάλλου προξένου στην Πάτρα. Ο Υψηλάντης μετά μικρή σχετικά προετοι­μα­σία ανέ­λαβε δράση και στις 22 Φεβρουαρίου του 1821 στο Ιάσιο της Μολδο­βλαχίας ύψωσε την ση­μαία της επα­ναστάσεως.

Το κίνημα του Υψηλάντη δεν είχε ευ­νοϊκή εξέλιξη και τελικώς ο Ιερός του Λόχος κατα­στράφηκε στο Δραγατσάνι στις 7 Ιουλίου του  1821 ενώ ο ίδιος κατέφυγε στην Αυστρία όπου συνελήφθη και φυλακί­σθηκε από τις Αυστριακές  αρχές.

Παράλληλα όμως εξερράγησαν κινήματα και σε άλλες περιοχές της χώρας όπως στην Πελοπόν­νησο, στην Στε­ρεά Ελλάδα, στην Θεσσαλία και στην Μακεδονία.

Μερικά από τα πρώτα  περι­στα­τικά της επαναστάσεως του 1821 είναι τα εξής: 

Στις 13 Μαρτίου υψώνεται επίσημα η σημαία της επαναστά­σεως.

Συγκε­κριμένα στην μονή της Αγίας Λαύρας που είχαν συναθροι­σθεί οι πρόκριτοι, ο επίσκοπος Παλαιών Πατρών Γερμανός, μέλος  της Φιλι­κής Εταιρίας, ύψωσε και ευλόγησε το λάβαρο σαν συμβο­λική σημαία της επαναστάσεως.

Το γε­γο­νός αυτό θεωρήθηκε σαν απαρχή της επανα­στά­σεως και εορ­τάζεται συμβολικά την 25η  Μαρτίου, για Χριστιανικούς λόγους.

Στις 21 Μαρτίου ο Παπαδιαμαντόπουλος μαζί με άλλους οπλαρχη­γούς

εισέρχεται στην Πάτρα και πολιορκεί τους Οθω­μανούς στο φρούριο.

Στις 22 Μαρτίου ο Πετρόμπεης, ο Κολοκοτρώνης και ο Παπα­φλέσ­σας με

2000 Μανιάτες  πολιόρκη­σαν την Καλα­μάτα η οποία παραδόθηκε την επο­μένη.

Στις 13 Μαΐου ο Κολοκοτρώνης μαζί με άλλους οπλαρχη­γούς συ­ντρί­βει στο Βαλτέτσι τους Τουρ­καλβανούς των οποίων ηγείτο ο Μουστα­φά­μπεης.

Αυτή ήταν και η πρώτη νίκη των Ελ­λήνων  ενα­ντίων οργα­νωμέ­νου στρατού και αναπτέρωσε το ηθικό τους.

Στις 23 Σεπτεμβρίου κατόπιν πολιορκίας καταλαμ­βάνεται η Τρί­πολη.

Η άλωση της Τριπόλεως εδραιώνει την επανάσταση στην Πελοπόννησο.

Από τα λίγα προαναφερθέντα περιστατικά φαίνεται αμέσως πόσο γρή­γορα φούντωσε η επανά­σταση που κατέληξε σε νίκη των Ελλήνων και απε­λευ­θέρωση της Ελλάδος, ενώ η Οθωμανική αυτο­κρατορία υπέστη φο­βερό πλήγμα και έπαψε έκτοτε να είναι με­γάλη δύ­ναμη.

Γι' αυτό η Ελληνική επα­νάσταση του 1821 απο­τελεί κοσμοϊστορικό γεγονός, η ευτυχής έκ­βαση του οποίου ήταν αποτέλεσμα αμέτρητων θυσιών, υπεράνθρωπων ηρωισμών και ολοκαυτωμάτων ψυχών και σωμάτων γιατί όπως γράφει ο εθνικός μας ποιητής Σολομός, η ελευθερία του Ελληνικού λαού είναι "απ' το κόκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά...."

 

 

ΔΙΑΚΥΡΗΞΗ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΤΕΚΤΟΝΙΣΜΟΥ

 

ΔΙΑΚΥΡΗΞΗ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΤΕΚΤΟΝΙΣΜΟΥ

Είναι ο κατάλληλος καιρός να ρίξουμε κάποιους Ελληνικούς Σπόρους - Λόγους.

Μπορεί το χωράφι να φαίνεται άγονο, όμως και στα πλέον άγονα μέρη υπάρχει πάντα ένας τόπος που φυτρώνει κάποιος σπόρος.

Εξάλλου αν κοιτάξουμε γύρω μας, θα δούμε ότι τα πλέον αρωματικά φυτά φυτρώνουν στους ξερότοπους και στα βράχια…

Το μυρωδάτο τσάι, ο μόσχος, ο αμάραντος, το θυμάρι και ο Ελληνικός Τεκτονικός λόγος είναι τόσο δυνατός που μπορεί να ραγίσει ακόμα και πέτρες, για να ριζώσει και τόσο αρωματικός που θα χαϊδέψει σίγουρα κάποιες καρδιές.

Η ψυχή μας είναι η Ουσία, αλλά η Ουσία χρειάζεται τη φλόγα του Θεϊκού Λόγου να δονηθεί.

Μοιάζει με ουράνια άρπα, που περιμένει το απαλό άγγιγμα της επιδέξιας μούσας, για να τραγουδήσει.

Έτσι είναι!

Η ψυχή δεν θα μπορέσει ποτέ να εξυψωθεί, αν δεν αγγίξουν τις ευαίσθητες χορδές της οι Μεγάλες Πανανθρώπινες Τεκτονικές Ιδέες.

Και ο Ελληνικός Τεκτονικός Λόγος είναι η πλέον κατάλληλη αισθητική τροφή, που επιζητά, για να ανεβεί τα πνευματικά σκαλοπάτια.

Από τον Ελληνικό Ιερό Λόγο, από τις θείες Δελφικές Ιδέες, εμπλουτίστηκε αργότερα ο Χριστιανικός Λόγος. Οι δε ρήσεις αυτού: «Εντός ημών η βασιλεία του Θεού εστίν», «Ειρήνη εντός ημών εστίν», «Το σώμα ναός του έν ημίν Άγιου Πνεύματος εστίν», στην γνωριμία με τον εσώτερο εαυτό μας παραπέμπουν.

Στο περίφημο «Γνώθι σ' αυτόν», στη θεία αυτή εντολή τη χαραγμένη μαζί με το «Μηδέν Άγαν», τίποτα το υπερβολικό, στον πρόναο του ναού του Φωτοδότη Απόλλωνα.

Ο μύθος λέει πως ο Ζευς έστειλε από τις δύο άκρες του κόσμου δύο αετούς προς αντίθετες κατευθύνσεις. Τα Ιερά πουλιά συναντήθηκαν στους Δελφούς, προσδιορίζοντας έτσι το Κέντρο ή Ομφαλό της γης. Ο όρος Ομφαλός υποδηλώνει έναν αόρατο κοσμικό λώρο, που συνδέει τη γη με τα ουράνια κοσμικά ενεργειακά πεδία και τρέφει την ύλη με πνεύμα. Οι κοσμικές δυνάμεις που συγκεντρώθηκαν στον χώρο αυτό μορφοποιήθηκαν στον πιο Έλληνα από τους Έλληνες Θεούς, στον «Μουσηγέτη» Θεό του Φωτός και της Αρμονίας.

Ο Ηράκλειτος μας λέει ότι ο κόσμος δεν είναι δημιούργημα κανενός θεού... Αλλά Πυρ μεταβαλλόμενο και ύδωρ αέναον και αιωνία εναλλαγή. Να γιατί ο Απόλλων ως ιδέα αντιπροσωπεύει το φως, την συμπαντική Διάνοια και αρμονία του κόσμου.

 Ο Απόλλων είναι η πιο καθαρή παράσταση, η πιο αντιπροσωπευτική μορφοποίηση της Ουσίας του Ελληνικού Πνεύματος.

Το Απολλώνιο Πνεύμα είτε εξέφραζε την Ελληνική πραγματικότητα είτε το ιδανικό των Ελλήνων είτε και τα δύο, ήταν η Ουσία του φωτοδότη πολιτισμού, που μεταλαμπαδεύτηκε στα πέρατα της γης.

Εάν όμως οι Δελφοί, συμβολικά είναι ο Ομφαλός της γης, η γεωγραφική θέση τους στο βάθος της κοιλάδας τούς μετέτρεψε σε ένα είδος «γήινου ομφάλιου λώρου» που ένωνε το Δελφικό Μαντείο με τον έξω κόσμο.

Χώρος Ιερός οι Δελφοί, αγκαλιασμένος από τις γιγάντιες Φαιδριάδες, καθαρμένος από την μυριόλαλη Κασταλία πηγή, χαϊδεμένος από τον Πλείστο, που γονιμοποιεί την ασημογάλανη θάλασσα των ελαιών που απλώνεται στα πόδια του. Εδώ εξελίχτηκε, μέσω των αρχαίων μυστών Ορφέα και Πυθαγόρα, ο θεϊκός Λόγος και απέβλεπε να αποδοθεί ως διδαχή, δηλαδή ως Ανάσταση του Λόγου του Θεού στον άνθρωπο προς αποκατάσταση της δίκαιης πολιτείας και αδελφοσύνης στον κόσμο μας κατά το εσωανθρώπινο αυτής πρότυπο.

Εδώ μαθήτευσαν οι Σοφοί των Ελλήνων και Μυσταγωγήθηκαν οι Ηγέτες τους. Στη Δελφική Εστία χρήζονται πνευματικοί ή κοινωνικοί αρχηγοί, αναμορφωτές ή μεταρρυθμιστές, νομοθέτες ή σοφοί. Ο Θαλής, ο Αναξίμανδρος, ο Παρμενίδης, ο Δημόκριτος, ο Ηράκλειτος, ο Αρχίτας, ο Φιλόλαος, ο Σωκράτης, ο Πλάτων, ο Αριστοτέλης, ο Ισοκράτης, ο Σόλων, ο Λυκούργος ο Κλεισθένης, ο Βίας, ο Πιττακός, ο Χίλων, ο Κλεόβουλος, ο Ανάχαρσις, ο Ζήνων με την περίφημη «Κοινοπολιτεία του». Όλοι τους κατά τον Πλούταρχο, ο οποίος διετέλεσε για αρκετά χρόνια ως Ιερέας του ναού του Απόλλωνα, από εκεί εμπνέονται και από εκεί ξεκινούν.

Η Θρησκεία επηρέαζε κάθε πτυχή της ζωής του ανθρώπου και το Μαντείο έπαιζε σημαντικό ρόλο στα ιστορικά γεγονότα, επηρεάζοντας ως ένα βαθμό την πορεία τους είτε άμεσα με τους χρησμούς είτε έμμεσα με την Αμφικτυονία.

Οι Δελφικοί στέλνουν τον Πίνδαρο στην Ελλάδα «παιδευτή του σύμπαντος της βίου» και αργότερα αναγνωρίζουν τον Σωκράτη ως τον σοφότατο όλων των Ελλήνων και τον ωθούν για την παιδαγωγική αποστολή του στην Αθήνα.

Οι θεσμικές μεταρρυθμίσεις στην Σπάρτη, που αποτελούσαν τη βάση του Σπαρτιατικού κράτους, εμφανίζονται ως έργο του μυθικού Λυκούργου, περιβάλλονται δε με θεϊκό κύρος, αφού υπαγορεύτηκαν σε αυτόν από την Πυθία και ο Θεός τις χαρακτήρισε ως «άριστες για όλους».

Η άμεση αναγνώριση της πνευματικής μεταρρύθμισης του Κλεισθένη, όταν η Πυθία διάλεξε από έναν κατάλογο εκατό ονομάτων τους επώνυμους ήρωες των δέκα φυλών, που τότε πρωτοϊδρύθηκαν, δείχνει την εμπιστοσύνη που είχε ο λαός στη θεϊκή κρίση των ιερέων του αλάθητου Απόλλωνα. Ο Θεός, που γνωρίζει τι είναι καλό για τους ανθρώπους, συμβουλεύει αυτούς.

Καμιά ομάδα αποίκων δεν φεύγει, αν δεν πάρει την έγκριση του Θεού και ενίοτε συγκεκριμένες οδηγίες. Αυτός είναι ο λόγος που τόσες πολλές αποικίες πήραν το όνομα «Απολλωνία». Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο αποικισμός της Κυρήνης.   

Ας ονειρευτούμε όλοι μαζί την φωτεινή χαραυγή μιας καινούργιας μέρας για τον Τεκτονισμό της Ελλάδος. Την ανάσταση των μεγάλων Δελφικών Ιδεών. Τον ευφρόσυνο όρθρο των ανυψωμένων αξιών. Το αείζωον Τεκτονικό Φως, ο πνευματικός ήλιος της Αγάπης, της Δικαιοσύνης, της Ισότητας, της Αδελφοσύνης, της Αρετής, και της Ειρήνης, ας λούσει και πάλι τις καρδιές των Αδελφών μας. Η φρόνηση ας επικρατήσει για κοινούς στόχους, ασχέτως των διαφορών και των ιδιαιτεροτήτων της κάθε επί μέρους ομάδος.
Αμφικτιονία των Ελληνικών Τεκτονικών Δυνάμεων!

 

Οι Καρμπονάροι αγωνιστές της Ελληνικής Εθνεγερσίας

 

 

 

Οι Καρμπονάροι αγωνιστές της Ελληνικής Εθνεγερσίας

 

Η ανέκδοτη έως τώρα εμπιστευτική αναφορά του γενικού προξένου του Παπικού Κράτους στην Κέρκυρα μαρκήσιου Carlo de Ribas-Pieri (Κέρκυρα 18/30 Ιουλίου 1825), που απευθύνεται προς τον Γραμματέα του Κράτους του Βατικανού (Υπουργό των Εξωτερικών) καρδινάλιο Giulio Maria della Sοmaglia, αποτελεί πολύτιμο ιστορικό ντοκουμέντο για τον αξιόλογο εθνικοαπελευθερωτικό ρόλο των μυστικών εταιρειών κατά την διάρκεια της Ελληνικής Εθνεγερσίας.

