Η ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΗ "ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ" ΜΙΑΣ ΜΥΗΤΙΚΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΣ

 

Η ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΗ "ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ"

ΜΙΑΣ ΜΥΗΤΙΚΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΣ

 

Το περιεχόμενο, που αποτελεί τρόπον τίνα το "απόθεμα" ή την "παρακαταθήκη" μιας πλήρους μυητικής Οργανώσεως, περιλαμβάνει στοιχεία διαφόρων τάξεων και περιεχομένου.

Κατά πρώτον διακατέχει τους τύπους μεταβιβάσεως της πνευματικής επήρειας άνευ των οποίων δεν δύναται να νοηθεί "μυητική πράξη, ουδέ μυητική οργάνωση, οι τύποι ούτοι διαφυλάσσονται μυστικοί και είναι γνωστοί σε αριθμό μόνο επίλεκτων, βαθμού πνευματικότητος κατά το μάλλον ή ήττον ανώτερου, αναλόγως της φύσεως της Οργανώσεως και παραμένουν άγνωστοι στον αμύητο κόσμο, εκτός εξαιρετικών περιστάσεων όπως παρακμή της οργανώσεως, ή κατόπιν επιορκίας, καταδόσεως και βιαίας δράσεως.

Οι εν λόγω τύποι επιπροστίθενται, χωρίς να συγχέονται ή να αλληλοεξουδετερούνται προς τους εξωτερικούς τύπους της μορφής παραδόσεως επί της οποίας εδράζεται η υπ’ όψιν Οργάνωση.

Το δεύτερο στοιχείο είναι η μεταφυσική και κοσμολογική διδασκαλία ή απλώς και μόνον η κοσμολογική διδασκαλία εις τας μυήσεις των "ελασσονών μυστηρίων", πλην όμως συναρτημένη εκ των μεταφυσικών αρχών η διδασκαλία αυτή δυνατόν να αποτυπωθεί γραπτώς, έφ’ όσον οι έννοιες δύνανται να διατυπωθούν διά της συνήθους γλώσσης, ενώ το υπόλοιπο αποδίδεται διά συμβόλων και μύθων, αφιεμένης πάντοτε μιας μερίδας εις την κατ’ ανάγκην προφορική διδασκαλία.

Καθ’ όσον αφορά ορισμένα τμήματα της μεταφυσικής και οντολογίας, η διδασκαλία δύναται νομίμως να εκτεθεί δημόσια για να αφυπνίσει τον ζήλο του εισέτι αμύητου, κεκτημένου των προσόντων της κατανοήσεως, του ενδιαφέροντος και της καλής θελήσεως. Εις το σημείο τούτο θα μας επιτραπεί να κάμωμε απλώς νύξη περί των ορίων εντός των οποίων το "απόρρητον” είναι έννομο και εμπνέεται από τις αρετές της σωφροσύνης και της φιλανθρωπίας.

Νομίζουμε ότι εις πλείστες περιπτώσεις το "μυστικό", επί του πεδίου της "θεοορητικής" διδασκαλίας, επεξετάθη κατά τρόπον υπέρμετρο μεταξύ των μεμυημένων του δυτικού κόσμου.

Η ίδια διδασκαλία πρέπει εν πάση περιπτώσει, καθ’ ότι τουλάχιστον αφορά εις το εσωτερικό της τμήμα, να είναι επαρκώς διεξοδική και σαφής ίνα ο μεμυημένος απόκτηση πλήρη συνείδηση του σκοπού της, και να μη διατρέχει τον κίνδυνο να αντιληφτεί ως τοιούτον εν οιονδήποτε "Μέγα Έργο" κοινωνικό ή μεταλλικό, όπως δυστυχώς συχνά συνέβη εις την Δύση.

    Ένα τρίτο στοιχείο περιλαμβάνει την ιδιαιτέρα μέθοδο εκάστης Οργανώσεως προς διαμόρφωση της Ψυχονοητικής προσωπικότητας των οπαδών της, μία προσήκουσα βιονομία, ως και τινά τεχνικά μέσα, πλέον ή έλαττον πολυάριθμα και πολύπλοκα (ψυχοπνευματικές ασκήσεις). 

Κατά τέταρτον λόγο , μίαν τεχνική διδασκαλία με βάση τις εκ παραδόσεως Επιστήμες, αντιπροσωπεύουσα ουσιωδώς μέσα γνώσεως και εις δεδομένων στιγμήν μέσα δράσεως επί διαφόρων επιπέδων. Το τελευταίο τούτο μέρος της μυητικής παρακαταθήκης σπανίως αποτυπώνεται γραπτώς, εάν δε κάτι εξ’ αυτού καταστεί εκουσίως δημοσία γνωστόν, δεν θα πρόκειται ειμή περί "μνημονίου" τελείως ακατάληπτου και αχρήστου εις οιονδήποτε μη προφορικώς διδαχθέντα τα πραγματευόμενα θέματα.

Τα έργα, όπως εκείνα του Μοχυ ντίν Ίμπν Άραμπι, του Ιακώβου Μπαίμε, όπως και το Σεφέρ χά Σοχάρ, δύνανται να παρέχουν μίαν ιδέαν περί εκείνου το όποιον αποκαλέσαμε ,το ολοκληρωμένο απόθεμα μιας μυητικής Οργανώσεως, προσάπτοντας εις ταύτα τα σχόλια, τα συμπληρώματα και τας "κλείδας" τις παρεχόμενες εις ταύτα διά προφορικής διδασκαλίας, και λαμβανομένου υπ’ όψιν ότι η έκταση του αποθέματος τούτου δυνατόν να είναι πλέον περιορισμένη από εκείνη των αναγραφέντων έργων και να ποικίλη απεριορίστους αναλόγως του ύψους της βαθμίδος εις ην κείται, η Οργάνωση.

Μετά την ταξινόμηση ταύτη, δυνάμεθα να είπωμεν ότι καθ’ όσον περιήλθε εις την γνώσιν του R.GUENON, όλα τα εκ μυητικής διαδοχής δυτικά, ρεύματα τα όποια έφθασαν μέχρις ημών, έχουν απωλέσει το 2ον και 4ον στοιχείο εξ ων αποτελείται η πλήρης μυητική παρακαταθήκη, δηλαδή, την μεταφυσική-κοσμολογική - οντολογική διδασκαλία, την τεχνική (πρακτική) διδασκαλία, το δε 3ον μέρος, η μέθοδος ασκήσεως των οπαδών, είτε απουσιάζει τελείως, ή έχει περιοριστή εις το ελάχιστο δυνατό.
Επιπροσθέτως η προσεκτική ερευνά των υφισταμένων εισέτι στοιχείων (τύποι, κανόνες και συντάγματα) αποδεικνύει ότι εξ όλων των διακλαδώσεων τούτων, τα "κυρίως απόρρητα" έχουν εν τη πράξει εξαφανισθεί διά μέσου των αιώνων.