H αναφορά τούτη στάλθηκε στον αποδέκτη της μαζί με άλλα σπουδαία έγγραφα γύρω από την απόκρυφη οργανωτική δραστηριότητα, καθώς και τις πολεμικές θυσίες του Ευρωπαϊκού Καρμποναρισμού στο βωμό της Ελληνικής Ανεξαρτησίας. Η παρουσίαση της εμπιστευτικής αναφοράς και των άλλων εγγράφων ανοίγει την αυλαία σε μια εντελώς άγνωστη και ανεξερεύνητη έως τώρα περιοχή του Ιερού Αγώνα, δηλαδή της πολεμικής συμμετοχής του Ευρωπαϊκού Καρμποναρισμού στην επιτυχία της Ελληνικής Επαναστάσεως του 1821. Έτσι, από τα δημοσιευόμενα τώρα εδώ έγγραφα, εξακριβώνεται η λειτουργία κανονικού Καρμποναρικού Εργαστηρίου, στην επαναστατημένη Ελλάδα και στην περιοχή της Κορίνθου (1822).

Και πρώτα-πρώτα είναι χαρακτηριστική, αλλά και αξιοθαύμαστη, η ακούραστη προσπάθεια, όχι μόνο των ηγετών της Ελληνικής Επαναστάσεως, αλλά και κάθε μυημένου μέλους, Ευρωπαίου ή Έλληνα, στον Καρμποναρισμό, για την επιμελέστατη απόκρυψη κάθε αχναριού της εταιριστικής αυτής κινήσεως στην ανταριασμένη χώρα.

Ο λόγος είναι πασίγνωστος. Οι Καρμπονάροι, μέλη της μυστικής πολιτικής οργανώσεως που ιδρύθηκε, όπως είναι γνωστό, στη Νεάπολη της Ιταλίας στα τέλη του 18^ου αιώνα, με σκοπούς εθνικοαπελευθερωτικούς και δημοκρατικούς, καθιερώνοντας αλληγορικές ονομασίες κλπ. από τη ζωή των καρβουνιάρηδων και παραλλαγές από τα τυπικά του Ελευθέρου Τεκτονισμού, ήταν αληθινός εφιάλτης των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων της εποχής (Ιερή Συμμαχία). Είναι γνωστό επίσης ότι στο περίφημο συνέδριο του Λάιμπαχ (Γενάρης - Μάης 1821) οι Καρμπονάροι κηρύχθηκαν ένοχοι
εσχάτης προδοσίας, με την ποινή του θανάτου. Επόμενο ήταν λοιπόν η επαναστατημένη Ελλάδα, που αγωνίστηκε από την πρώτη στιγμή στον τομέα της διπλωματίας, για την αναγνώριση των ιερών δικαίων της από τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, να πασχίζει κάθε φορά για να φαίνεται σ' αυτές ως άσχετη και ξένη στις καρμποναρικές αρχές και ιδέες. Από την άλλη μεριά, ωστόσο, έρχονται στην επαναστατημένη Ελλάδα ενθουσιώδεις Ευρωπαίοι εθελοντές καρμπονάροι, για να δώσουν ακόμα και τη ζωή τους στον Ιερό Αγώνα.

Ξεχωριστές προσωπικότητες Ευρωπαίων Καρμπονάρων, όπως του Κόντε Σανταρόζα, του Λόρδου Μπάιρον, του Στρατηγού Ροζαρώλ, του Μεγάλου
Διδασκάλου της Vendita Colleli, του ηρωικού Συνταγματάρχη και Ιππότη Torella και τόσων άλλων, έρχονται στην Ελλάδα για να πολεμήσουν και να θυσιασθούν.

Στη γνωστή έως τώρα βιβλιογραφία γύρω στο Εικοσιένα πουθενά δεν αναφέρεται η οργανωτική και πολεμική δραστηριότητα των Καρμπονάρων στον ελλαδικό χώρο.

Μνεία φημών γίνεται μόνο για την παρουσία τους στην επαναστατημένη Ελλάδα, χωρίς να επιβεβαιώνεται ποτέ το παραμικρό από την δημοσίευση εγγράφων ή άλλων μαρτυρικών πηγών.

H σημερινή λοιπόν ανακοίνωση, που αποτελεί μέρος ευρύτερης μελλοντικής εργασίας μας, πιστεύουμε πως ανοίγει νέους ορίζοντες για την έρευνα του ιστορικού αυτού θέματος.

Τα δημοσιευόμενα παρακάτω κείμενα είναι τα εξής:

Έγγραφο πρώτο: Εμπιστευτική έκθεση του γενικού προξένου του Παπικού Κράτους στην Κέρκυρα μαρκήσιου Carlo de Ribas-Pieri (Κέρκυρα 18/13 Ιουλίου 1825), που μνημονεύθηκε ήδη στην αρχή, αναφερόμενη κυρίως στα περιστατικά της συλλογής των πληροφοριών του και της αποστολής διαφόρων μυστικών καρμποναρικών εγγράφων.

Όπως γράφει ο ίδιος, απευθυνόμενος προς τον Υπουργό των Εξωτερικών του Βατικανού, ο συμπολίτης (από την Μπάστια της Κορσικής) και ο φίλος του Βικέντιος ντ' Οντιάρντι, Αρχηγός της Αστυνομίας Κερκύρας, από τις αρχές του ερχομού των Άγγλων εκεί, που είχε υπηρετήσει άλλοτε ως υπάλληλος στην Αστυνομία της Σικελίας, του εμπιστεύθηκε τα έξης:

Όταν υπηρετούσε στη Σικελία έλαβε από τους ανωτέρους του την έντολη «να σχετισθή” με τους Καρμπονάρους αποβλέποντας στην αποκάλυψη των μυστικών ενεργειών και σχεδίων των. Ο ντ' Οντιάρντι κατάφερε να εισδύση στις τάξεις των Ιταλών Καρμπονάρων και να μάθει τα μυστικά σημεία, χειραψίες, λέξεις, κλπ.
Το φθινόπωρο του 1822 γνώρισε στην Κέρκυρα τον φιλέλληνα Καρμπονάρο, επίσης συμπολίτη του (από την Μπάστια της Κορσικής) Νικόλαο Γκριφφόνι, Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής, που είχε πολεμήσει τον Ιούλιο του ίδιου εκείνου χρόνου στη μάχη του Πέτα, κι αφού του φανέρωσε τις μυστικές λέξεις και τα σημεία της μυστικής επαναστατικής εταιρείας απόκτησε την εμπιστοσύνη του. Έτσι, ανάμεσα στα άλλα ο ντ' Οντιάρντι αντέγραψε από τα χαρτιά του Γκριφφόνι, που είχε αφήσει στο σπίτι του Γενικού Αστυνόμου, προφανώς ως “φιλοξενούμενός” του, ορισμένα σημαντικά έγγραφα, όπως τις κατηχήσεις των Καρμπονάρων σε βαθμό Μαθητού, την ονοματολογία του Καρμποναρικού Συμποσίου, τις μυστικές λέξεις Μαθητού και Διδασκάλου, τους όρκους και τα σημεία αναγνωρίσεως των Καρμπονάρων που δρούσαν εκείνο τον καιρό στην Ελλάδα, την αρχή του Καρμποναρικού διπλώματος του Γκριφφόνι (Ανατολή Κορίνθου 1822), τον πίνακα των Ευρωπαίων και των Eλλήνων Καρμπονάρων στρατιωτικών, που έπεσαν ή επέζησαν κατά την πολύνεκρη μάχη του Πέτα, κλπ.

Όλα εκείνα τ' αντίγραφα ο Αρχηγός της Αστυνομίας παρέδωσε στο φίλο του γενικό πρόξενο του Παπικού Κράτους στην Κέρκυρα, κι ο τελευταίος τα έστειλε στον Υπουργό των Εξωτερικών του Βατικανού. Αξιομνημόνευτο σημείο επίσης της αναφοράς αυτής του γενικού προξένου είναι η μνεία της παρουσίας πολλών και διακεκριμένων Ναπολιτάνων Καρμπονάρων προσφύγων στην Κέρκυρα.

Συνημμένα έγγραφα αριθ. 2:

α) Διδασκαλία του Α' βαθμού (Μαθητού) των Καρμπονάρων,

β) Ονοματολογία των σκευών του Καρμποναρικού Συμποσίου,

γ) Λέξεις αναγνωρίσεως Μαθητού και Διδασκάλου Καρμπονάρων,

δ) Περιγραφή της τελετής και εισδοχής εις τον, Α' βαθμόν των Καρμπονάρων, κλπ.

ε) Σημείωμα του Γενικού Αστυνόμου Κερκύρας για την έλευση και αναχώρηση του Νικολάου Γκριφφόνι από την επαναστατημένη Ελλάδα.

 

Έγγραφο αριθ. 3: Απόσπασμα του Καρμποναρικού διπλώματος του Νικολάου Γκριφφόνι (Κόρινθος 1822).

Έγγραφο αριθ. 4: Πίνακας ονομάτων των Ευρωπαίων και των Ελλήνων αγωνιστών της μάχης του Πέτα (Ιούλιος 1822).

 

Η σημερινή μας ανακοίνωση κλείνει με την παρουσίαση δύο Ελληνικών Καρμποναρικών διπλωμάτων (Ναύπλιο 1827). (Τα διπλώματα, με προλεγόμενα και σχόλια δημοσιεύονται ιδιαίτερα στο τέλος της ανακοινώσεως).

 

Παπικόν Γενικόν Προξενείον εις τα Ηνωμένα Κράτη των Ιονίων Νήσων

Αείποτε εμπιστευτικόν  

Πανιερώτατε και Σεβασμιώτατε Πρίγκιψ

Μετά πάσης νομιμοφροσύνης και ειλικρινείας εξομολογούμαι εις τον Θεόν και εις την Υμετέραν Σεβασμιωτάτην Πανιερότητα, ότι επί δύο ημέρας και δύο νύκτας εβασανίσθην από την σκληροτέραν αβεβαιότητα πριν λάβω τον κάλαμον δια να διατυπώσω ταπεινώς την παρούσαν αναφοράν μου, καθόσον αφ' ενός μεν έβλεπα το Ιερόν μου καθήκον όπως ανεγείρω τον πέπλον εις ένα μυστήριον, αληθώς υφιστάμενον σήμερον και δυνάμενον να επηρεάση όχι μόνον την ασφάλειαν και την γαλήνην της Σεπτής Παπικής Κυβερνήσεως, αλλά σχεδόν απάσης της Ευρώπης, αφ' ετέρου δε αντελαμβανόμην ότι εκπληρών το καθήκον τούτο εξετιθέμην εις μέγα κίνδυνον να μαχαιρωθώ από τα άτομα περί ων οφείλω να ομιλήσω εις την Υ.Σ.Π. Υπέφερα ευρισκόμενος εις τοιαύτην εξαιρετικήν και θλιβεράν κατάστασιν, διότι έχω μίαν κόρην, ευρισκομένην εις την τρυφεράν ηλικίαν των τεσσάρων ετών, που την αγαπώ στοργικά και η οποία δεν έχει πλην εμού άλλα στηρίγματα. Εν τούτοις εξετάζων ωρίμως το περιελθόν εις εμέ στοιχείον και το ότι έχω ορκισθεί πίστιν εις την Παπικήν Κυβέρνησιν προτού να γίνω Πατέρας και ότι διά να την υπηρετήσω επωφελώς και επαξίως ώφειλα να θυσιάσω και αυτήν την ύπαρξίν μου, εξ άλλου δε ήμουν βεβαιότατος ότι η γενναιοφροσύνη της ρηθείσης Κυβερνήσεως εν ουδεμιά περιπτώσει ήθελε εγκαταλείψει ένα κοριτσάκι, το οποίον θα έμενεν ορφανό επειδή ο πατέρας του ηθέλησε να υπηρετήσει την Κυβέρνησιν μετά ζήλου και τιμής.

Εισέρχομαι εις το θέμα, επί του οποίου δεν θα ηδυνάμην επαρκώς να συστήσω την εχεμύθειαν της Υ.Σ.Π., ίνα ούτε εγώ, ούτε οι άλλοι τους οποίους θα κατονομάσω εκτεθώμεν εις οιονδήποτε χρόνον και παρακαλώ συγχωρήσατέ με.

Ο Κύριος Βικέντιος ντ' Οντιάρντι, από την Μπάστια της Κορσικής, είχεν ακούσει να γίνεται λόγος διά ταραχάς τινάς, επισυμβάσας εις την περιοχήν αυτήν και εις τας πόλεις Πεζάρο και Φάνο, ων δε πραγματικός και καλός νομιμόφρων εν παντί χρόνω και τόπω, έμμισθος καπετάνιος του Βρεταννικού Ναυτικού, υπηρετήσας και εις την στρατιάν των Γάλλων εξορίστων υπό την διοίκησιν της Α.Β.Υ. του Κόμητος της Προβηγγίας, όστις αργότερα ανήλθεν εις τον θρόνον της Γαλλίας υπό το όνομα Λουδοβίκος XVH, υπηρετήσας επίσης εις την Αστυνομίαν της Σικελίας, καθ' ην εποχήν την εκράτουν οι Άγγλοι ίνα αντιταχθούν εις τα σχέδια του Ναπολέοντος, ευρεθείς εν τω μέσω όλων αυτών των δολοπλοκιών υπό το πρόσχημα αλληλογραφίας της θανούσης Βασιλίσσης Μαρίας Καρολίνας μετά του εν λόγω Ναπολέοντος, ονομάσθηκε υπό της Αυτού Χριστιανικωτάτης Μεγαλειότητος Ιππότης του Αγίου Λουδοβίκου και τελικώς υπηρέτησε εις την νήσον ταύτη ως διευθυντής της Αστυνομίας όταν ήλθον οι Άγγλοι, μου ενεπιστεύθη ούτος όσα ευθύς προβαίνω να αποκαλύψω εις την Υ.Σ.Π., άνευ φόβου να προσβάλλω την λεπτότητά μου ή να βαρύνω την συνείδησίν μου, και τουτοπράττω λόγω της σοβαρότητος της περιπτώσεως, ίνα ή Υ.Σ.Π. δυνηθή να λάβει εκείνα τα μέτρα, τα οποία η απεριόριστος και βαθεία ,φώτισίς Της θα κρίνη πρόσφορα.

Μου ενεπιστεύθη λοιπόν ο ρηθείς ντ' Οντιάρντι, ότι υπηρετήσας ως υπάλληλος εις την δυσχερή θέσιν της Αστυνομίας της Σικελίας, ως προανέφερα, ώφειλε κατ' ανωτέραν διαταγήν να μανθάνει απάσας τας κινήσεις και τας λέξεις των Καρμπονάρων, διά να τους γνωρίσει, να τους κάμει να πιστεύσουν και τούτον ως ιδικόν των και ούτω να υπεισέλθει εις τα σχέδιά των, δια να τα αποτρέψη εν καιρώ. Δια τοιούτων μέσων εγνωρίσθη ενταύθα το 1822 με τον Νικόλαον Γκριφφόνην από την Μπάστια, ετών 31, υψηλού αναστήματος, με καστανήν κόμην, Ιππότην της Λεγεώνος της Τιμής, ο οποίος επέστρεφε εξ Ελλάδος μετά την μάχην του Πέτα και χάρις εις τας μυστηριώδεις λέξεις και τα αρμόζοντα σημεία του ρηθέντος ντ' Οντιάρντι, ο οποίος ήτο και συμπατριώτης του, τον ενημέρωσε περί διαφόρων πραγμάτων, άτινα αναφέρω αναλυτικώς εις την Υ.Σ.Π.

Εν πρώτοις ο ρηθείς Γκριφφόνι αφήκε εις την οικίαν του προαναφερθέντος ντ' Οντιάρντι διάφορα χαρτιά, μέρος των οποίων ηδυνήθη ούτος να αντιγράψει, μεταξύ αυτών δε είναι ο βδελυρός όρκος τον οποίον ομνύουν οι Καρμπονάροι, όταν γίνονται δεκτοί εις την οργάνωσιν, ένα απόσπασμα του Καρμποναρικού διπλώματος του ιδίου Γκριφφόνι και ο κατάλογος των στρατιωτικών διαφόρων εθνών, οίτινες μετέσχον της εν λόγω μάχης του Πέτα και επειδή πολλοί εξ αυτών περιπλανώνται εις την Ευρώπην διαδίδοντες την ψευδή των θεωρίαν, φρονώ μετά σεβασμού ότι θα ήτο ωφέλιμον εις πάσαν νόμιμον κυβέρνησιν να μάθει αυτήν την φάραν. Υποβάλλω εις την Υ.Σ.Π.
αντίγραφα των τριών ντοκουμέντων.

Εκείνο το οποίον εφείλκυσε μεγάλως την προσοχήν μου και το οποίον υπερβάλλοντας με εξέπληξε ήτο η διαβεβαίωσις την οποίαν μου έδωσε ο αναφερθείς Ιππότης ντ' Οντιάρντι και η οποία αξίζει να εξελεγχθή διά το καλόν της ανθρωπότητος, ότι είχε μάθει, όχι μόνον από τον ρηθέντα Γκριφφόνι, αλλά και από δύο άλλους Κορσικανούς και από έναν τέως Γάλλον Αξιωματικόν, άπαντας Καρμπονάρους, ότι τρείς ήσαν οι σύνδεσμοι δια των οποίων η οργάνωσίς των ελάμβανε πάσαν βοήθειαν, πάσαν εντολήν και πάσαν οδηγίαν: πρώτον εκ Ρώμης, από τον Πρίγκιπα του Κανίνο, Λουκιανόν Βοναπάρτην, δεύτερον εκ Τεργέστης, από τον Ιερώνυμον Βοναπάρτην και τρίτον εκ Πάρμας, από τους εντεταλμένους της Αυτοκρατορικής Αρχιδουκίσσης.

Εάν αυταί αι μηχανορραφίαι, εάν αυταί αι θλιβεραί εκθέσεις πράγματι αληθεύουν η Υ.Σ.Π. γνωρίζει εν ριπή οφθαλμού ποίας ανυπολογίστους και οδυνηράς συνεπείας θα ήτο δυνατόν να επιφέρουν, όχι μόνον εις το Παπικόν Κράτος και την Ιταλίαν, αλλά και εις την Ευρώπην. Σπεύδω να αποκαλύψω ταύτα εις την Υ.Σ.Π., καθόσον και η μικροτέρα ένδειξις εις ένα θέμα δημοσίας, αλλά και ιδιωτικής ασφαλείας, φρονώ ότι δύναται να αποβεί χρήσιμος εις την διάλυσιν του σκότους. Το βέβαιον εν τούτοις είναι ότι οι Ναπολιτάνοι Καρμπονάροι, οι ευρισκόμενοι ενταύθα ως πρόσφυγες, ετέλουν εν πλήρει γνώσει των τεκταινομένων εις το Κράτος εκείνο και από τα μέσα σχεδόν του παρελθόντος Μαΐου με ερωτούσαν επανειλημμένως εάν εγνώριζα ότι εις την Ρώμην εξεδηλώθη εξέγερσις, εις το οποίον απήντησα με αξιοπρεπή περιφρόνησιν, ότι το παν ήτο εν ηρεμία, τας επομένας δε ημέρας στενοχωρήθηκα βλέπων να έρχεται προς εμέ κατά τον δημόσιον περίπατον ένας εκ των ρηθέντων Καρμπονάρων, ο οποίος μειδιών πονηρώς με ηρώτησεν εάν ο Πάπας ήτο ακόμη εις την Ρώμην. Ταύτα ήσαν ακριβώς τα λόγια τα οποία μου απηύθυνε. Του απήντησα ως ώφειλα.

Γνωρίζουσα η Υ.Σ.Π. εν λεπτομερεία την ακριβή κατάστασιν των εν λόγω πραγμάτων, ευρίσκεται επομένως εις θέσιν να σταθμήση, ως κρίνει, πάντα ταύτα ησθάνθην ως καθήκον να αναφερθώ πάραυτα και την ικετεύω όπως προς ησυχίαν μου με τιμήση δια της σεβασμίας απαντήσεώς Της.

Επί τη ευκαιρία ταύτη τολμώ να παρακαλέσω ταπεινώς τας ανωτέρας Αρχάς της Υ.Σ.Π. ίνα ευδοκήσουν να υποβάλουν εις τους Αγίους Πόδας του Αγιωτάτου Ημών Πατρός τον ευσεβέστατον ασπασμόν μου, τα αισθήματα της πίστεώς μου, προσηλώσεως και ευπειθείας και να ικετεύσω ως έμφυτον Αυτή γενναιοδωρίαν την ειδικήν χάριν της
προαγωγής μου από του βαθμού του Πλωτάρχου εις Πλοίαρχον. Γνωρίζω ότι εις τους Παπικούς Προξένους, γενικώς ομιλούντες, δεν παρέχεται τοιούτος βαθμός, αλλά επειδή ευρίσκομαι εις μίαν ειδικήν κατάστασιν και εις την ανάγκην να καλυφθώ έναντι ωρισμένων ευθυνών από μίαν Σχισματικήν Προτεσταντικήν Κυβέρνησιν, η οποία αποδίδει βαρύτητα εις τους βαθμούς και εις τας εξωτερικάς εκδηλώσεις, τρέφω δια ταύτα την ελπίδα ότι η Υ.Σ.Π., προβαίνουσα εις εξαίρεσιν του κανόνος, θα ευδοκήση να μου κάμη αυτήν την χάριν, διά τον πρόσθετον λόγον όπως δυνηθώ να εκτελώ το Προξενικόν Λειτούργημα μετά μείζονος αξιοπρεπείας και χρησιμότητος.

Έχων την τιμήν να επαναβεβαιώσω την Υ.Σ.Π. περί του βαθυτάτου μου σεβασμού και ίσης αφοσιώσεως, μεθ' ης ασπάζομαι την Ιεράν Πορφύραν, διατελώ αναλλοίωτως, πιστός.

 

Κέρκυρα 18 Ιουλίου 1825

 

Υ.Γ. Επρόκειτο να κλείσω την παρούσαν ευσεβή αναφοράν μου όταν, ήλθε εις εμέ ο αναφερόμενος ντ' Οντιάρντι και εις επιβεβαίωσιν ενός μέρους των όσων μου είχεν εκθέσει μου παρέδωσε τα τρία έγγραφα ομού με τα έτερα τρία θεωρώ καθήκον μου να υποβάλλω ταύτα προς την Υ.Σ.Π.

Ταπεινότατος, Ευπειθέστατος και λίαν Αφοσιωμένος θεράπων

ο Μαρκήσιος C. de Ribas.

 

Προς τον Καρδινάλιον Κύριον Giulio Maria della Somaglia Γραμματέα του Κράτους κλπ. κλπ. κλπ. Ρώμην .

Μετά 3 εγγράφων.

 

α) Κατήχησις ενός Καλού Εξαδέλφου Καρμπονάρου εις βαθμόν Μαθητού.

 

Ε. Πόθεν έρχεσθε Καλέ μου Εξάδελφε;

Α. Από τό Δάσος.

Ε. Τί εκάματε εκεί;

Α. Με κάθε θυσία προμηθεύτηκα υλικά για ν' ανάψω το καμίνι.

Ε. Τί μας φέρνετε;

Α. Χαιρετισμούς και φιλίαν προς όλους τους Καλούς Εξαδέλφους.

Ε. Που εγίνατε δεκτός;

Α. Επί σπαργάνου μιας τελείας Αγοράς.

Ε. Πόθεν σας έκαμαν να διέλθετε;

Α. Εις τό μέσον Δάσους, έμπροσθεν από καμίνι ανθράκων, αναμμένων από τρεις Καλούς Εξαδέλφους εις ένα
θάλαμον τιμής.

Ε. Κατά ποίον τρόπον εισήχθητε;

Α. Ήμουν ευπρεπώς ενδεδυμένος, αλλά με καλυμμένους τους οφθαλμούς.

Ε. Εκάματε καμμίαν περιοδείαν;

Α. Έκαμα δύο, την πρώτην διά του Δάσους και την δευτέραν διά του πυρός.

Ε. Τί συμβολίζει η πρώτη περιοδεία διά του Δάσους;

Α. Ότι η ανθρωπίνη ζωή περιβάλλεται από κινδύνους προς αποφυγήν των οποίων οφείλει κάθε Καλός Εξάδελφος
να είναι πάντοτε άγρυπνος και προσεκτικός.

Ε. Τί συμβολίζει η δευτέρα περιοδεία δια του πυρός;

Α. H δευτέρα αύτη περιοδεία δείχνει ότι η καρδιά των Καλών Εξαδέλφων πρέπει να εξαγνισθεί από κάθε ελάττωμα,
το οποίον διαφθείρει και κηλιδώνει τα χρηστά ήθη.

Ε. Τί άλλο παρετηρήσατε κατ’ αυτάς τας περιοδείας;

Α. Οδηγήθηκα με καλυμμένους τους οφθαλμούς εις την Αγοράν και μου εζητήθη να είπω το όνομα, επώνυμον, Πατρίδα, αστικήν κατάστασιν και τόπον της παρούσης διαμονής μου.

Ε. Τί εκρατούσαν εκείνοι οι οποίοι σας εδέχθησαν;

Α. Καυσόξυλα, χώμα και φύλλα.

Ε. Τί εσήμαιναν τα τρία αυτά πράγματα;

Α. Ότι χωρίς να παρασκευασθούν τα υλικά δεν είναι δυνατόν να παραχθούν κάρβουνα στο Καμίνι.

Ε. Εισαχθέντες εις την Αγοράν, πέραν του ονοματεπωνύμου, τί άλλο απαγγείλατε;

Α. Γονυπετής έμπροσθεν του Κορμού ώμοσα τον όρκον μου, απεκαλύφθησαν οι οφθαλμοί μου και εδιδάχθην τα σημεία, λέξεις και χειραψίαν.

Ε. Ποία είναι αυτά τα σημεία;

Α. Ιδού (εκτελούν τα σημεία).

Ε. Ποίαι είναι αι λέξεις;

Α. Δεν τας γνωρίζω όλας, ειπέτε μου την πρώτην λέξιν να σας είπω την δευτέραν (δίδονται αι λέξεις).

Ε. Ποία είναι η χειραψία;

Α. Ιδού (εκτελείται ή χειραψία)

Ε. Τί συμβολίζει ο Κορμός;

Α. Τον ουρανόν και την σφαιρικότητα της Γης.

Ε. Τί εννοείται με αυτήν την αλληγορίαν;

Α. Την Γην επί της επιφανείας της οποίας είναι διεσπαρμένοι άπαντες οι Καλοί Εξάδελφοι και τον ουρανόν ο οποίος με τον θόλον του μας σκεπάζει και προστατεύει.

Ε. Τί επαρατηρήσατε άνωθέν σας;

Α. Επτά στοιχεία τοποθετημένα με τάξιν.

Ε. Ποία είναι αυτά τα στοιχεία;

Α. Το σπάργανον, το ύδωρ, το πυρ, το άλας, ο σταυρός, το καυσόξυλον και τα φύλλα.

Ε. Τί συμβολίζει το λευκόν σπάργανον;

Α. Συμβολίζει την αθωότητα των ηθών, ουσιώδη εις πάντας τους Καλούς Εξαδέλφους.

Ε. Τί συμβολίζει το ύδωρ;

Α. Το καθαγιασθέν από τον Μ.Δ.Τ.Σ. [Μεγάλον Διδάσκαλον του Σύμπαντος], διά του οποίου μας έπλυνε και μας κατέστησε φίλους του.

Ε. Τί σημαίνει το πυρ;

Α. Ότι εις την καρδίαν του Καλού Εξαδέλφου πρέπει πάντοτε να είναι η φλόγα της φιλανθρωπίας και να ενθυμείται το αξίωμα της υψίστης ηθικής, ήτοι πράττε εις τους άλλους ό,τι θα ήθελες εκείνοι να πράττουν εις σε και αντιστρόφως ό,τι δεν επιθυμείς διά σε μη το πράττεις εις τους άλλους.

Ε. Τί σημαίνει το άλας;

Α. Είναι εκείνο το οποίον μας διδάσκει ότι πρέπει να εργαζώμεθα όχι μόνον δια να παρεμποδίζωμεν την διαφθοράν, η οποία προέρχεται από τα προσωπικά μας ελαττώματα, αλλά ακόμη δια να τα απομακρύνωμεν από την ψυχήν όλων των Καλών Εξαδέλφων και από τους λοιπούς ανθρώπους.