Όταν λοιπόν γίνεται λόγος περί μιας παραδοσιακής αναστηλώσεως υπό μορφή δυτική, πρέπει να την θεωρήσουμε με σημείο, εκκινήσεως εκ της ανωτέρω περιγραφείσης καταστάσεως. Θεωρούμε αυτονόητο ότι το έργο τούτο της αναστηλώσεως δεν δύναται να επιτελεσθεί εξ ολοκλήρου υπό ατόμων πού ευρίσκονται εις την κατάσταση που υποδείξαμε, αλλ’ ότι, διά να το φέρουν εις αγαθό πέρας θα πρέπει να δεχθούν μίαν βοήθεια η όποια δυνατόν να παρουσιαστεί υπό δύο διαφόρους μορφάς, αν και ουχί ασυμβιβάστους, είτε υπό μορφή επικουρίας παρεχόμενης υπό τίνος ανατολικής Οργανώσεως, είτε υπό μορφή αμέσου επεμβάσεως τού Υπάτου πνευματικού Κέντρου, η όποια είναι πάντοτε και πανταχού  δυνατή.

Επί τού προκειμένου ας μας επιτραπεί να υπενθυμίσουμε την ακόλουθη περικοπή εκ τού έργου τού GUENON:

Ο Βασιλεύς τού Κόσμου. "Πρέπει επομένως να κάμωμε λόγο περί πράγματος το όποιον τη αλήθεια έχει αποκρυβή, παρά απωλεσθή, διότι δεν έχει απωλεσθή δι’ όλους, αφού ευρίσκονται ακόμη κάποιοι οι όποιοι κατέχουν τούτο ολοκληρωτικώς εφόσον λοιπόν δεν πρόκειται περί ολοσχερούς απώλειας, έχουν και άλλοι την ικανότητα να επανεύρουν τούτο εάν το επιζητήσουν με τον κατάλληλον τρόπον, ήτοι εις τρόπον ώστε η ενδόμυχος αυτών τάσης, διά των αρμονικών κραδασμών τούς οποίους θά προκαλεί σύμφωνως πρός τον νόμον των "συντονισμένων δράσεων" και αντιδράσεων", νά δυνηθεί να τούς θέση εις ενεργόν επικοινωνία με το «Ανώτατον Πνευματικόν Κέντρον.»

Και ολίγον κατωτέρω προσθέτει. «Τα εδώ λεγάμενα, καθιστούν δυνατήν την επακριβή ερμηνείαν της ευαγγελικής ρήσεως «Ζητείτε καί ευρήσητε, αιτείτε και δοθήσεται, κρούετε καί ανοιγήσεται ύμίν». Οφείλομεν ενταύθα νά διευκρινήσωμεν ότι η περί ής άνωτέρω ο λόγος "ένδόμυχος τάσις" δέν έχει σχέσιν μέ μίαν άπλήν επιθυμίαν, αλλά προϋποθέτει άτομο το οποίο άγεται μέχρι των ορίων της προσπάθειας του πρός πραγμάτωσιν τού ταχθέντος σκοπού του, διαπνεόμενον από ενθουσιασμόν καί αδιάλειπτον έντασιν των δυνάμεων του και χρησιμοποιούν κάθε στιγμήν το σύνολον τών διαθεσίμων ύπ’ αυτού μέσων.

Εις τάς σχετικάς εργασίας του ο GUENON επέμεινε κυρίως επί της λύσεως της ανατολικής επικουρίας, τούτο δε ευκόλως γίνεται αντιληπτόν, διότι η λύσις αυτή είναι η μόνη πού δυνάμεθα νά αναζητήσωμεν, αφού η δεύτερα δεν δύναται να προκληθεί από ουδεμίαν εξωτερικήν πρωτοβουλίαν. Αλλά τόσον η μία, όσον και η άλλη λύσις, απαιτούν και προϋποθέτουν την ιδίαν εσωτερικήν στάσιν, την ιδία νοητική θέσιν καί τάς αυτάς νοητικάς προσπάθειας, ώστε δεν χρειάζεται να διερωτώμεθα ποια εκ των δύο λύσεων θα επέμβει, εάν πότε μία τοιαύτη λύσις πρόκειται να μεσολάβησή την ιδίαν εσωτερικήν στάσιν, δηλ. προδήλως μίαν γνησίαν πνευματικήν διάθεσιν, απουσίαν πλήρη αποκλειστικότητας καί της συλλογικής εκείνης υπεροψίας η οποία κάμνει μερικούς να πιστεύουν ότι η παράδοσίς των ή η μορφή μυήσεώς των είναι ή ανωτέρα πασών.

Νοητικήν περαιτέρω θέσιν αναπιφυλάκτου αποδοχής της θεωρίας της ενότητος όχι μόνον της υπερβατικής, πράγμα πού ολίγον εδώ θα ενδιέφερε, αλλά καί της εγκοσμίου των διαφόρων παραδοσιακών μορφών.

Νοητικήν προσπάθειαν διεισδύσεως, όσον το δυνατόν βαθύτερον, είς την παραδοσιακήν διδασκαλίαν ή είδικώτερον εις τήν μορφήν μυήσεως με την οποίαν έχομεν συνδεθεί. 

Ας προσθέσωμεν εις ταύτα καί τήν χρησιμοποίησιν τών στοιχείων μεθόδου τα όποια επέζησαν είς τάς δυτικάς μυήσεις.

Όταν αί προϋποθέσεις αύται συγκεντρωθούν επί τίνος αριθμού ατόμων, αποτελούντων ένα ή δύο δυτικούς μυητικούς πυρήνας, τότε η αναμενομένη βοήθεια υπό μίαν οίανδήποτε μορφήν θά καταστεί αναμφοβόλως δυνατή. Οσάκις διάφορα άτομα προσεπάθησαν να σχηματίσουν τοιούτους πυρήνας και έθεσαν σχετικά ερωτήματα εις τον GUENON, περί της δυνατότητος επιτεύξεως επικουρίας εξ ανατολών, απήντησεν ούτος στερεοτύπως ότι τούτο θα εξηρτάτο εκ των επιτευχθέντων αποτελεσμάτων. Είναι λοιπόν εκτός αμφιβολίας ότι "αποτελέσματα" πρέπει - καί συνεπώς δύνανται - να  επιτευχθούν ακόμη και υπό την σημερινήν κατάστασιν των δυτικών μυήσεων και με σημείο εκκινήσεως τα μέσα τα οποία σήμερον διαθέτομεν.

Το πρώτον μέρος της μυητικής παρακαταθήκης εις την ανασυγκρότησιν του οποίου από τούδε δυνάμεθα να εργασθώμεν από διαφόρων πλευρών, είναι η μεταφυσική και  οντολογική διδασκαλία. Είναι εκείνο διά το όποιον η εξ ανατολών επικουρία, αντιπροσωπευομένη διά του έργου του R.GUENON, δύναται αμέσως να χρησιμοποιηθεί είναι ωσαύτως το μέρος εκείνο διά το όποιον μερικά δυτικά ρεύματα είναι τα πλουσιώτερα εις γραπτά και δημοσιευμένα κείμενα. Ούτω από τής πλευράς της ειδικώς χριστιανικής, διαθέτομεν έργα σημαντικά όπως εκείνα του Διονυσίου Αρεοπαγίτου, του MEISTER ECKHART, τού Νικολάου Κούες (Κουζάνου) καί ωσαύτως του Ιακώβου Μπαίμε, διά να μη μνημονεύσωμεν παρά τα κυριώτερα.

Δεν πρέπει όμως νά θεωρήσωμεν την συγκέντρωσεν τοιούτων έργων ως αποτελούσαν εν σώμα διδασκαλίας, διότι αν και άπαντα κινούνται εντός του χριστιανικού ρεύματος, εκφράζουν επίσης διαφόρους ποικιλίας αυτού και ανάγονται εις διαφορετικούς νοητικούς ορίζοντας.

Δεν πρέπει λοιπόν να τα θέσωμεν τρόπον τινά το εν μετά το άλλο, διότι τούτο θα απετέλει έργον συγκριτισμού, αλλά να τα διαλογισθώμεν (REPENSER) και να τα "τοποθετήσωμεν" εντός τού πλαισίου των μεγάλων γραμμών της μεταφυσικής της εκτιθεμένης υπό τού GUENON κατά τρόπον ασυγκρίτως σαφέστερον και διεξοδικώτερον από ό,τι ήτο γνωστόν προ αυτού.

Δεν θα ασχοληθούμε εδώ με το στοιχείο "μέθοδος" το όποιον απετέλεσε το θέμα των σχολίων μας επί των «Επισκοπήσεων επί της μυήσεως», όπου ωμιλήσαμεν περί της ψυχο-νοητικής στάσεως. Αφ’ ετέρου το θέμα των τεχνικών μέσων, νομίζομεν ότι είναι εν εξ εκείνων διά τα όποια χρειάζεται περισσότερον μία εξωτερική "έπικουρία". ’Υπολείπεται λοιπόν να αντιμετωπίσωμεν την κοσμολογικήν διδασκαλίαν καί την τεχνικήν πραγμάτωσιν διά τας οποίας, ως εκ της φύσεώς των, τα δυτικά κείμενα είναι τα ήττον πολυάριθμα καί ήττον διεξοδικά.

Έκ τού παρισινού περιοδικού

"ETUDES TRADITIONELLES, 1952,

σελ. 15, PARIS, CHACCRNAC FRERES

 

« Δυνάμει των εξουσιών δι’ ων περιβέβλημαι»

 

 

« Δυνάμει των εξουσιών δι’ ων περιβέβλημαι»

          Εις δόξαν του Μ.Α.Τ.Σ. εν ονόματι και υπό την αιγίδα του Υπάτου Συμβουλίου του  Τεκτονικού Τάγματος και της Μεγάλης   Στοάς της Ελλάδος, δυνάμει των εξουσιών δι’ ων περιβέβλημαι, ανοίγω  τας εργασίας……, κλείω τα εργασίας…., σας ονομάζω, σας αναγνωρίζω και σας ανακηρύττω….

          Αυτές τις λέξεις ακούμε αδελφοί μου σε κάθε συνεδρίαση και σε κάθε μύηση από τα χείλη του Σεβάσμιου.

Ποιος είναι όμως ο Σεβάσμιος και ποιες οι εξουσίες με τις οποίες είναι περιβεβλημένος, αυτό είναι τα αποψινό θέμα μας. Οι εργασίες γίνονται για να δοξαστεί ο Δημιουργός. Και φυσικά ο Δημιουργός δοξάζεται με την εργασία εκείνη που βοηθάει στην πραγμάτωση του Σχεδίου του. Οι εργασίες ανοίγονται στο όνομα και υπό την αιγίδα της Μεγάλης Στοάς .

Ποιας Μεγάλης Στοάς όμως; Ασφαλώς της εσωτερικής εκείνης Μεγάλης Στοάς, της οποίας η δική  μας  πρέπει να είναι η εξωτερική της έκφραση. Αυτή η προϊσταμένη Αρχή, η Μεγάλη Στοά, προϋποτίθεται ότι υποδύεται το ρόλο ενός υποσταθμού που μετασχηματίζει τις πνευματικές ενέργειες σε χαμηλότερη τάση, ώστε να μπορούν να χρησιμοποιηθούν στις εργασίες μιας Συμβολικής Στοάς.

Τα μέλη που συγκροτούν τη Μεγάλη Στοά προϋποτίθεται ότι είναι οι φωτισμένοι, ότι το επίπεδο συνείδησης τους  είναι εκείνο που αντιστοιχεί  στη σημασία της λέξης ΕΝΔΟΞΟΣ και ότι μπορούν να εφελκύσουν ενέργειες απ’ ευθείας από την Εσωτερική Μεγάλη Στοά, που είναι η Πνευματική Ιεραρχία.

Για να υπάρξει όμως η συμπαράσταση της Εσωτερικής Στοάς πρέπει και ο Σεβάσμιος, ουσία και όχι μόνο στον τύπο να είναι «περιβεβλημένος με εξουσίες», που σημαίνει το επίπεδο συνείδησης του να του επιτρέπει να χειρίζεται τις ανάγκες για  το έργο και να πράττει ενέργειες. Αλλά και οι λοιποί αδελφοί , ανάλογα  με το  ρόλο που υποδύονται στο επιτελούμενο έργο, να μπορούν να ανταποκρίνονται και να συμπράττουν στο έργο.

Μόνο με τέτοιες προϋποθέσεις εξασφαλίζεται  και η συμπαράσταση του Πνευματικού Κόσμου. Ο Σεβάσμιος λοιπόν είναι η σπουδαιότερη θέση στην ολοκλήρωση του έργου του τμήματος της συντεχνίας μας, της Στοάς μας. Για τον λόγο αυτό ο Γενικό κανονισμός καθώς και οι ειδικοί κανονισμοί του Τάγματος  τον περιβάλανε με τις παρακάτω εξουσίες που περιγράφονται στα άρθρα του κανονισμού.

   Ο Σεβάσμιος έχει την διεύθυνση της Στοάς. Ουδείς δύναται να είναι Σεβάσμιος πλέον της μίας Κυανής Στοάς. Ουδείς δύναται να είναι Σεβάσμιος εάν δεν είναι τουλάχιστον επί τρία έτη Διδάσκαλος και δύο έτη Αξιωματικός Κυανού Εργαστηρίου και μέλος ενεργό του Τάγματος, εάν δεν είναι τουλάχιστον ηλικίας  25 ετών και εάν δεν κατοικεί εις την Ανατολή της Στοάς ή εις μία ακτίνα η οποία θα του επιτρέπει να εκτελεί επακριβώς τα καθήκοντα του. Ουδείς Σεβάσμιος δύναται να εδρεύει εις την Ανατολή, εφ’ όσον δεν έχει εγκατασταθεί. Ο Καταστατικός Χάρτης – Δίπλωμα της Στοάς είναι εμπεπιστευμένος προς φύλαξιν εις τον Σεβάσμιο όστις τον τοποθετεί επί της έδρας του κατά τας ημέρας των Συνεδριάσεων. Οφείλει να τον καταθέσει εις την Γραμματεία της Μεγάλης Στοάς ή να τον παραδώσει εις τον Αντιπρόσωπο της Μεγάλης Στοάς εις την πρώτη διαταγή του.  Ο Σεβάσμιος προεδρεύει των εργασιών σε όλες τας συνεδριάσεις τακτικές και έκτακτες, είναι υπεύθυνος δια την ομαλότητα τους και επιμελείται δια την τάξη με τη βοήθεια των Εποπτών. Επαγρυπνεί μετά του Ρήτορος επί της εκπαιδεύσεως των νεομυουμένων.Μόνον αυτός έχει το δικαίωμα να συγκαλεί την Στοά, ακόμη και δια τας εκτάκτους συνεδριάσεις. Δεν δύναται δε να απαλλαγή της υποχρεώσεως να την συγκαλεί και δια τας τακτικάς συνεδριάσεις.