Ε. Τί συμβολίζει ο σταυρός;

Α. Ότι δεν φθάνει κανείς εις την αρετήν παρά μόνον ύστερα από πολλήν εργασίαν κατά το παράδειγμα του ημετέρου Μ.Δ.Τ.Σ., όστις με τον σταυρόν μας επλησίασε εις τον Θεόν.

Ε. Τί σημαίνουν τα Καυσόξυλα και εις τί χρησιμεύουν;

Α. Είναι η κυρία ύλη δια το άναμμα του καμινιού.

Ε. Εις τί χρησιμεύουν τα φύλλα;

Α. Δια να φράσσουν το καμίνι.

Ε. Τί άλλο παρετηρήσατε;

Α. Παρετήρησα λευκόν μανδήλιον, ποσότητα χώματος, είδα ένα νήμα, έναν ακάνθινον στέφανον και μερικές κορδέλες.

Ε. Τί συμβολίζει το λευκόν μανδήλιον;

Α. Την αγνότητα και την ειλικρίνειαν των Καλών Εξαδέλφων.

Ε. Εις τί χρησιμεύει το χώμα;

Α. Δια το σβήσιμον του καμινιού.

Ε. Τί συμβολίζει το νήμα;

Α. Την μυστικήν άλυσον, η οποία συνδέει και συσφίγγει όλους τους Καλούς Εξαδέλφους διά του δεσμού της αρετής .
Ε. Τί συμβολίζει ο ακάνθινος Στέφανος;

Α. Είναι εκείνος με τον οποίον όλοι οι Καλοί Εξάδελφοι έχουν μυστηριωδώς στολίσει την κεφαλήν των, διά να ενθυμούνται ότι τους είναι απηγορευμένον να κάνουν σκέψεις αντιθέτους προς την αρετήν, την θρησκείαν και την Πολιτείαν.

Ε. Τί συμβολίζουν οι κορδέλες;

Α. Τας ιδιότητας του Καρμποναρισμού, διά των οποίων είναι περιβεβλημένοι οι Καλοί Εξάδελφοι.

Ε. Τί χρώματος είναι οι ταινίες αυτές;

Α. Κυανούν, ερυθρόν και μέλαν.

Ε. Τί συμβολίζει το κυανούν;

Α. Τον καπνόν του καμινιού.

Ε. Τί συμβολίζει το μέλαν;

Α. Τα κάρβουνα του καμινιού.

Ε. Τί συμβολίζει το ερυθρόν;

Α. Τις φλόγες του καμινιού.

Ε. Τί μυστικόν εκφράζουν οι κορδέλες με τα χρώματά των;

Α. Το κυανούν συμβολίζει την ελπίδα, το ερυθρόν την ελεημοσύνην και το μέλαν την πίστιν.

Ε. Από ποίον υλικόν κατεσκευάσθη το πρώτον κάρβουνον;

Α. Από φτέρη και τσουκνίδα.

Ε. Είσθε Μαθητής Καλέ Εξάδελφε;

Α. Οι διδάσκαλοί μου με αναγνωρίζουν ως τοιούτον.

Ε. Πόσον διάστημα απαιτείται διά να γίνη κανείς Μαθητής;

Α. Εννέα εβδομάδες.

Ε. Υπό ποίον εργάζονται οι Μαθηταί;

Α. Υπό την διεύθυνσιν των Διδασκάλων.

Ε. Τί συμβολίζει το Σημείον του Μαθητού;

Α. Την Κλίμακα⁸ των Καλών Εξαδέλφων.

Ε. Τί συμβολίζει εις την ενδυμασίαν ο πίλος;

Α. Το κλεισμένο καμίνι.

Ε. Πώς κόπτονται τα Καυσόξυλα;

Α. Σε στρογγυλά κομμάτια.

Ε. Τι συμβολίζει ο πίλος;

Α. Το σκεπασμένο καμίνι.

β) Ονοματολογία των σκευών του Καρμποναρικού Συμποσίου.

(Ο άρτος κόπτεται δια της σκαπάνης)

Πιρούνι    Δίκρανον

Κουτάλι    Φτυάρι

Μαχαίρι   Πέλεκυς

Ποτήρι Κενόν

Άρτος       Άνθραξ

Οίνος       Καλή Πυρίτις

Ύδωρ       Κακή Πυρίτις

Παρά των Συνδετημόνων σχηματίζονται τρεις στιγμαί.

γ) [Λέξεις αναγνωρίσεως Μαθητού και Διδασκάλου Καρμπονάρων]

Μαθητής: Ιερά λέξις Πίστις, Έλπις και Έλεος.

Διδάσκαλος: Εισιτήριος λέξις Φτέρη=Τσουκνίδα. Ιερά λέξις Αρετή, Ισχύς και Εγκράτεια. Δώσατέ μου την λέξιν

Απάντησις: Δώσατέ μου την πρώτην και σας δίδω την δευτέραν=Τούτου δε γενομένου η τρίτη προφέρεται και υπό των δύο ταυτοχρόνως.

Ερώτησις: Που εγίνατε δεκτός;

Απάντησις: Εις την Καλύβην της τιμής, διερχόμενος διά του δάσους και διά του πυρός.
δ) Κατήχησις του πρώτου Βαθμού, ήτοι του Μαθητού.

 

Τρόπος εισδοχής

Προτείνεται εκείνος ο οποίος θεωρείται κατάλληλος διά να περιβληθή την ιεράν και πλήρη καθηκόντων ιδιότητα του Καρμπονάρου. Μετά την πρότασιν διεξάγεται ψηφοφορία, αφού εξετασθούν αι αδυναμίαι ή τα προτερήματα του ειρημένου ατόμου και εάν διαπιστωθούν τα τελευταία ταύτα, εισάγεται. Κατά την εισδοχήν, η οποία λαμβάνει χώραν κατά την επομένην από της προτάσεως εσπέραν, πρέπει να τηρηθή το ακόλουθον τυπικόν:

Αφού έχουν συνέλθει εις συνεδρίαν εις τόπον καλούμενον Αγοράν τοποθετείται παραπλεύρως της Αγοράς ή παρά τον περίβολον, ένα πρόσωπον Καλός Εξάδελφος Καρμπονάρος, καλούμενος φύλαξ της Αγοράς. Μακρόθεν το υποψήφιον προς εισδοχήν πρόσωπον υφίσταται κάλυψιν των οφθαλμών του από τον ανάδοχον και ούτω πλησιάζει εις τον φύλακα της Αγοράς, ο οποίος λέγει:

Ποίος είναι αυτός ο οποίος πλησιάζει εις τον ιερόν τούτον τόπον διά να διαταράξη την γαλήνην και τας εργασίας μας;

Ο Ανάδοχος λέγει: Είναι ένας λύκος που βρέθηκε στο δάσος και ποθεί να ενωθεί μαζί Σας δια να αποκτήση το φως.

Μόλις η απάντησις αύτη φθάση εις τον Μεγάλον Διδάσκαλον, αυτός λέγει: Οδηγήσατέ τον εις την πρώτην περιοδείαν δια του δάσους. Κατόπιν, καθώς ευρίσκεται με καλυμμένους τους οφθαλμούς, αρχίζουν να τον οδηγούν να βηματίζη, κάνοντάς τον να πέφτη και να ξαναπέφτη, να σκύβη και να σηκώνη το κεφάλι. Αφού βηματίσει έτσι για αρκετήν ώρα, ο προαναφερθείς Ανάδοχος λέγει προς τον Μεγάλον Διδάσκαλον: Εγένετο η πρώτη περιοδεία, ο δε Μέγας Διδάσκαλος απαντά:

Εκτελέσατε την δευτέραν δια του πυρός. Ούτω, καθώς ευρίσκεται με καλυμμένους τους οφθαλμούς, παρουσιάζουν προ των σιαγόνων και της γενειάδος του ολίγον στουπί αναμμένο, ή άλλο υλικόν το οποίον βρεγμένον με οινόπνευμα, καίει ελαφρά, όπως το στουπί, την γενειάδα και τας σιαγόνας του ακόμα.
Περατωθέντος τούτου, λέγει ο Ανάδοχος:

Εγένετο η δευτέρα περιοδεία. Και εκείνος απαντά: Εκτελέσατε την τρίτην, η οποία αποτελεί δοκιμασίαν θάρρους. Δια της δοκιμασίας του θάρρους εννοούνται αι ακόλουθοι ερωτήσεις:

Λοιπόν, προς χάριν των Εξαδέλφων σας, των φίλων σας, θα εδέχεσθε ευχαρίστως να αποθάνητε, να τυφεκισθήτε, να εκτεθήτε εις τον κίνδυνον του πυρός, του ύδατος, της χιόνος και περαιτέρω θα αισθάνεσθε ευτυχής εάν σας έκοβαν ένα βραχίονα, ένα αυτί, ένα χέρι δια το καλόν των προαναφερθέντων φίλων σας;

Εκείνος απαντά καταφατικώς ή αρνητικώς. Εάν απαντήση καταφατικώς, δέον όπως ληφθούν υπ' όψιν, η αγάπη, η πίστις, το θάρρος, άτινα έχει εκείνος δια να αναλάβη ένα τέτοιο έργο. Εάν απαντήση αρνητικά θα σημειωθούν η δειλία, η έλλειψις θάρρους και σθένους ακόμα δια την τήρησιν ενός τόσον ισχυρού μυστικού. Αφού περατωθούν αυτές οι τρεις περιοδείες και γνωστοποιηθή τούτο εις τον Μεγάλον Διδάσκαλον, οδηγείται να πλησιάση εις τον κορμόν, ο οποίος ευρίσκεται εμπρός από εκείνον και καθώς ευρίσκεται ακόμη με καλυμμένους τους οφθαλμούς τον οδηγούν να απαγγείλη γονατιστός τον ακόλουθον όρκον επί ενός Σταυρού ή Εσταυρωμένου.

Όρκος

Εγώ  από την Κοινότητα  επαγγέλματος ηλικίας ετών ορκίζομαι και υπόσχομαι να είμαι αληθής Χριστιανός ορκίζομαι και υπόσχομαι να προστατεύω τους ομοίους μου και ιδιαιτέρως κάθε Καλόν Εξάδελφον Καρμπονάρον εις περίπτωσιν ανάγκης. Ορκίζομαι και υπόσχομαι εις το ύδωρ, την χιόνα και το πυρ, να μην αποκαλύψω οτιδήποτε σχετικόν με τον σεπτόν Καρμποναρισμόν εν γένει και ιδιαιτέρως δια τον υπό τον τίτλον.

Ορκίζομαι και υπόσχομαι να δίδω άρτον και οίνον εις τον Ανάδοχόν μου επί εννέα ημέρας εις περίπτωσιν ανάγκης.
Ορκίζομαι και υπόσχομαι να μην θίξω την τιμήν των Καλών μου Εξαδέλφων Καρμπονάρων, ήτοι των Συζύγων των, αδελφών, θυγατέρων και εξαδέλφων μέχρι του τετάρτου βαθμού. Ορκίζομαι και υπόσχομαι να κοπώ καλλίτερα σε κομμάτια και να ριφθούν οι σάρκες μου στην φωτιά και οι στάχτες μου να σκορπισθούν στον άνεμο, παρά να υποπέσω εις την αδυναμίαν και να φανερώσω όσα βλέπω με τα μάτια, ακούω με τα αυτιά και πράττω ενεργώντας.
Ορκίζομαι και υπόσχομαι να μην κατασκευάσω ποτέ κάρβουνα χωρίς την άδειαν των Διδασκάλων μου.

Ορκίζομαι και υπόσχομαι τέλος να μην εξωτερικεύσω σε κανένα πρόσωπο και σε Καλόν Εξάδελφον Καρμπονάρον, ποιος μου έδωσε το φως και ούτω ενώπιον αυτού του ιερού και αναμμένου βωμού σταθερώς ορκίζομαι και υπόσχομαι.

Τέλος

Τούτου γενομένου, όλοι οι Καλοί Εξάδελφοι Καρμπονάροι, οι οποίοι ευρίσκονται εις την συνεδρίαν αυτήν, άλλος με ράβδον, άλλοι με άλλα λευκά όπλα, με βιαίαν ορμήν, ως να ήθελαν να φονεύσουν τον εξάδελφον ο οποίος ευρίσκεται γονατιστός με δεμένους τους οφθαλμούς, παρουσιάζουν γύρω από το στήθος του, τον λαιμόν του ή το στόμα του τα όπλα αύτά, λέγοντες ενώ αποκαλύπτονται οι οφθαλμοί του: Τί επιθυμείς; Το φως. Ιδού αυτό.
Αποκαλύψατε τους οφθαλμούς του. Και ενώ αυτός εις την θέαν τούτων εύρίσκεται τρομαγμένος, τον ενθαρρύνετε λέγοντας: Βλέπεις τα όπλα αυτά; Εάν η συμπεριφορά σου είναι η αρμόζουσα εις τον ιερόν και ανεξάληπτον τούτον όρκον, αύτα τα οποία τώρα βλέπεις να είναι έτοιμα να σε φονεύσουν, θα σε υπερασπίζουν μέχρι της τελευταίας ρανίδος του αίματός των. Αν όμως άθλιε, καταπατήσης τον όρκον σου, στα πόδια αύτου του Μεγάλου Διδασκάλου της Οικουμένης Ιησού Χριστού, απ' αύτα τα ίδια τα όπλα που σε υπερασπίζουν και από εμάς τους ιδίους, θα κομματιασθής.

(Σημείωσις)

Ο βέβηλος ή λύκος, ο οποίος θα γονατίση δια να ωμόση τον όρκον, θα πρέπη να αποκαλυφθή ενώπιον των παρισταμένων και πρέπει να θέση την δεξιάν του εις τους πόδας του Σταυρού ή του Εσταυρωμένου και να απαγγείλη ενώπιον του Μεγάλου Διδασκάλου, όσα αναγράφονται εις τον προαναφερθέντα όρκον.

Αφού λοιπόν περατωθή εξ όλοκλήρου η εργασία αύτη, οφείλει ο Μέγας Διδάσκαλος να εκφωνήση ένα λόγον προς τον προαναφερθέντα λύκον, ο οποίος από το βαθύ σκότος επέρασεν εις το λαμπρότερον φως της αρετής και της ταπεινότητος και δεν πρέπει να εξωτερικεύη παρά μονάχα αισθήματα τιμής, αρετής, ηθικοποιήσεως, ηρεμίας, γαλήνης, μη παραλείπων να εμπνεύση εις αυτόν συναισθήματα δίκαια, φυσικά και αποβλέποντα εις το καλόν του συνόλου.

Αφού γίνη όλη αύτη η ιερά τελετή, πρέπει να ανακοινωθή εις τον Εξάδελφον Καρμπονάρον η ιερά και σιωπηρά αναγνώρισις, ήτοι όλα τα σημεία και η ιερά λέξις, τα οποία χρησιμεύουν ως ασφαλής προστασία εις τας μεταπτώσεις της ζωής των ανθρώπων, οι οποίοι υπόκεινται εις την διάκρισιν της Μοίρας, σαν οδηγός και σαν απόδειξις δια να αναλάβη κανείς με τιμήν την ιδιότητα αύτην του αληθούς και ακεραίου Καρμπονάρου.

 

Σημεία αναγνωρίσεως

1ον Ο Καρμπονάρος ο οποίος επιθυμεί ν' αναγνωρισθή ως τοιούτος είτε εξ ευχαριστήσεως, είτε εξ ανάγκης, λαμβάνει διά της δεξιάς χειρός τον σκούφον, τον πίλον ή άλλο κάλυμμα της κεφαλής και αποκαλυπτόμενος, το φέρει εις το στήθος και αμέσως το κατεβάζει εις την δεξιάν πλευράν. Το σημείον αυτό καλείται ακριβώς Καρμποναρικός χαιρετισμός, σημείον αναγνωρίσεως του θεσμού τούτου.

2ον Ένας Καρμπονάρος, αμέσως αφού εκτελέση το προαναφερθέν σημείον, από εδώ μέχρι την Αίγυπτο, στον τόπο ή στην συγκέντρωση όπου θα το εκτελέση, εάν παρίστανται άλλοι ανήκοντες εις το τάγμα, βλέποντες το σημείον αυτό, πιάνοντάς τον από το δεξί χέρι του κάνει το σημείον επαφής, ήτοι με το μεσαίον δάκτυλον, σχηματίζει ένα ημικύκλιον εις τον καρπόν ή τον σφυγμον όπως λέγεται συνήθως και κατόπιν πιέζει τρείς φορές με το ίδιον δάκτυλον κατά την σειράν της εικόνος /)***/ πρώτα μία φορά και κατόπιν δύο. Ο Καρμπονάρος, ο οποίος πρώτος εις τον εν προκειμένω τόπον είδε τον εαυτόν του να έχη συγγενείς, βλέποντας κάποιον να του πιάνη το χέρι και να του κάνη το περιγραφέν σημείον, υποκρινόμενος ότι δεν γνωρίζει τίποτε, λέγει εις τον ποιούντα το σημείον: Τί κάνετε με τον σφυγμόν μου; Δεν έχω ψώρα ή κάτι άλλο. Δίδεται η απάντησις: Πως, δεν είσθε Καλός Εξάδελφος Καρμπονάρος; Εις αυτάς τας λέξεις εσείς αρνείσθε κατ' επανάληψιν (τούτο γίνεται δια να βεβαιωθή, δεδομένου ότι υπάρχουν κατάσκοποι οι οποίοι ζητούν να ερμηνεύσουν τα ενδότερα του θεσμού, ο οποίος κρύπτεται από την περιέργειαν κάθε βεβήλου), κατόπιν δε, θα είπετε εις εκείνον: Σεις είσθε Καρμπονάρος; Εκείνος θα σας διαβεβαιώση ότι ναι και αν γίνη αυτό τότε θα ανταποδώσετε το ίδιο σημείον, το οποίον προηγουμένως σας έκαμε και επί πλέον τον ερωτάτε λέγοντάς του: Λοιπόν, αφούυ είσθε Καρμπονάρος, δώσατέ μου την ιεράν λέξιν. Εκείνος θα σας απαντήση: Δεν την γνωρίζω, την ελησμόνησα. Τότε σεις εξακολουθείτε: Εάν σας είπω το πρώτον μέρος, θα μου δώσετε το δεύτερον;
Τότε εκείνος, εάν πραγματικά είναι Καρμπονάρος, θα σας απαντήση καταφατικά. Στην καταφατική αυτήν απάντηση  θα είπετε πρώτος το πρώτον μέρος της ιεράς λέξεως, ήτοι Πίστις, εκείνος δε θα σας απαντήση με το δεύτερον, Ελπίς και οι δύο μαζί θα προφέρετε το τρίτον μέρος, ήτοι Έλεος. Κατόπιν θα φιληθήτε στα χείλη κατά την τάξιν (***) και απο εκεί και πλέον δύνασθε να ομιλήσητε για οτιδήποτε, να εμπιστευθήτε την ζωήν σας, τας σκέψεις σας, να είπετε αν έχετε ανάγκην από χρήματα, τρόφιμα ή τα μέσα διά την εκτέλεσιν κάποιου δικαίου και επείγοντος έργου, τέλος θα σχηματίσετε την πληρεστέραν αρμονίαν και την εκπλήρωσιν του πλέον ανεξαλείπτου όρκου.

3ον Λαμβανομένου υπ' όψιν ότι είναι δυνατόν να συμβή ένας Καλός Εξάδελφος Καρμπονάρος να παραβή τον όρκον του και να φθάση να επιορκήση από άγνοιαν, διότι δεν εγνώριζεν από πρ^ την ιδιότητα του προσώπου το οποίον του έκαμε το σημείον επαφής, ή από άλλο λάθος το οποίο είναι εύκολον να συμβή καλόπιστα, τούτο επανορθούται με το σημείον το οποίον λέγεται: Σημείον βοηθείας, το οποίον μάλιστα, καθένας ο οποίος θα το εκτελέση ή θα ίδη τούτο εκτελούμενον, οφείλει να ενθυμηθή και να τηρήση τον όρκον του, παρέχων προς αυτόν βοήθειαν με χρήματα, δύναμιν ή άλλον οτιδήποτε, στην στιγμήν, χωρίς να εξετάση αυτόν κατά τον προαναφερθέντα τρόπον. Εν τούτοις, μετά την πάροδον του κινδύνου και την παροχήν της βοηθείας οφείλει να βεβαιωθή εάν πραγματικά κατέχει την ιδιότητα. Το σημείον βοηθείας εκτελείται κατά τον ακόλουθον τρόπον: Δια της δεξιάς χειρός ο Καρμπονάρος βγάζει από την κεφαλήν τον σκούφον ή τον πίλον και θέτει τούτον με την κοιλότητα προς τα εξω έπι του στήθους, εν όσω δεν βλέπει να παρέχεται εις αυτόν βοήθεια.

4ον Ο Καρμπονάρος έχει έναν άλλον χαιρετισμόν, εκείνον της Αγοράς.

Ο χαιρετισμός αυτός εκτελείται, κατά την άφιξιν εις τον τόπον όπου πρόκειται να συγκεντρωθούν όλοι προς καλλιέργειαν της ηθικής, εξάλειψιν του ελαττώματος και θετικήν προαγωγήν της αρετής.

 

Τέλος του πρώτου βαθμού του Μαθητού

Ανακήρυξις

Εγώ Μέγας Διδάσκαλος της Αγοράς υπό το όνομα ... ανακηρύσσω σε τον ... ως Καλόν μας Εξάδελφον Καρμπονάρον δυνάμει των εξουσιών αι οποίαι μου είναι εμπεπιστευμέναι από τον Μέγαν Διδάσκαλον της Polistena και εις εκείνον εμπεπιστευμέναι από το μαύρον Δάσος της Νεαπόλεως, της αγοράς της ονομαζομένης ο τρόμος των Τυράννων.

 

Αντίγραφον του όρκου τον οποίον ομνύουν οι Καρμπονάροι.

 

Εγώ Ν.Ν. ορκίζομαι και υπόσχομαι να μην αποκαλύψω ποτέ τα μυστικά των Καλών μου Εξαδέλφων. Ορκίζομαι και υπόσχoμαι να βοηθώ κάθε Καλόν Εξάδελφον εν τω μέτρω των δυνατοτήτων μου. Ορκίζομαι και υπόσχομαι να μην προσβάλλω ποτέ την τιμήν των οικογενειών των Καλών μου Εξαδέλφων. Ορκίζομαι και υπόσχομαι να πράξω παν δυνατόν δια να καταστρέψω κάθε είδος τυραννίας και συναινώ εις περίπτωσιν επιορκίας να σπαραχθή η καρδία μου, να καή το σώμα μου και οι στάχτες μου να ριφθούν εις τους ανέμους.

 

ε') Ιππότης Νικόλαος Γκριφφόνι, από την πόλιν Μπάστια της Κορσικής, Υπολοχαγός της Επιμελητείας μετά την μάχην του Πέτα ανεχώρησε από το Μεσολόγγι δια Ζάκυνθον, όπου εξέτισε ποινήν λόγω αρνήσεώς του να εμφανισθή προς απολογίαν, εκείθεν ήλθεν εις Κέρκυραν και από την Κέρκυραν έφυγε δια την Βενετίαν εις τας 11Οκτωβρίου 1822.

Σημείωσις.

Το παρόν υπόμνημα εγράφη διά χειρός του Κυρίου Ιππότου Βικεντίου ντ' Οντιάρντι, από τον οποίον μου παρεχωρήθη:

 

De Ribas Παπικός Πρόξενος

 

Απόσπασμα του Καρμποναρικού διπλώματος του Νικολάου Γκριφφόνι

Εις Σέβας του Μεγάλου Διδασκάλου του Σύμπαντος Κυρίου και Πατρός ημών Ιησού, η Σεπτή Αγορά υπό τον διακριτικόν τίτλον των Αληθών Φίλων της Ελευθερίας εν Ανατολή της Κορίνθου την ενδεκάτην του Ηλίου του αληθούς φωτός 1822 - Προς πάσας τας Σεπτάς Αγοράς και τους Καλούς Εξαδέλφους διεσκορπισμένους επί της επιφανείας της Γης.

ΧΑΙΡΕΤΕ-ΧΑΙΡΕΤΕ-ΧΑΙΡΕΤΕ ΠΙΣΤΙΣ-ΕΛΠΙΣ-ΕΛΕΟΣ

Ημείς Μέγας Διδάσκαλος και αξιωματούχοι της Σεπτής, Αγοράς κανονικώς εγκατεστημένοι, δηλούμεν και πιστοποιούμεν ότι ο Καλός Εξάδελφος Γκριφφόνι Νικόλαος ετών 28 γεννηθείς εν Μπάστια της Κορσικής-τυγχάνει μεμυημένος εν τω βαθμώ του τελείου Διδασκάλου και καλώς εις ημάς γνωστός.

 

Πίνακας ονομάτων αγωνιστών της μάχης του Πέτα.

 

Γενικόν Επιτελείον πρίγκιπος Μαυροκορδάτου:

 

ο Ιππ. Vottier, Γάλλος, συνταγματάρχης, Α' υπασπιστής, παρέμεινεν εν Μεσολογγίω, ο κος Daniel, Γάλλος, λοχαγός, Β' υπασπιστής, παρέμεινεν εν Μεσολογγίω, ο κος Ramek, Ελβετός, λοχαγός, Γ υπασπιστής, παρέμεινεν εν Μεσολογγίω

Πρώτον Σύνταγμα τακτικού πεζικού ο Ιππότης Torella, Πιεμοντέζος, συνταγματάρχης, εφονεύθη εις την μάχην του Πέτα, ο κος Stelle, Ελβετός, λοχαγός, εφονεύθη εις την μάχην του Πέτα, ο κος Ζανταυρός, Έλλην, λοχαγός, εφονεύθη εις την μάχην του Πέτα, ο κος Γραμματικόπουλος, Έλλην, λοχαγός, εφονεύθη εις την μάχην του Πέτα, ο κος Ορέστης, Έλλην, λοχαγός, εφονεύθη εις την μάχην του Πέτα, ο κος Negri, εκ Τουρίνου, Α' υπολοχαγός, εφονεύθη εις την μάχην του Πέτα, ο κος Viviani, εκ Σαβοίας, υπολοχαγός, εφονεύθη εις την μάχην του Πέτα, ο κος Δρομάρος, Έλλην, υπολοχαγός, εφονεύθη εις την μάχην του Πέτα, ο κος Obba, Ρώσος, υπολοχαγός, εφονεύθη εις την μάχην του Πέτα, ο κος Cappeletti, εκ Λούκα, υπολοχαγός, εφονεύθη εις την μάχην του Πέτα, ο κος ^osma^, Γερμανός, υπολοχαγός, εφονεύθη εις την μάχην του Πέτα, ο κος Deschettis, Γερμανός, ανθυπολοχαγός, εφονεύθη εις την μάχην του Πέτα, ο κος Ελεσλένης(!), Έλλην, ανθυπολοχαγός, εφονεύθη εις την μάχην του Πέτα, Υπαξιωματικοί και στρατιώται αριθ. 143, σχεδόν πάντες Ιταλοί, εφονεύθησαν εις την μάχην του Πέτα, ο κος Σπύρος Πανάς, εκ Κεφαλληνίας, λοχαγός του λόχου αποτελουμένου εξ ολοκλήρου εκ Κεφαλλήνων, εξ 75 ανδρών, εξ ωv 45 εφονεύθησαν εις την μάχην του Πέτα.