Κατόπιν εξουσιοδοτήσεως υπό της Μεγάλης  Στοάς, μυεί τους βέβηλους, απονέμει τους χορηγηθέντες βαθμούς παρά του Εργαστηρίου, δέχεται τα υιοθετούμενα μέλη.

Ρυθμίζει και υπογράφει την αλληλογραφία, καταρτίζει την ημερησία διάταξη των συνεδριάσεων.

Επιμελείται της συντηρήσεως των μετάλλων, υπογράφει μετά του Γραμματέως και του Ρήτορος όλα τα έγγραφα του Εργαστηρίου και τα πρακτικά εν τη Αρχιτεκτονική Βίβλο.

Ο Σεβάσμιος είναι δικαιωματικός Πρόεδρος όλων των Επιτροπών τας οποίας συγκροτεί το Εργαστήριο.

Ανεξαρτήτως της αυστηρής τηρήσεως των Γενικών Κανονισμών της Μεγάλης Στοάς, των αποφάσεων της Μεγάλης Γενικής Συνέλευσης και των αποφάσεων του μεγάλου Συμβουλίου της Μεγάλης Στοάς , ο Σεβάσμιος οφείλει να εξασφαλίζει αδιαλείπτως την εκτέλεση του εσωτερικού κανονισμού τον οποίον η Στοά δύναται να θεσπίσει. Οφείλει, εξ’ άλλου, να επαγρυπνεί αυστηρώς δια την εγγραφή εις το Μητρώο των νεωστί μυηθέντων ή υιοθετηθέντων αδελφών, εις την παράδοση των Διπλωμάτων των Διδασκάλων εις κάθε αδελφό ή αδελφή του εργαστηρίου του, προαχθέντων εις τον 3ο βαθμό, εις την παράδοση του δελτίου ταυτότητας παντός νέου μέλους και εις την ενημέρωση αυτών. Η αυστηρά εκτέλεση των καθηκόντων του, εξασφαλίζουσα και τα δικαιώματα αυτού, συντελεί εις την ευημερία της Στοάς.

Σε όλες τις συνεδριάσεις σε περίπτωση ισοψηφίας υπερισχύει η ψήφος του Σεβασμίου. Ουδεμία πράξη προερχομένη από το Εργαστήριο δεν είναι κανονική εάν δεν φέρει την υπογραφή του Σεβασμίου ή του Αξιωματικού όστις κατά την τάξιν της ιεραρχίας καλείται να αντικαταστήσει τον Σεβάσμιο, απόντα, ως και την υπογραφή του Ρήτορος και του Γραμματέως. Ουδέν μέλος δύναται, υπό οιονδήποτε πρόσχημα, να ψέξει τον Σεβάσμιο δια την άσκηση των καθηκόντων του και ακόμη ολιγώτερον να διατυπώσει παράπονα εναντίον του. Εάν αδελφός τις ή αδελφή, παραβεί την διάταξη αυτήν. Οι Επόπται οφείλουν να ανακαλέσουν αυτόν εις την τάξιν. Εις  περίπτωσιν επιμονής του επιβάλλουν να καλύψει τον Ναό, ευθύς δε εν συνεχεία θα κινηθεί εναντίον του η οριζόμενη υπό των Γενικών Κανονισμών διαδικασία της Τεκτονικής Πειθαρχίας και Δικαιοσύνης. Εις περίπτωση απείθειας, ανωμαλίας ή αταξίας, ο Σεβάσμιος έχει το δικαίωμα να αναστείλει και εν ανάγκη να κλείσει τας εργασίας ακόμη και  εις το μέσον της συνεδριάσεως.

Έχει το δικαίωμα να διατάξει, όπως καλύψει τον Ναό, πάντα Τέκτονα μέλος της Στοάς ή Επισκέπτη, εάν νομίσει ότι είναι απαραίτητο το μέτρο τούτο δια την ομαλή διεξαγωγή των εργασιών. Η άρνησης υπακοής  αποτελεί παράπτωμα μείζονος ανυπακοής, Ο αδελφός ή η αδελφή όστις καθίσταται ένοχος τούτου υπόκειται εις κυρώσεις οριζόμενες υπό των Δικαστικών κανονισμών.

Εάν ο Σεβάσμιος αποθάνει,  τεθεί υπό απαγόρευση η καταστεί ανίκανος προς ενάσκηση των καθηκόντων του, ο Πρώτος Επόπτης συγκαλεί την Στοάν μέχρι της εγκαταστάσεως νέου Σεβασμίου. Εν απουσία του πρώτου Επόπτου, το καθήκον τούτο ανήκει εις τον Δεύτερο Επόπτη και εν απουσία και των δύο εις τον Πρώτον Δοκιμαστή ή εις τον πρώην Σεβάσμιο.

   Αυτές αδελφοί μου είναι οι εξουσίες με τις οποίες στολίζεται ο Σεβάσμιος προκειμένου να ασκήσει τα καθήκοντα του για τα οποία τον εξέλεξαν οι αδελφοί του και συντεχνίτες, του πνευματικού έργου της Στοάς.

     Στην μυητική διαδικασία κατά τον χρόνο της καθιέρωσης ο μυούμενος είναι ακουμπισμένος στα δύο του γόνατα. Αυτή η θέση μαζί με την επίθεση της Ρομφαίας –ξίφους  κατά τον μυστηριώδη τρόπο φορτίζει τα εγκεφαλικά κύτταρα με ενέργεια, δυναμώνει το μαγνητικό πεδίο του εγκεφάλου και το βοηθάει να γίνει ικανό να αρχίσει να αποτυπώνει ότι η ψυχή μεταδίδει.

Λίγα λόγια για τα ρήματα ονομάζω, αναγνωρίζω και ανακηρύττω.

Το μεν ονομάζω φέρνει στην μνήμη την άποψη του Πλάτωνα ότι το όνομα εκφράζει την ουσία εκείνου που το φέρει. Συνεπώς ο ονομαζόμενος εκείνη την στιγμή Μαθητής γίνεται ουσία Μαθητής Τέκτων. Αυτό σημαίνει ότι έχει εκείνα τα αναγκαία προσόντα δηλαδή την ψυχική ηλικία για να παρακολουθήσει τα μαθήματα που θα τον οδηγήσουν στο επίπεδο της συνείδησης που στη Χριστιανική θρησκεία εκφράζεται με το γεγονός της Μεταμόρφωσης. Το ονομάζω, είναι λέξη δύναμης που δημιουργεί και εκφράζει  την ουσία του νοήματος που περιέχει η λέξη.

    Το αναγνωρίζω σημαίνει σε γνωρίζω ξανά, σε γνωρίζω και πάλι. Το ερώτημα είναι από πότε ήταν γνωστός στον Σεβάσμιο; Νομίζω ότι πρέπει να δεχθούμε γνωριμία πριν από αυτήν την ενσάρκωση, όταν και οι δύο βρίσκονταν από την άλλη πλευρά του πέπλου της συνειδητότητας. Και ακόμη προγενέστερη. Θα έλεγε κανείς «από τα παλιά». Το δε ανακηρύττω σημαίνει σε παρουσιάζω ξανά και για μια ακόμη φορά στους παρευρισκόμενους ορατά και αόρατα αδελφούς.  