Σώμα Φιλελλήνων και Γενικόν Επιτελείον αυτού ο ιππ. Dania, Γενουάτης, αντισυνταγματάρχης, διοικητής του Σώματος, εφονεύθη εις την μάχην του Πέτα, ο κος Raiband, Γάλλος, υποδιοικητής, παρέμεινεν εις Πελοπόννησον, ο κος Botte, εκ Βρυξελλών, σημαιοφόρος, ανεχώρησεν εις Ιταλίαν, ο κος Elster, Γερμανός, χειρουργός, ταγματάρχης, παρέμεινεν εις Πελοπόννησον, ο κος Lotrasso, Σικελός, ανθυπασπιστής επιτ., παρέμεινεν εις Μεσολόγγιον, ο κος Jolhanndeis, Γερμανός, ανθυπασπιστής επιτ., παρέμεινεν εις Μεσολόγγιον, ο κος ιππότης Νικόλαος Gri^^οnί, εκ της πόλεως Bastia Κορσικής, υπολοχαγός, εντεταλμένος περί της ιματιοθήκης, ανεχώρησεν εκ Κερκύρας εις Βενετίαν την 2-10-1822, ο κος ιππότης Sant' Αndre, Γάλλος, υπολοχαγός vagomestro, ανεχώρησεν εις Αίγυπτον, ο κος Vismano, Ολλανδός, λοχαγός ταμίας, εφονεύθη εις την μάχην του Πέτα, ο κος Luiggine, Γενουάτης, Β' ανθυπασπιστής, εφονεύθη εις την αυτήν μάχην, ο κος Chauvaseigne, Γάλλος, υπολοχαγός Α' τάξεως, εφονεύθη εις την αυτήν μάχην, ο κος Sava, υπολοχαγός, φιλέλλην, εφονεύθη εις την μάχην του Πέτα, ο κος Μόσχος, Έλλην, υπολοχαγός, εφονεύθη εις την μάχην του Πέτα, ο κος Φωκάς, Έλλην, υπολοχαγός, εφονεύθη εις την μάχην του Πέτα, ο κος Δελίνης, Έλλην, υπολοχαγός, εφονεύθη εις την μάχην του Πέτα, ο κος Σωτήρης, Έλλην, υπολοχαγός, εφονεύθη εις την μάχην του Πέτα, ο κος o Αριστείδης, Έλλην, υπολοχαγός, εφονεύθη εις την μάχην του Πέτα, ο κος Κωνσταντίνης, Έλλην, υπολοχαγός, εφονεύθη εις την μάχην του Πέτα, ο κος Κλέοπας, Έλλην, υπολοχαγός, παρέμεινεν εις Μεσολόγγιον, ο κος Caisson, εκ Νικαίας, υπολοχαγός Β' τάξεως, ανεχώρησεν εις Αίγυπτον, ο κος Card, εκ Μασσαλίας, υπολοχαγός Β' τάξεως, ανεχώρησεν εις Ευρώπην, ο κος Albertini, εκ Κορσικης, υπολοχαγός Β' τάξεως, παρέμεινεν εν Μεσολογγίω, ο κος Διβάνης, Έλλην, υπολοχαγός Β' τάξεως, παρέμεινεν εν Μεσολογγίω, ο κος Testa, εκ Πιεμόντε, υπολοχαγός Β' τάξεως, παρέμεινεν εν Μεσολογγίω, ο κος Lomonier, Γάλλος, ανθυπολοχαγός Β' τάξεως, ανεχώρησεν εις Γαλλίαν, ο κος Collelli, εκ Campo Καλαβρίας, ανθυπολοχαγός, φιλέλλην, Μέγας Διδάσκαλος της Vendita των Καρμπονάρων, παρέμεινεν ως ανωτέρω, ο κος Tasseron, εξ Ολλανδίας, ανθυπολοχαγός, ως ανωτέρω, ανεχώρησεν εις Ευρώπην.

 

Δεύτερος λόχος

Ιππότης Mierzivvcki, Πολωνός, ήτο ταγματάρχης λοχαγός, εφονεύθη εις μάχην του Πέτα, κος Santemand, Γάλλος, ήτο λοχαγός, πρώτος υπολοχαγός, εφονεύθη εις μάχην του Πέτα, κος Hellemand, Γερμανός, ήτο λοχαγός, ανθυπολοχαγός, επληγώθη και μετέβη εις Μοριάν, κος Santre, Γάλλoς, ήτο υπολοχαγός Α' τάξεως, επιλοχίας, εφονεύθη εις μάχην του Πέτα, κος Teikmand, Γερμανός, ήτο υπολοχαγός Α' τάξεως, επιλοχίας, εφονεύθη εις μάχην του Πέτα, κος Moleski, Πολωνός, υπολοχαγός Α' τάξεως, λοχίας, εφονεύθη εις μάχην του Πέτα, κος Schimitte, Γερμανός, υπολοχαγός Α' τάξεως, λοχίας, εφονεύθη εις μάχην του Πέτα, κος Haisbery, Γερμανός, υπολοχαγός Α' τάξεως, λοχίας, εφονεύθη εις μάχην του Πέτα, κος Naigand, Γερμανός, υπολοχαγός Β' τάξεως, σιτιστής, εφονεύθη εις μάχην του Πέτα, κος Bonne, Γάλλος, υπολοχαγός Β' τάξεως, λοχίας, εφονεύθη εις μάχην του Πέτα, κος Hamsclerd, Γερμανός, υπολοχαγός Β' τάξεως, λοχίας, εφονεύθη εις μάχην του Πέτα, κος Uschener, Ελβετός, υπολοχαγός Β' τάξεως, λοχίας, παρέμεινεν εις Μεσολόγγιον, κος Krugke, Πολωνός, υπολοχαγός Β' τάξεως, λοχίας, παρέμεινεν εις Μεσολόγγιον, κος Kus^esky, Πολωνός, υπολοχαγός Β' τάξεως, λοχίας, εφονεύθη εις μάχην του Πέτα, κος Dobrosnosky, Πολωνός, υπολοχαγός Β' τάξεως, λοχίας, εφονεύθη εις μάχην του Πέτα, κος Dereljky, Πολωνός, υπολοχαγός Β' τάξεως, λοχίας, εφονεύθη εις μάχην του Πέτα, κος Haisenn, Γερμανός, υπολοχαγός Β' τάξεως, λοχίας, εφονεύθη εις μάχην του Πέτα, κος Avrevring, Γερμανός, ανθυπολοχαγός, φιλέλλην, παρέμεινεν εις Μεσολόγγιον, κος Chaurrejgard, Γερμανός, ανθυπολοχαγός, φιλέλλην, παρέμεινεν εις Μεσολόγγιον, κος Hilzelberg, Γερμανός, ανθυπολοχαγός, φιλέλλην, παρέμεινεν εις Μεσολόγγιον, κος Seguerd, Ελβετός, Α' ανθυπολοχαγός, φιλέλλην, εφονεύθη εις μάχην του Πέτα, κος Velsti, Γερμανός, ανθυπολοχαγός, φιλέλλην, εφονεύθη εις μάχην του Πέτα, κος Vrendly, Ελβετός, λοχαγός διοικητής του πυροβολικού της στρατιάς Ηπείρου εφονεύθη εις την μάχην του Πέτα.

 

Γενικόν Επιτελείον Στρατιάς: κόμης Normand, εκ Βαυαρίας, στρατηγός, αρχηγός επιτελείου, επληγώθη εις την μάχην του Πέτα, παρέμεινεν εις Μεσολόγγιον, ιππ. di Steiz, εκ Βυττεμβέργης, συνταγματάρχης,υπαρχηγός του Επιτελείου, ανεχώρησεν εις άλλα μέρη εκτός της Ελλάδος, κος Fetthem, Γερμανός, λοχαγός επιτελείου, εφονεύθη εις μάχην του Πέτα, κος Graillard, Γάλλος, λοχαγός επιτελείου, παρέμεινεν εις Μεσολόγγιον.

 

Πρώτος Λόχος

Ο κος Chevallie, εξ Αμβούργου, ήτο ταγματάρχης λοχαγός, εφονεύθη εις μάχην του Πέτα, ιππ. Mignac, Γάλλος, λοχαγός, Α' υπολοχαγός, εφονεύθη εις μάχην του Πέτα, κος Hannay, εκ Lieggi, λοχαγός ανθυπολοχαγός, επληγώθη και μετέβη εις Πελοπόννησον, κος Vielle, Γάλλος, υπολοχαγός Α' τάξεως, επιλοχίας, εφονεύθη εις μάχην του Πέτα, κος Bouermand, εκ Παρισίων, υπολοχαγός Α' τάξεως, λοχίας, εφονεύθη εις μάχην του Πέτα, κος Miovolisky, εκ Βενετίας, υπολοχαγός Α' τάξεως, λοχίας, εφονεύθη εις μάχην του Πέτα, κος Plenario, εκ Τεργέστης, υπολοχαγός Α' τάξεως, λοχίας, εφονεύθη εις μάχην του Πέτα, κος Blondel, Γάλλος, υπολοχαγός Α' τάξεως, λοχίας, εφονεύθη εις μάχην του Πέτα, κος Frelend, Γάλλος, υπολοχαγός Β' τάξεως, σιτιστής, εφονεύθη εις μάχην του Πέτα, ιππ. Fascio, εκ Πιεμόντε, υπολοχαγός Β' τάξεως, δεκανεύς, εφονεύθη εις μάχην του Πέτα, κος Toricella, εκ Μιλάνου, υπολοχαγός Β' τάξεως, δεκανεύς, εφονεύθη εις μάχην του Πέτα, κος Mamiot, εκ Σαβοίας, υπολοχαγός Β' τάξεως, δεκανεύς, εφονεύθη εις μάχην του Πέτα, κος Seguin, εκ Σαβοίας, ανθυπολοχαγός, του Σώματος φιλελλήνων εφονεύθη εις μάχην του Πέτα, κος Guichard, εκ Παρισίων, ανθυπολοχαγός, του Σώματος φιλελλήνων εφονεύθη εις μάχην του Πέτα, κος Welzeler, εξ Άλσατίας, ανθυπολοχαγός, του Σώματος φιλελλήνων εφονεύθη εις μάχην του Πέτα, κος Bistari, εκ Τουρίνου, ανθυπολοχαγός, του Σώματος φιλελλήνων εφονεύθη εις μάχην του Πέτα, κος Fireli, εκ Μιλάνου, ανθυπολοχαγός, του Σώματος φιλελλήνων εφονεύθη εις μάχην του Πέτα, κος Monaldi, εκ Ρώμης, ανθυπολοχαγός, του Σώματος φιλελλήνων εφονεύθη εις μάχην του Πέτα, κος Γιώργης, Έλλην, ανθυπολοχαγός, φιλέλλην εφονεύθη εις μάχην του Πέτα, κος Μεταξάς, Έλλην, ανθυπολοχαγός, φιλέλλην εφονεύθη εις μάχην του Πέτα, κος Λεονταράκης, Έλλην, ανθυπολοχαγός, φιλέλλην εφονεύθη εις μάχην του Πέτα, κος Πετροκόκκινος, Έλλην, ανθυπολοχαγός, φιλέλλην εφονεύθη εις μάχην του Πέτα, κος Σεβαστόπουλος, Έλλην, ανθυπολοχαγός, φιλέλλην εφονεύθη εις μάχην του Πέτα, κος Σακάτης, Έλλην, ανθυπολοχαγός, φιλέλλην εφονεύθη εις μάχην του Πέτα, κος Δημητρόπουλος, Έλλην, ανθυπολοχαγός, φιλέλλην εφονεύθη εις μάχην του Πέτα, κος Ανδριανός, Έλλην, ανθυπολοχαγός, φιλέλλην εφονεύθη εις μάχην του Πέτα, κος Βασίλειος, Έλλην, ανθυπολοχαγός, φιλέλλην εφονεύθη εις μάχην του Πέτα, κος Ζούκας, Έλλην, ανθυπολοχαγός, φιλέλλην εφονεύθη εις μάχην του Πέτα, 

κος Χαρίλαος, Έλλην, ανθυπολοχαγός, φιλέλλην εφονεύθη εις μάχην του Πέτα, κος Naguel, Γερμανός, Β' ανθυπολοχαγός, φιλέλλην εφονεύθη εις μάχην του Πέτα, κος Oberst, Γερμανός, Β' ανθυπολοχαγός, φιλέλλην εφονεύθη εις μάχην του Πέτα, κος Ditterlin, Γερμανός, Β' ανθυπολοχαγός, φιλέλλην εφονεύθη εις μάχην του Πέτα, κος Heben, Γερμανός, Β' ανθυπολοχαγός, φιλέλλην εφονεύθη εις μάχην του Πέτα, κος Schesder, Γερμανός, Β' ανθυπολοχαγός, φιλέλλην εφονεύθη εις μάχην του Πέτα, κος Banghula, Γερμανός, Β' ανθυπολοχαγός, φιλέλλην εφονεύθη εις μάχην του Πέτα, κος Lutzd, Ελβετός, Β' ανθυπολοχαγός, φιλέλλην εφονεύθη εις μάχην του Πέτα, κος Tafouskass, Γερμανός, Β' ανθυπολοχαγός, φιλέλλην εφονεύθη εις μάχην του Πέτα, κος Kuneque, Γερμανός, Β' ανθυπολοχαγός, φιλέλλην εφονεύθη εις μάχην του Πέτα, κος Hulmajor, Γερμανός, Β' ανθυπολοχαγός, φιλέλλην εφονεύθη εις μάχην του Πέτα, κος Kunlky, Πολωνός, Β' ανθυπολοχαγός, φιλέλλην εφονεύθη εις μάχην του Πέτα, κος Dujolky, Πολωνός, Β' ανθυπολοχαγός, φιλέλλην εφονεύθη εις μάχην του Πέτα, κος Andobrosky, Πολωνός, Β' ανθυπολοχαγός, φιλέλλην εφονεύθη εις μάχην του Πέτα, κος Lasky, Πολωνός, Β' ανθυπολοχαγός, φιλέλλην εφονεύθη εις μάχην του Πέτα, κος Calkosky, Πολωνός, Β'ανθυπολοχαγός, φιλέλλην εφονεύθη εις μάχην του Πέτα, κος Elmaijerd, Γερμανός, Β' ανθυπολοχαγός, φιλέλλην εφονεύθη εις μάχην του Πέτα, κος Haientslair, Γερμανός, Β' ανθυπολοχαγός, φιλέλλην εφονεύθη εις μάχην του Πέτα,
κος Manake, Γερμανός, ανθυπολοχαγός, φιλέλλην εφονεύθη εις μάχην του Πέτα, κος Feltz, Β', Γερμανός, ανθυπολοχαγός, φιλέλλην εφονεύθη εις μάχην του Πέτα, κος Feltz, Α', Γερμανός, ανθυπολοχαγός, φιλέλλην παρέμεινεν εν Μεσολογγίω, κος Trael, Γερμανός, ανθυπολοχαγός, φιλέλλην παρέμεινεν εν Μεσολογγίω, κος Bromfaker, Γερμανός, ανθυπολοχαγός, φιλέλλην παρέμεινεν εν Μεσολογγίω.

 

Αριθμός πολεμιστών εις την μάχην του Πέτα

Φιλέλληνες, αριθ. 101, εφονεύθησαν 67

Α' Ελληνικόν Σύνταγμα, αριθ. 439, εφονεύθησαν 156

Κεφαλλήνες, αριθ. 75, εφονεύθησαν 45

Eπιτελείoν και Πυροβολικόν αριθ. 5, εφονεύθησαν 2

Έλληνες 600 παραμείναντες εις το Γενικό επιτελείον μετά του Μαυροκορδάτου και στρατιώται πάντες σχεδόν Ιταλοί, εφονεύθησαν 143

Σύνολον 1220 Σύνολον 413.

 

Τούρκοι πολεμισταί εις την μάχην του Πέτα

Πεζικόν 8.000, Ιππικόν 2.000, Σύνολον 10.000, νεκροί 1.300

Δύο Ελληνικά Καρμποναρικά διπλώματα.

 

Το πρώτο δίπλωμα έχει δημοσιευθή από τον αείμνηστο ερευνητή Σταύρο Σκοπετέα στην «Πελοποννησιακή Πρωτοχρονιά», Αθήνα 1958, τόμος δεύτερος, σελ. 295. Ο Σκοπετέας αναφέρει ότι την έκδοσή του αυτή έκαμε από αντίγραφο, που του παρεχώρησε ο κ. Γ. Λαδάς. Ο Σκοπετέας αγνοούσε ότι το δίπλωμα είναι καρμποναρικό και το παρουσίασε στην ελληνική μετάφρασή του σαν τεκτονικό. Έτσι αλλάζει εντελώς η ερμηνεία των αρχικών λέξεων του κειμένου,εξαφανίζεται δηλαδή κάθε ίχνος υπάρξεως καρμποναρισμού στο κείμενο, πράγμα που επιβάλλει τώρα εδώ
επανόρθωση και αποκατάσταση.

Το δεύτερο δίπλωμα έχει δημοσιευθή κι αυτό από τον καθηγητή κ. Παν. Κρητικό στην εργασία του “Ελληνικαί Τεκτ. Στ. κατά την Ελληνικήν Επανάστασιν” (“Τεκτονικόν Δελτίον”, τόμος τέταρτος Αθήναι 1963, σσ. 58 - 68 και 113 - 125).
Και ο κ. Παν. Κρητικός ερμηνεύει εσφαλμένα,όχι μόνο τις αρχικές λέξεις του κειμένου, αλλά και τις αλληγορικές παραστάσεις του διπλώματος. Κι αυτό συνέβη επειδή ενόμισε - όπως κι ο Σκοπετέας - ότι πρόκειται για τεκτονικό δίπλωμα, ενώ είναι σαφέστατα καρμποναρικό.

Η πλάνη αυτή και των δύο παραπάνω ερευνητών οφείλεται στο γεγονός ότι μέχρι σήμερα ήταν άγνωστη οποιαδήποτε εργασία γύρω στη συμβολική γραφή, τα τυπικά και τις αλληγορικές παραστάσεις Ελληνικών καρμποναρικών διπλωμάτων. Η Επιστήμη και η Έρευνα, ωστόσο, οφείλουν, όταν έρχονται άγνωστα στοιχεία στο φως, να επανορθώνουν, όπου χρειάζεται, τα πράγματα.

Το δεύτερο δίπλωμα, που είναι γραμμένο στην ελληνική, διαστ. 45x35 εκ. του μ., σώζεται στο Μουσείο Μπενάκη. Το δίπλωμα είναι κοσμημένο στα περιθώρια με ωραίες έγχρωμες συμβολικές παραστάσεις του Καρμποναρισμού . Έτσι στο πάνω μέρος υπάρχει στη μέση ο Σταυρός και η οθόνη, δεξιά το Δάσος και ο Ήλιος και αριστερά το καλάθι με τα κάρβουνα και το ακάνθινο στεφάνι. Δεξιά: Οι τρείς κορδέλες (η γαλάζια, η κόκκινη και η μαύρη), τα Καυσόξυλα και το Σπάργανο. Αριστερά: Το Πελέκι (για το κόψιμο) και το Φτυάρι (για την περισυλλογή), η Σκάλα (διάφοροι βαθμοί της μυητικής ανόδου).

 Κάτω: Το κουβάρι με το νήμα (μυστική άλυσος που συνδέει και συσφίγγει τους Καλούς Εξαδέλφους), ένα κύπελλο με Νερό, το χώμα και τα Φύλλα, το αναμμένο Καμίνι και η Vendita (Αγορά).

Χαρακτηριστική είναι η οριζόντια τοποθέτηση των τριών στιγμών από τους Καρμπονάρους: Η πρώτη απέχει από τις άλλες δύο (. ..).

Είναι άγνωστο αν η καρμπονάρικη αυτή οργάνωση του Ναυπλίου είναι η ίδια με την προηγούμενη (του ιταλικού διπλώματος). Τα πρόσωπα, που υπογράφουν στο ιταλικό δίπλωμα, είναι γνωστά για την πατριωτική τους δραστηριότητα στα χρόνια της Εθνεγερσίας. Απεναντίας από το Ελληνικό δίπλωμα λείπουν οι υπογραφές των αξιωματικών, κι αυτό πιθανώτατα οφείλεται σε προφυλακτικά μέτρα της μυστικής αυτής εταιρείας.

H δραστηριότητα των καρμποναρικών αυτών οργανώσεων στο Ναύπλιο εξηγεί την απόφαση της εκδόσεως της μυστικής εγκυκλίου του Ιωάννη Καποδίστρια προς τις Αρχές του Κράτους (Πόρος 8 Ιουνίου 1828) για την κατάργηση των μυστικών εταιρειών. Ο ίδιος άλλωστε ο Κυβερνήτης, ο μεγάλος αυτός πολιτικός και διπλωμάτης, που υπήρξε κανονικός τέκτων και ήξερε την αξία και τον αποφασιστικό ρόλο των μυστικών εταιρειών, προσδιορίζει σε μια ταυτόχρονη σχεδόν, με την μυστική εγκύκλιό του, επιστολή προς τον μητροπολίτη Ιγνάτιο (Πόρος 10 Ιουνίου) τον συγκεκριμένο στόχο της αποφάσεώς του εκείνης.

Τον ίδιο καιρό ιδρύεται στο Ναύπλιο και η άγνωστη έως τώρα «Φιλόλαος Εταιρεία» (1 Μαΐου 1825), που απέβλεπε στην ομόνοια του αγωνιζόμενου έθνους και την επιτυχία της Επαναστάσεως (βλ. στο τέλος εισαγωγή και ανέκδοτα κείμενα).

Τα κείμενα των δύο διπλωμάτων

Εις Δόξαν του Μεγάλου Διδασκάλου του Σύμπαντος Κυρίου και Πατρός ημών Ιησού.

Προς τας Σεπτάς Αγοράς και τους Καλούς Εξαδέλφους τους διασκορπισμένους επί της επιφανείας της γης.

Κατά την πρώτην του Ηλίου του αληθινού φωτός 1826 εις το Ναύπλιον. Γνωρίζοντες καλώς τον Καλόν Εξάδελφον Δρόσον Βαπτιστήν εκ Τήνου ετών είκοσι, Έλληνα πολίτην, ορθοδόξου θρησκεύματος, αρίστης συμπεριφοράς και καλών ηθών, εδέχθημεν τούτον ως τακτικόν μέλος του Σεπτού Καρμποναρισμού με τον βαθμόν του Διδασκάλου, εν τω προσωρινή Αγορά.

Παρακαλούμεν λοιπόν πάσας τας Σεπτάς Αγοράς και τους Καλούς Εξαδέλφους Καρμπονάρους Όπως του αναγνωρίσουν την ιδιότητά του, τον έχουν συγκοινωνόν εις τας εργασίας των και να του παρέχουν κάθε βοήθειαν εις τας ανάγκας αυτού.

Όθεν εις ένδειξιν τω παρεδώκαμεν το παρόν πιστοποιητικόν υπογεγραμμένον διά της ιδίας ημών χειρός.

Ο Κ Ε Α' Βοηθός
Νικόλαος Φλογαΐτης
Ο Κ Ε Γραμματεύς
Κυριάκος Τασσίκας

Ο Κ Ε Μέγας Διδάσκαλος

Ο Κ Ε Β' Βοηθός
Νικόλαος Γερακάρης Γεώργιος Χρυσίδης
Ο Κ Ε Ρήτωρ
Αντώνιος Δε Άγγελης

 

Ε. .. Δ. .. Τ .. Μ. .. Δ. .. Τ .. Π. .. Κ. .. Τ .. Η. .. Π. .. Α.
H. .. Ι. .. ΑΓ. ..¹⁵ επ ονόματι Δ. .. και Π. ..¹⁶ κειμένη εν τη Πόλη Ναυπλίου
Προς άπαντας τους κ.κ. .. ΕΕ. ..¹⁷ τους επί την Επιφάνειαν της Γης διεσπαρμένους.
Υ. .. Υ. .. Υ. ..¹⁸      Π ... Ε ... Ελ ..

Τη. .. του αληθινού Ηλιακού φωτός. .. 1827. ..

Ημείς Μ. .. Δ. .. και υπάλληλοι της ειρημένης Ι. .. ΑΓ. .. πιστοποιούμεν άπαντας τους κ.κ. ..ΕΕ. .. ότι ο κ. ..Ε. .. Δ. ..Σ. .. ετών 55, γεννημένος εις Τρίπολην θρησκείας Ορθοδόξου, υιοθετημένος εις την Ι. .. ΑΓ. .. μας και
προβιβασμένος εις βαθ. ..²² υπάρχει εις ημάς γνωστός δια την ενάρετον διαγωγήν του, χρηστότητα των ηθών του και άοκνον επιμέλειαν εις τας ανθ. ..²³ εργασίας του, διό προσκαλούμεν όλας τας Ι.Ι. .. ΑΓ. .. οποίου δήποτε τόπου, να τον γνωρίσουν ως τοιούτον και άξιον της μεθέξεως των εργασιών των, προμηθεύοντάς του την αναγκαίαν βοήθειαν, οποίας δήποτε ήθελε λάβη ανάγκην, καθώς και ημείς ευχαρίστως πράτωμεν εις εκείνους τους κ.κ. .. Ε. .. όπου παρρησιάζωνται εις την Ι. .. ΑΓ. .. μας, όθεν και δια αναγκαίαν του απόδειξιν, του εδόθη το παρόν δίπλωμα υπογεγραμμένον παρ' ημών και εσφραγισμένον με την σφραγίδα της Ι. .. ΑΓ. .. μας. .. .

(ΤΣ.)

“Η Φιλόλαος Εταιρεία” του Ναυπλίου (1825)

Άγνωστη έως τώρα ήταν η μυστική εταιρεία, που ιδρύθηκε στο Ναύπλιο, την 1^η Μαΐου 1825, στο σπίτι του Κερκυραίου τέκτονα υπουργού του Δικαίου Ιωάννη Θεοτόκη, με αρχηγό τον Ιωάννη Κωλέττη. Το ιδρυτικό και ο οργανισμός της μυστικής αυτής εταιρείας, που πρωτοδημοσιεύονται τώρα εδώ²⁶, αποτελούν αξιόλογα ιστορικά ντοκουμέντα της Εθνεγερσίας. Όπως προκύπτει από το περιεχόμενο του οργανισμού αυτού, η «Φιλόλαος Εταιρεία» του Ναυπλίου απέβλεπε στην επιτυχία του Ιερού Αγώνα, ήταν ενδοτεκτονική πατριωτική οργάνωση και ενεργούσε υπό την κάλυψη κανονικήης τεκτονικής στοάς, όπως εμφαίνεται από τον οργανισμό της.

Η μόνη μαρτυρία για την αξιόλογη εθνική δράση της παραπάνω μυστικής εταιρείας, αλλά χωρίς να μνημονεύονται η ονομασία και τα ιδρυτικά μέλη της, υπάρχει σε πολύτιμο άρθρο του Παναγιώτη Σούτσου, με τον τίτλο “Ο τάφος του Καραΐσκου”: Γράφει, ανάμεσα στ' άλλα, ο Π. Σούτσος:

«Εταιρία πατριωτική συστηθείσα εις τον οίκον του Ιωάννου Κωλέττου²⁹ και προεδρόν της και μέλη έχουσα τους ενεργητικωτέρους της Ελλάδος πολιτικούς άνδρας, κατά πρώτον δια πατριωτικών ιεροκηρύξεων (sic) εις τον Πλάτανον του Ναυπλίου, κατόρθωσαν εκούσιον συνεισφοράν των πολιτών αναβαίνουσαν τας 150.000 δραχμών (ποσότητα μεγάλην κατ' εκείνον τον καιρόν) και συνέστησαν σώματα εθελοντών, βοηθήματα, τα οποία διεύθυναν εις τον στρατηγόν των Γεώργιον Καραΐσκον, έπειτα τα μέλη της διασπαρέντα καθ' όλην την Ελλάδα, διεύθυναν τα πνεύματα και στρατιωτικών και πολιτικών προς ένα και τον αυτόν σκοπόν προς συνδρομήν του Καραΐσκου και προς την στερέωσιν της ανεξαρτησίας των δια του μαχίμου τούτου ανδρός οι αυτοί συνένωσαν τας ναυτικάς δυνάμεις της Ελλάδος οι αύτοι συνεκέντρωσαν δύναμιν εις την Σπάρτην τρομεράν κατά του Ιβραΐμη».

Είναι γνωστά από την Ιστορία τα ιδρυτικά μέλη της «Φιλολάου Εταιρείας» και έτσι περιττεύει να μας απασχολήσουν ιδιαίτερα εδώ. Ας σημειωθή ωστόσο, ότι η στιγμή της ιδρύσεως της «Φιλολάου Εταιρείας» συμπίπτει με την αίτηση της Αγγλικής προστασίας του Ελληνικου Αγώνα, που ήταν έργο της Επιτροπής Ζακύνθου.

Σχετικά με την σκοπιμότητα και τα παρασκήνια της ιδρύσεως της «Φιλολάου Εταιρείας» θα ασχοληθούμε αργότερα σε άλλη εργασία μας.