Αδελφοί μου ο Σεβάσμιος και οι εξουσίες του είναι ο  αρχαιότερος θεσμός στις συντεχνίες των τεκτόνων αλλά σύμφωνα με τα πρακτικά της Στοάς «ΦΙΛΟΣ  ΤΩΝ ΟΡΦΑΝΩΝ»  τον 17ο αιώνα καθιερώθει ως τίτλος του Πρώτου Αξιωματικού  της Στοάς,  που στο φυσικό πεδίο συμβολίζει την κεφαλή της Επταπλής Σκάλας και εκπροσωπεί το θείο Κοσμικό πεδίο της Πνευματικής βούλησης, απ’ όπου παράγεται το Ατομικό συστατικό Πεδίο του Εγώ. Στον απολυτρωμένο άνθρωπο συμβολίζει τον ανώτερο Πνευματικό Φορέα. Στην τριαδική του υπόσταση είναι ο Νους.

Εκφράζει την Θεία Βούληση του Χριστού, που διευθύνει το έργο της τελειοποίησης, και αντιστοιχεί στη Στήλη της Σοφίας.  Η δύναμη του Σεβασμίου πηγάζει από την δύναμη της ολότητας των Αδελφών της Στοάς.

Από την δύναμη που εκπέμπει η σφύρα του, από την ορθή κρίση και από τον ορθό τρόπο που κατευθύνει τις εργασίες της Στοάς, εξαρτιέται όλο το τεκτονικό έργο που επιτελείται στον Τεκτονικό Ναό .Αν ο Σεβάσμιος ξέρει να κρατάει γερά την Σφύρα της εξουσίας , τότε οι Εργάτες μαθητές και εταίροι, λαξεύουνε σωστά την Ακατέργαστη Πέτρα και ανοικοδομούνε με τέλειο τρόπο το Ναό της Αρετής, που καθένας  οικοδομεί μέσα του.

Τέλος αδελφοί μου, κάθε Σεβάσμιος δεν είναι παρά ένα σύμβολο και πίσω από αυτό στέκεται η «Μεγάλη Λευκή Κεφαλή» ο «Μέγας Μύστης» και ο «Μεγάλος Διδάσκαλος» όλων των αληθινών Τεκτόνων σ’ ολόκληρο το Σύμπαν είτε είναι μέλη της Συντεχνίας, είτε όχι. Ας σκύψουμε μ’ ευγνωμοσύνη το κεφάλι, μπροστά του, για το ανεκτίμητο δώρο που μας χορήγησε σ’ αυτό, το Τάγμα μας και οι φωτισμένοι ηγέτες του..

Σας παροτρύνω δε να μπείτε κάτω από την προστασία του και την φωτισμένη καθοδήγηση του, μέσα στα βαθύτερα Μυστήρια του Τάγματος μας.

 

 

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΠΕΡΙΟΔΕΙΕΣ - ΚΑΘΑΡΣΕΙΣ

 

 

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΠΕΡΙΟΔΕΙΕΣ - ΚΑΘΑΡΣΕΙΣ   

    Η γνώση δεν μεταδιδόταν στην αρχαιότητα, παρά σε άτομα δοκιμασμένα, μέσα από μία σειρά δοκιμασίες. Αυτή η μετάδοση της γνώσης γίνονταν μέσα στους ναούς, κάτω από το όνομα των μυστηρίων και ο γνώστης έπαιρνε τον τίτλο του ιερέα ή του μύστη.

 Η γνώση ήταν λοιπόν μυστική ή απόκρυφη, απ’ όπου και το όνομα της Απόκρυφης  Επιστήμης  που δόθηκε από τους σύγχρονους στην αρχαία σύνθεση.

  Παρόλα αυτά, όταν οι μυημένοι αισθάνθηκαν να πλησιάζει η στιγμή, όπου όλες οι γνώσεις θα μπορούσαν να χαθούν για την ανθρωπότητα, έκαναν αφάνταστες προσπάθειες για να διασώσουν τη σύνθεση από την καταστροφή.

Τρία μεγάλα μέσα μπήκαν σ’ εφαρμογή γι’ αυτό το σκοπό.

1.Οι μυστικές εταιρίες, κατευθείαν συνέχεια των μυστηρίων.

2.Οι λατρείες, συμβολική μετάφραση των υψηλών διδασκαλιών, για τα κοινά.

3. Τέλος, ο λαός ο ίδιος έγινε ασυνείδητος θεματοφύλακας της γνώσης.

    Οι περισσότεροι από τους μυημένους κατέφυγαν στην Ανατολή και πολύ τελευταία η δύση έμαθε για την ύπαρξη στην Ινδία και κυρίως στο Θιβέτ  απόκρυφων αδελφοτήτων, που έχουν στην κατοχή τους ακέραια την αρχαία σύνθεση.

Οι Γνωστικές  αιρέσεις, οι Άραβες, οι Αλχημιστές, οι Ναΐτες, οι Ροδόσταυροι και τέλος οι Ελευθεροτέκτονες σχηματίζουν την αλυσίδα της μετάδοσης της εσωτερικής γνώσης στη Δύση. Όμως ο Τεκτονισμός τα τελευταία χρόνια άφησε μέσα από τις  εσωτερικές τριβές του, να χαθεί η παρακαταθήκη που του είχε δοθεί για φύλαξη και δεν μπορεί πλέον να χορηγήσει αυτόν το συνθετικό νόμο ερμηνεύοντας το νόημα των παραδοσιακών συμβόλων. Όφειλε να μεταδώσει τη γνώση μέσα από την μυητική άλυσο από γενιά σε γενιά και  άντ’ αυτού ασχολήθηκε με τα διοικητικά και κανονικά θέματα της κοινωνικής διάρθρωσης και επιρροής της κανονικότητας.

    Πιστεύοντας ότι το εργαστήριο μας απομονωμένο από κοσμικές τριβές και με λαμπρή σύναξη αδελφών όλων των βαθμών καταδύεται στις ρίζες τις γνώσεις δίνοντας την ελπίδα διάσωσης της αλυσίδας της σύνθεσης.

Ο Δόκιμος συμβολικά είναι ο αναγεννημένος άνθρωπος που βγήκε από την μήτρα του σκοτεινού θαλάμου. Αν τα πρώτα βήματα είναι σταθερά, θα προχωρήσει στο δρόμο των μυστών που οδηγεί στο ανέσπερο Φως. Το κλειδί που θα ανοίξει την πόρτα είναι η σωστή ερμηνεία των συμβόλων που τον περιτριγυρίζουν. Οι ερμηνείες κάθε συμβόλου θα είναι τόσες, όσες ο ίδιος ο Μαθητής θα μπορεί ν’ ανακαλύψει με την βοήθεια των Διδασκάλων εφ’ όσον και αυτοί δεν έχουν χάσει την αντίληψη της ιερής παρακαταθήκης που τους έχουν εμπιστευθεί.

Οι περιοδείες συμβολίζουνε την πρόοδο του πολιτισμού της Ανθρωπότητας, ο οποίος άρχισε από την Ανατολή και περνώντας τη Μεσόγειο, ήρθε στη Δύση, ακολουθώντας την πορεία του Ηλίου. Οι περιοδείες της μύησης του Μαθητή, ξεκινάνε και οι τρεις από το κέντρο της απόστασης των δύο στηλών Β και J που είναι σύμβολα των δύο Ηλιοστασίων. Κάνουν τον Κύκλο της Στοάς που αντιστοιχεί στο Σύμπαν και καταλήγουν στις δύο στήλες ως αντίθετες δυνάμεις. Τα στοιχεία της φύσης και τα στοιχειακά που εκπροσωπούνται από αυτά αναγνωρίζουν και αναγνωρίζονται από τον Δόκιμο. Τότε η αλχημιστική αλυσίδα ενεργοποιείται.

Η πρώτη δοκιμασία της Γης πριν τις περιοδείες αποτελεί την επιβεβαίωση των όρκων και υποσχέσεων με την επαφή του Δοκίμου με την μητέρα γη την ονομαζόμενη Δήμητρα, το σταθερό στοιχείο της φύσης και το στοιχειακό των υλικών αγαθών και της ευημερίας. Οι αρχαίοι μύστες όταν υπόσχονταν και ορκίζονταν για κάποιο θέμα, έδιναν τον όρκο αγκίζοντας το χώμα με το πόδι ή το χέρι και τότε ο όρκος ήταν ιερός και ισχυρός. Στο βιβλίο της Ρουθ  κεφάλαιο Δ’ εδάφια 7 και 8  διαβάζουμε : 

« Ούτος δε ήτο ο τρόπος το πάλαι εν τω Ισραήλ περί του δικαιώματος της συγγενείας και περί της απαλλοτριώσεως, δια να βεβαιούται πας λόγος, ο άνθρωπος λύων το υπόδημα αυτού και τούτο ήτο μαρτυρία εν τω Ισραήλ. Δια τούτο είπεν ο συγγενής προς τον Βοόζ:  Αγόρασον αυτό εις σε αυτόν. Και έλυσε το υπόδημα αυτού».

 ΠΡΩΤΗ ΠΕΡΙΟΔΕΙΑ

     Γενικά οι Τεκτονικές περιοδείες κλείνουν το περιεχόμενο όλης της Τεκτονικής φιλοσοφίας κατά βαθμό. Τη μεγαλύτερη όμως σημασία έχουν οι περιοδείες του Α’ συμβολικού βαθμού γιατί σε αυτές οι κραδασμοί των εντυπώσεων για τους αμύητους είναι συγκλονιστικοί και γιατί, για πρώτη φορά ανοίγεται ένας δρόμος γεμάτος Φως, παρά το γεγονός ότι ο μυούμενος βαδίζει μέσα στο σκοτάδι.

     Μετά τον όρκο που δίνει ο Δόκιμος όπως τηρήσει απόλυτη σιγή επί των δοκιμασιών στις οποίες θα υποβληθεί, ο Σεβάσμιος παραγγέλνει στον Δοκιμαστή να οδηγήσει τον υποψήφιο στην πρώτη περιοδεία. Ο Δοκιμαστής δια διαφόρων φυσικών εμποδίων και   θορύβων οδηγεί τον μυούμενο,  κρατώντας αυτόν και με τα δύο χέρια από την Δύση προς την Ανατολή και από την Ανατολή προς την Δύση, όπου τον οδηγεί μπροστά στην έδρα του Β’ Επόπτη, ο οποίος ερωτά «Τίς ει;». Τότε διεξάγεται η γνωστή ερωταπόκριση. Και ο Β’ Επόπτης επιτρέπει την Διέλευση, αφού ο Δοκιμαστής τον βεβαιώσει ότι ο αμύητος είναι ελεύθερος και χρηστοήθης. Κατά την δοκιμασία αυτή μόνο το σύριγμα του πνέοντος ανέμου ακούγεται. Αυτό σημαίνει την κατάσταση της ουσίας της φύσεως, η οποία έφθασε στην εξέλιξη της στην μορφή του αέρος.

Η αλλόκοτη και αναχρονιστική αυτή σκηνή κανένας δεν θα μπορούσε να υποπτευθεί ότι περιέχει την δραματικώτερη εποχή της ανθρώπινης ψυχής, η οποία στερημένη από τον λόγο πάλευε προς όλα τα στοιχεία του φυσικού περιβάλλοντος για να εκδηλώσει την ικανότητα της προσαρμογής προς αυτό και αποκτήσει μέσον ενέργειας κατάλληλο για να πολλαπλασιάσει τις δυνάμεις της και να εξελιχθεί. Αυτή είναι η φυσική ερμηνεία. Την ηθική σημασία την αναπτύσσει ο Β’ Επόπτης όπου εδώ αντικαθιστά τον στα Αρχαία Δράματα Χορό, ο οποίος πάντοτε απαγγέλλει κάποιο ηθικό ή πνευματικό Νόμο, για να νουθετήσει τον δοκιμαζόμενο από τα ίδια πάθη ή σφάλματα ανθρώπων.

Τέλος ο Σεβάσμιος ερμηνεύει την έννοια του καθήκοντος, του οποίου η μυστηριακή του έννοια καθορίζεται ως η αναγνώρισης από καθένα χωριστά των δικαιωμάτων του άλλου, τα οποία πάλι απορρέουν από την αρχή της Δικαιοσύνης, η οποία αναγνωρίζει «παν ότι φύσει ανήκει εις έκαστον άνθρωπον» για να μπορεί να ζει και να εξελίσσεται. Η πρώτη περιοδεία συμβολίζει την ανθρώπινη ζωή. Τα εμπόδια που συναντάμε παρουσιάζουν τα πάθη, τις δυσκολίες που δοκιμάζει ο άνθρωπος και που δεν μπορεί να κατανικήσει ή να ξεπεράσει, παρά μονάχα αν αποκτήσει την ηθική εκείνη ενέργεια, η οποία επιτρέπει σ’ αυτόν να παλέψει ενάντια στην κακοτυχία. 

ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΕΡΙΟΔΕΙΑ

     Κατά την Δευτέρα περιοδεία επαναλαμβάνεται η ίδια περίπου διαδικασία και δραματική πορεία του μυούμενο, την οποία αρκούντως ερμηνεύει το τυπικό. Στην δεύτερη όμως περιοδεία ο Α’ Επόπτης επιτρέπει την διέλευση του Δοκίμου, με τον όρο όπως καθαρθή αυτός δια του ύδατος. Στα αρχαία ως και στα νεώτερα μυστήρια η κάθαρσης δια του ύδατος είναι βασικό μέρος της μυήσεως. Η φυσική του έννοια είναι η δια της οντολογικής κλίμακας των ιχθύων, διέλευση της ατομικής ψυχής και η εξέλιξη αυτής μέσα στο στοιχείο του ύδατος. Συμβολίζει την συνένωση της νεότητας και της εφηβικής ηλικίας του ανθρώπου και την ενεργητική ζωή του, κατά την διάρκεια της οποίας αυτός επιδίδεται στη πάλη των παθών του. Η ηθική όμως και πνευματική σημασία είναι ότι ο μυούμενος πρέπει να αποβάλλει τα οργανικά του ρύποι, αλλά προ πάντος τα πάθη και  τις  αντιφατικές ή αντικοινωνικές αντιλήψεις και ιδέες. Στα Ελευσίνια μυστήρια η τελετή μαζί με την πομπή διαρκούσε εννέα ημέρες. Η δεύτερη ημέρα αφιερώνονταν στους καθαρμούς οπότε οι προς μύηση κατέβαιναν  στην θάλασσα και λούζονταν φέρνοντας ένα μικρό γουρουνάκι, σύμβολο των ποταπών παθών, το οποίο μετά οι μύστες θυσίαζαν , υπονοώντας ότι και αυτοί θυσίασαν τα πάθη τους και τα ελαττώματα τους, ώστε απαλλαγμένοι από αυτά καταστούν αγνοί και ικανοί και έτσι να προσχωρήσουν στην μύηση των ανωτέρω βαθμών.