Ιδρυτικό της “Φιλολάου Εταιρείας”

“Καθορώντες το βάραθρον της απωλείας, εις το οποίον καταφέρεται παρασυρόμενον το Ελληνικόν Έθνος, από την άλογον λύσσαν των φατριών και από τας φρικτάς καταχρήσεις, εκρίναμεν αναγκαίον να ενδυναμωθώμεν διά του συνδέσμου της ομονοίας, ώστε να δυνηθώμεν και τον επαπειλούμενον προφανή κίνδυνον της Πατρίδος να απαντήσωμεν και την επιστήριξιν της ασφαλείας της και αληθούς ευδαιμονίας, φυσικώς και ηθικώς θεωρουμένας του Ελληνικού Έθνους, όσον δυνατόν να συντελέσωμεν με την ανάκτησιν καιδιατήρησιν της προγονικής αυτού αρετής και πολιτισμού.

Επ' αυτώ δε τούτω τω σκοπώ συνελθόντες άπαξ και πολλάκις οι:

Ιωάννης Κωλέττης
Ανδρέας Μεταξάς
Γκίκας Καραχατζάνης
Παναγιώτης Δημητρακόπουλος

Ιωάννης Θεοτόκης
Αδάμ Δούκας
Θεόδωρος Βαλιάνος

εις την οικίαν του Ιωάννη Θεοτόκη και κοινωνήσαντες έκαστος τας ιδέας του, συμφώνως εθεμελιώσαμεν εταιρείαν τη πρώτη του Μαΐου μηνός, το χιλιοστόν οκτακοσιοστόν εικοστόν πέμπτον σωτήριον έτος και πέμπτον της Ελληνικής Ανεξαρτησίας. Ο δε κυριώτερος σκοπός και βάσι ταύτης της εταιρείας είναι: πρώτον, η αληθής ευδαιμονία του Ελληνικού Έθνους, δεύτερον, οποιουδήποτε ιδιοτελούς συστήματος εις την Ελλάδα η κατάργησις και τρίτον, η κυριαρχία των νομών δια το συμφέρον των πολλών, καθώς ανήκει εις Έθνος, το οποίον αυθορμήτως κινηθέν μάχεται υπέρ των δικαιωμάτων του και εκχύνει πενταετίαν ήδη το ίδιον αίμα του, λαμβάνει δε απ' αυτού του σκοπού τ' όνομα “Φιλόλαος Εταιρεία”.

 

Οργανισμός της “Φιλολάου Εταιρείας”

Α: Η Φιλόλαος Εταιρεία διαιρείται εις τρείς τάξεις, τας εφεξής, εχούσας ονομασίς

1.  Εις Διοικητικήν ονομαζομένην Αετός

2.  Εις Ενεργητικής ονομαζομένην Γλαύξ.

3.  Εις Εκτελεστικήν ονομαζομένην Μέλισσα.

Β: Η τάξις του Αετού αναλαμβάνει την γενικήν κυβέρνησιν της εταιρείας, της οποίας μέλη κατά το παρόν είναι οι θεμελιωταί της Φιλολάου Εταιρείας.

Γ: Η τάξις της Γλαυκός θέλει ενεργή τας διαταγάς του Αετού, του οποίου την ύπαρξιν δεν θέλει γνωρίζει.

Δ: Η τάξις της Μελίσσης θέλει εκτελή τας διαταγάς των ανωτέρω δύο τάξεων χωρίς να γνωρίζη την ύπαρξιν αυτών.

Ε: Η τάξις του Αετού έχει Πρόεδρον, Γραμματέα, Ρήτορα, Θησαυροφύλακα και Σφραγιδοφύλακα εκλεγομένους από τα μέλη αυτής, των οποίων η διάρκεια είναι εφ' όρου ζωής των.

ΣΤ: Συγκροτεί τακτικάς συνελεύσεις άπαξ της εβδομάδος ανά πάσαν Πέμπτην και εκτάκτους οσάκις η χρεία το καλέση, εις τας οποίας προβάλλονται τα συμφέροντα, διαφιλονικούνται και αποφασίζονται.

ζον: Έχει σφραγίδα, της οποίας χαρακτηριστικά σημεία είναι εις Αετός ιστάμενος και κάτωθεν αυτού μία Γλαύξ και μία Μέλισσα, ενατενιζομένας από τον Αετόν και όλα περικυκλωμένα από όφιν.

Η: Διορίζει υπαλλήλους με εγγράφους ή ρητάς οδηγίας και πέμπει αυτούς εντός τε και εκτός της Επικρατείας.

Θ: Έκαστον των μελών του Αετού έχει την δύναμιν να εισάγη και άλλα μέλη ει την Εταιρείαν, αλλ' εις μόνας τας τάξεις της Γλαυκός και Μελίσσης.

Ι: Είναι δεκτά υποβαλλόμενα εις την συνέλευσιν και άλλα μέλη εις την τάξιν του Αετού, αφ' ου γνωρισθή η αρετή των και η την οποίαν ημπορούν να προξενήσουν εις την εταιρείαν ωφέλει, αλλά με την συγκατάθεσιν όλου του Σώματος, ότν δε μία μόνη ψήφος είναι εναντία ο προβαλλόμενος είναι απαράδεκτος.

ΙΑ: Τα μέλη της τάξεως του Αετού δεν θα υπερβαίνουν ποτέ τον αριθμόν των είκοσι ένα.

ΙΒ: Είναι απηγορευμένον αυστηρώς εις κάθε μέλος να έμβη εις κανένα άλλο σύστημα εταιρείας άνευ της εγγράφου αδείας του Σώματος.

ΙΓ: Ο Πρόεδρος και όλα τα μέλη του Αετού παρευρισκόμενα εις τας συνελεύσεις της Γλαυκός και Μελίσσης φαίνονται ως μέλη αυτών.

ΙΔ: Τα παρευρισκόμενα μέλη ει το κέντρον, όπου προεδρεύει η Διοίκησις, ή τα περισσότερα αυτών αποκαθισταίνουν πλήρη την Συνέλευσιν

ΙΕ: Εις αποδημίαν ή έλλειψιν του Προέδρου, Γραμματέως, Ρήτορος, Θησαυροφύλακος, Σφραγιδοφύλακος ή και άλλου τινός υπουργού, ο Πρόεδρος διορίζει εκ των μελών του Σώματος προσωρινώς άλλον μέχρι της επιστροφής του.

ΙΣΤ: Όλαι οι αποφάσεις και εκλογαί γίνονται δια της ψήφου των πλειόνων.

ΙΖ: Κάθε μέλος της τάξεως του Αετού έχει το ξεχωριστόν σημείον του, γνωστόν εις όλα τα μέλη.

ΙΗ: Τα πρακτικά εκάστης Συνελεύσεως σφραγίζονται και υπογράφονται από τον Γραμματέα, τα δε λοιπά έγγραφα σφραγίζονται και υπογράφονται από τον Πρόεδρον, Ρήτορα και Γραμματέα δια των σημείων αυτών.

ΙΘ: Ο Πρόεδρος αποφασίζει τας εκτάκτους Συνελεύσεις και προσκαλεί εις αυτάς τα μέλη.

Κ: Ο Γραμματεύς κρατεί τα αρχεία της εταιρείας, τα πρωτόκολλα, τα πρακτικά και όλα τα έγγραφα.

ΚΑ: Ο Ρήτωρ διαφιλονικεί τας προτάσεις όπως εξελεχθή το συμφερώτερον.

ΚΒ: Ο Θησαυροφύλαξ κρατεί τα χρήματα και δεν δίδει εξ αυτών ειμή με ενσφραγίστους διαταγάς ενυπογράφους από τον Πρόεδρον, Ρήτορα και Γραμματέα, κρατών ακριβή λογαριασμόν της δοσοληψίας, τον οποίον χρεωστεί να φανερώση εις την Συνέλευσιν κατά μήνα.

ΚΓ: Ο Σφραγιδοφύλαξ κρατεί την σφραγίδα και δεν σφραγίζει ειμή όσα έγγραφα εγκρίνη η Συνέλευσις.
ΚΔ: Ο κατηχούμενος δίδει χρηματικήν ποσότητα διά τα κοινά έξοδα της Εταιρείας.

ΚΕ: Η αυστηρότης είναι το μέτρον, το οποίον χρεωστεί να λαμβάνη η τάξις του Αετού διά να εμποδίση πάσαν κατάχρησιν.

ΚΣΤ: Η τάξις του Αετού θέλει ακολούθως προσδιορίση την κατήχησιν, τα
βαθμών, θέλει συνθέσει τον Οργανισμόν των άλλων δύο τάξεων και ότι άλλο Οργανισμόν.

ΚΖ: Ο τόπος των Συνελεύσεων του Αετού ονομάζεται Φωλέα.

ΚΗ: Ο τόπος των Συνελεύσεων της Γλαυκός ονομάζεται Σπήλαιον.

ΚΘ: Ο τόπος των Συνελεύσεων της Μελίσσης ονομάζεται Κήπος.

Λ: Η Φωλέα ανοίγει την Ανατολήν του ηλίου και κλείει την Δύσιν.

ΛΑ: Τα σημεία του Αετού είναι κτυπήματα τέσσερα εις δύο κρότους διακεκομμένους ο εις από τον άλλον ως θεωρείται: - - .. ..

ΛΒ: Τα της Γλαύκος κτυπήματα τρία, δύο μαζί και ένα διακεκομμένον: .. .

ΛΓ: Τα της Μελίσσης κτυπήματα δύο εις ένα κρότον: ..

ΛΔ: Ο ιερός λόγος του Αετού Ισονομία, ο μυστικός δε Αυστηρότης.

ΛΕ: Ο της Γλαυκός Ένωσις, ο μυστικός δε Προσοχή.

ΛΣΤ: Ο της Μελίσσης Αγάπη, ο μυστικός δε Υπακοή.

ΛΖ: Χαιρετισμός του Αετού: Να βάλλης την αριστεράν χείρα εις το δεξιόν βυζί και να εκτείνεις την δεξιάν, ακολούθως δε πιάνοντες με την δεξιάν παλάμην εκείνην του συναδέλφου να κτυπήσης τέσσαρους κρότους εις δύο διακεκομμένους κρότους με τον χονδρόν δάκτυλον.

ΛΗ: Χαιρετισμός της Γλαυκός: Να βάλλης την δεξιάν χείρα εις το μέτωπον, εν ω την αριστεράν έχεις κρεμαμένην και ακολούθως πιάνοντες με την δεξιάν παλάμην εκείνην του συναδέλφου να κτυπήσης τρεις κτύπους, δύο μαζί και έναν χωβριτόν με τον χονδρόν δάκτυλον.

ΛΘ: Χαιρετισμός της Μελίσσης: Να βάλλης την δεξιάν χείρα επάνω εις τον ομφαλόν, εν ω με της αριστεράς τα δύο δάκτυλα βαστάς την μύτην σου και ακολούθως πιάνοντας με την δεξιάν παλάμην εκείνην του συναδέλφου να κτυπήσης εις ένα κρότον με τον χονδρόν δάκτυλον.

Μ: Αι τάξεις της Γλαυκός και Μελίσσης κατά το παρόν δεν διοργανίζονται ιδιαιτέρως, δια πολιτικάς αιτίας, ένεκα των οποίων και η του Αετού λαμβάνει το πρόσχημα της Μασσονικής Εταιρείας, υπό το κάλυμμα της οποίας θέλει ενεργεί προς τον σκοπόν και βάσιν της “Φιλολάου Εταιρείας”.

 

Όρκος μικρός

Ορκίζομαι ενώπιον του αοράτου και παντοδυνάμου Θεού να φυλάξω μυστικά εφ' όρου ζωής μου, έως εις αυτήν την ιεράν εξομολόγησιν του θανάτου μου, τα όσα μυστήρια θέλει με φανερώση ο (δείνας).

Όρκος μέγας

Ορκίζομαι εις το ιερώτατον και φοβερόν όνομα του Δημιουργού των Όλων Υψίστου Θεού, του εκδικούντος την επιορκίαν και παιδεύοντος την προδοσίαν, να φυλάξω, με όλην την χρεωστουμένην ακρίβειαν, όσα εμπεριλαμβάνονται εις τον Οργανισμόν της “Φιλολάου Εταιρείας” και εις την κατήχησιν την οποίαν μοι έκαμεν ο συνάδελφός μου (δείνα) καθ' όλην την έκτασιν και δύναμιν των λέξεων.

Ορκίζομαι εις το γλυκύτατον όνομα της φιλτάτης Ελλάδος να συντελέσω και να συνεργήσω με όλην μου την δύναμιν προς κατάργησιν κάθε ιδιοτελούς συστήματος κοινοβλαβούς εις την Ελλάδα και προς επιστήριξιν της αληθινής ευδαιμονίας και πολιτικής υπάρξεως του Ελληνικού Έθνους.

Ορκίζομαι τέλος πάντων εις το πλέον ιερόν και αγαπητόν πράγμα οπού έχω εις τον κόσμον, να είμαι σύμφωνος με τους συναδέλφους μου, δια τα συμφέροντα της Ελλάδος, να τους βοηθώ χρεωστικώς και να τους υπερασπίζωμαι εις κάθε περίστασιν, καιρόν και τόπον και να υποτάσσωμαι εις τας αποφάσεις των Συνελεύσεων της τάξεως του Αετού, του οποίου σήμερα έγινα μέλος.

Παραδίδω τον εαυτόν μου εις την οργήν, αγανάκτησιν, αποστροφήν και εκδίκησιν όλου του Ελληνικού Έθνους και
κατ' εξοχήν των συναδέλφων μου, αν ήθελα παραβή πολύ ή ολίγον απ'όσα σήμερον υπόσχομαι ενόρκως ενώπιον του δικαιοκρίτου Θεού και του συναδέλφου μου (ο δείνας) να φυλάξω μέχρι τελευταίας μου αναπνοής.

Όρκος των θεμελιωτών της “Φιλολάου Εταιρείας”

Ορκιζόμεθα εν ονόματι του φοβερού Θεού να ενεργήσωμεν και συντελέσωμεν όλαις δυνάμεσιν, όσα σήμερον απεφασίσαμεν και εθεμελιώσαμεν προς κοινήν ωφέλειαν της φιλτάτης μας Πατρίδος, να είμεθα σύμφωνοι προς τα κοινά συμφέροντα και να υπερασπιζώμεθα και βοηθούμεθα αμοιβαίως εργαζόμενοι το αγαθόν.

Ιωάννης Κωλέτης

Ανδρέας Μεταξάς

Γκίκας Καρακατζάνης

Παναγιώτης Δ. Δημητρακόπουλος

Ιωάννης Θεοτόκης

Αδάμ Δούκας

Θεόδωρος Βαλιανός