ΤΡΙΤΗ ΠΕΡΙΟΔΕΙΑ

   Και η τελευταία αυτή περιοδεία εκτελείται κατά το τυπικό με την ίδια διαδικασία περίπου των δύο προηγουμένων αλλά περιέχει  στοιχεία τα οποία προσδίδουν βαρύτητα και ιερότητα στην δραματική αυτή καμπή της μυήσεως. Τα στοιχεία αυτά είναι η πυρά  και οι φλόγες. Για να επιτρέψει όμως ο Σεβάσμιος την διέλευση στον αμύητο δίνει την προσταγή όπως διέλθει δια των φλογών. Η δοκιμασία αυτή έχει πολύπλευρη και βαθύτατη σημασία. Συμβολίζει την ώριμη ηλικία και τα γηρατειά, που η Σοφία στεφανώνει τον αγαθό και ενάρετο άνθρωπο, με τα πιο ζωηρά χρώματα του Φωτός. Το πυρ από το οποίο παράγονται οι φλόγες είναι η Τετάρτη κατάσταση, με την οποία εκδηλώνεται η ουσία της φύσεως. Οι φλόγες αφού περιβάλλουν τον δόκιμο, περατώνουν τις δοκιμασίες και λυτρώνουν το μέχρι εκείνη τη στιγμή δοκιμαζόμενο  όν, το οποίο διαμέσου των προσπαθειών επιζητούσε την δύναμη και τα μέσα να γνωρίσει το περιβάλλον και να προσαρμοσθεί σ’ αυτό. Και η δύναμη αυτή με την οποία τον περιβάλλουν οι φλόγες είναι η δύναμη του Νοείν , είναι ο λόγος τον οποίο εκδηλώνουν οι ανθρώπινες υποστάσεις και μέσα από αυτό αποκτούν την Γνώση με την οποία η εξέλιξη σε ανώτερες πνευματικές σφαίρες είναι ταχύτατη.

Κατόπιν ο Σεβάσμιος υποδεικνύει την τήρηση των αρχών της αγάπης και της φιλανθρωπίας , αφού υποβάλει τον δόκιμο στη δοκιμασία της θυσίας του αίματος του, τον προσκαλεί να δώσει την επίσημη διαβεβαίωση και ομνύει αυτός τον Τεκτονικό όρκο. Σε μια υποβλητική τελετουργική σκηνή του αποκαλύπτονται οι οφθαλμοί για να αντιληφθεί και ακούσει τις τρομερές συνέπειες της Επιορκίας.

ΚΑΘΑΡΜΟΙ  ΤΩΝ ΠΕΡΙΟΔΕΙΩΝ

  Στις περιοδείες του ο νεομύητος βγαίνει αρχικά από την γη, κατόπιν καθαρίζεται με τον αέρα  το νερό και την φωτιά. Απαλλάσσεται δηλαδή διαδοχικά από την υλική ζωή, την φιλοσοφία, και την Θρησκεία και φθάνει στη καθαρή μύηση. Για να μπορέσει κανείς να χαρεί το Φως της Αλήθειας πρέπει να απαλλαγεί από τις προλήψεις της παιδικής ηλικίας και να επιδοθεί με ζήλο στη μελέτη της Σοφίας.

Κατά την πομπή των πυρσών προς την Ελευσίνα  στις γιορτές των Ελευσίνιων Μυστηρίων, οι υποψήφιοι Μύστες κρατούσαν ο καθένας από μία δάδα αναμμένη και βάδιζαν δύο-δύο. Έμπαιναν στο Ναό της Δήμητρας και υποβάλλονταν με αυτό τον τρόπο στο συμβολικό καθαρμό της Φωτιάς.

Με τις περιοδείες πραγματοποιείται και η Πυθαγόρεια «Τετρακτύς». Ο νεομύητος βγαίνοντας από τον Ναό ας έχει υπόψη του το ρητό το οποίο δίνονταν κατά τις αρχαίες μυήσεις, που είναι χαραγμένο στη γρανίτινη βάση της τερατόμορφης Σφίγγας « Γνωρίζειν, θέλειν, τολμάν, σιγάν».

Να γνωρίζεις με αντίληψη (άνθρωπος), να θέλεις με θέρμη ( λιοντάρι ), να τολμάς με θάρρος, (Αετός) και να σωπαίνεις με δύναμη (Ταύρος).

Στάθμη και το νήμα της στάθμης

 Στάθμη και το νήμα της στάθμης

 

    Μπορεί το χάος με την ερμαφρόδιτη σύνθεσή του να δημιουργεί κόσμους.Όχι όμως χαώδεις κόσμους, άναρχους, όπως ακούγεται.

Το υπέρτατο όν, ο Μ.Α.Τ.Σ. ήτανε ο πρώτος οικοδόμος, ο οποίος ασχολήθηκε με την ανέγερση και την διακόσμηση των ουράνιων θόλων.

Κανείς δεν γνωρίζει κοιτώντας προς τον ουρανό, ποια σταγόνα βροχής θα τον χτυπήσει ακριβώς στα βλέφαρα, ποια νιφάδα θα καθίσει απαλά στα χείλη του, πόσες μυριάδες άστρα βρίσκονται στο οπτικό του πεδίο, πόσα δισεκατομμύρια χρόνια πλέουν στην αιθεροθάλασσα που απλώνεται ως τις ακτές του σύμπαντος, πόση μαγεία, τέχνη και δύναμη απαιτήθηκε για να δημιουργηθεί ένα ελάχιστο, τμήμα από τον αμφιβληστροειδή των οφθαλμών του. Πόση αγαθότης και προστασία υπάρχει στο σύμπαν! Πόση βαναυσότητα και ανοησία γύρω μας.

Η επιμέλεια των πλανητών και της εκάστης φύσης για να δομηθεί τόσο τέλεια, ενδεχομένως να χρειάστηκε τη " Στάθμη και το νήμα της στάθμης".

Η λάξευση του ακατέργαστου λίθου εδώ μέσα θα συμβάλει στην ψυχική αυτοκαλλιέργηση  μας. Προσπαθώντας να απελευθερώσει την οντότητά μας από τα μέταλλα. Να δομήσει τον τέλειο άνθρωπο. Αυτό για να γίνει όμως,  χρειάζεται να συνεργαστούμε με όλα κοσμικά υλικά που μας παρέχει ο ναός μας.

Η συνηθισμένη κοινωνική αγωγή και παιδεία δεν μπορεί από μόνη της να προαγάγει τις ψυχικές δυνατότητες του ανθρώπου, ούτε και να τις αναπτύξει τόσο ώστε να αποκαλύπτονται οι αρετές που ο κάθε άνθρωπος κρύβει μέσα του.

Ο Τεκτονικός Ναός έρχεται ακριβώς, να συμπληρώσει αυτό το κενό. Με τα εργαλεία του ναού μας προσπαθούμε να αναπτύξουμε τον νου, τον χαρακτήρα και το συναίσθημά μας, για να μπορέσουμε να επιτύχουμε την αυτοβελτίωσή μας.

Με την Στάθμη και το Νήμα της Στάθμης, θα δώσει τέρμα στα ζιζάνια και τις μαύρες Σκεπτομορφές , που επηρεάζουν το όμορφο πνεύμα που μας διακατέχει και με τον εξανθρωπισμό μας θα φτάσουμε στην εσωτερική μας ελευθερία και επομένως στην ειλικρίνεια απέναντι πρώτα στον εαυτό μας αλλά και απέναντι στους άλλους ανθρώπους. Με την Στάθμη βοηθάμε ώστε ν' απελευθερωθούμε απ' τα δεσμά του εαυτού μας, να λυτρωθούμε  απ' τις συμβατικές και πρόσκαιρες απολαύσεις. Από τα πάθη μας και κυρίως από τις αντικοινωνικές μας τάσεις.

Στόχος μας πνευματικός μέσα από τις επιδιώξεις του φιλοσοφικού μας λίθου , είναι να επιτύχουμε την κυριάρχηση του πνεύματος στην περιοχή της καρδιάς και του συναισθήματος , νιώθοντας όλο και περισσότερο άνθρωποι πλάι στους συνανθρώπους μας. Μετατρέπουμε δηλαδή το άτομό μας σε ηθική προσωπικότητα ανοικοδομώντας μέσα μας τον Ναό της Αρετής , τον Ναό της δικής μας Αρετής. Τα οικοδομικά υλικά αυτού του Ναού αποτελούν οι ίδιοι οι Τέκτονες. Οι άνθρωποι δηλαδή, στον συμβολικό αυτό Ναό , μοιάζουν με ακατέργαστους λίθους, που όταν λαξευτούν συντελούν στην δημιουργία εξελιγμένης κοινωνίας, όπως τα άψυχα υλικά όταν λαξευτούν μετατρέπονται σε αριστουργήματα τέχνης.

Προσπαθώ να κάνω αυτή την προσέγγιση, πριν περάσω στον πυρήνα της εργασίας μου, για να δείξω κυρίως στους μαθητές και εταίρους, τον λόγο που η Τεκτονική μεθοδολογία χρησιμοποιεί σύμβολα και αλληγορίες, όπως "Λαξευμένους Λίθους" , που σημαίνει τους ηθικά εξελιγμένους και ελεύθερους Τέκτονες. Ή "Τον Ναό της Αρετής", που υποδηλώνει τον αληθινό Τέκτονα, αλλά και την ηθικά και πνευματικά εξελιγμένη κοινωνία.

Τα Τεκτονικά σύμβολα , περιλαμβάνουν αντικείμενα, ή σχήματα , όπως η εργασία μου, "Στάθμη και νήμα Στάθμης", που επίσης υποδηλώνουν ορισμένες ιδέες, έννοιες, ή γεγονότα που σχετίζονται με την Τεκτονική διδασκαλία. Η χρησιμοποίηση αλληγοριών και συμβόλων, βοηθάει στην ελεύθερη και πολύπλευρη κατανόηση βαθύτερων φιλοσοφικών εννοιών. Χάρη στην έντονη οπτική μεταδοτικότητα των συμβόλων, εδώ μέσα, διατηρούνται πάντα ζωντανές οι βαθύτερες έννοιές τους και οι αλήθειες που εμπεριέχουν. Η αλήθεια όμως δεν μπορεί να γίνει πλήρως αντιληπτή και ούτε γράφεται με λόγια. Η αλήθεια βιώνεται.

Ενώθηκαν λοιπόν, η Στάθμη ( οριζοντίως Α΄ ΕΠ… ) και το νήμα της Στάθμης, (καθέτως) έλεγχος καθέτως Β ΄ΕΠ… και δημιουργήθηκε ένας Γνώμονας. Ανάμεσα από τον Α΄ και τον Β΄ Επόπτη, σε τρίγωνο, έχουμε τις 3 στήλες. Με την ένωση των δύο εποπτών, Γενετήσια ορμή Α΄ Επόπτης,(υποδηλώνει την αρσενική αρχή), τον δεύτερο, αστέρα της στοάς, επιβλητικός ρυθμός πάνω στο κιονόκρανο  δωρικού ρυθμού  σαν λεοντοκεφαλές.

Στη στήλη αυτή έχουμε την Ισχύ να μας σηκώνει ψηλά. Κατευθύνει τους Τέκτονες πάντα με την στάθμη προς τις υψηλότερες έννοιες της Θείας Αρμονίας.

Ιερό κέντρο η στήλη του Α΄ επόπτη. Φυσικός ήλιος. Σύνδεση γενετήσια με τον Σεβάσμιο Διδάσκαλο. Β΄ επόπτη Νήμα Στάθμης. Στήλη Κάλλους. Η καρδιά του Ήλιου της στοάς. Ο οποίος διοχετεύει ενέργεια στους μαθητές. Η στήλη αποτελείται από την κάλαθο και τον Άβακα. Την βάση του κάλαθου, καλύπτουν δύο σειρές φύλλων Ακάνθου. Μέσα από αυτά φυτρώνουν ελικοειδής βλαστοί. Το μακιγιάζ της ανθρώπινης διάνοιας.

Από τον αλχημιστικό αυτό γάμο, των δύο εποπτών, Στάθμη και Νήμα Στάθμης, δημιουργήθηκε ο Γνώμονας. Ο Σεβάσμιος Διδάσκαλος ο  Ιεροφάντης , τον οποίο ακολουθούν 3 πλανήτες, ο Ερμής, η Αφροδίτη, και ο Ουρανός και γίνεται η νόηση, επικοινωνία και ενόραση της Ανατολής, ο δρόμος του ασυνειδήτου. Πάνω από τον Γνώμονα υπάρχει ο Διαβήτης , ο οποίος υποδηλώνει το απεριόριστο άνοιγμα του απείρου, το όλον του Μ.Α.Τ.Σ. Ο Διαβήτης δηλώνει επίσης την ενεργητικότητα του Θείου πάνω στην Ύλη. Στην θηλυκή , αρνητική ενέργεια , που υπάρχει σ' όλο το Σύμπαν και που χωρίς αυτή δεν θα υπήρχε δημιουργία.

Ο Γνώμων είναι το καθήκον προς τους ανθρώπους. Ο Διαβήτης το καθήκον προς τον εαυτό μας, επί των παθών μας.

Αδελφοί μου  με το άγγιγμα της φλόγας των 3 στηλών γεννηθήκατε εσείς. Από τον αλχημικό γάμο της στοάς γεννηθήκαμε όλοι μας. Από την Σοφία, Ισχύ και Κάλλος δημιουργήθηκαν οι κόσμοι.

Συγγνώμη  που ξέφυγα λιγάκι. Αλλά νομίζω, πως αν δεν αναφερόμουν στις 3 στήλες δεν θα μπορούσα να κάνω τον συσχετισμό για να αποσυμβολίσω την Στάθμη και το νήμα της Στάθμης.

Η Στάθμη που είναι πάντα οριζόντια , είναι σύμβολο ισότητας. Αδελφικής ισότητας αναγνωρίζοντας την πατρική ιδιότητα της δημιουργού δύναμης του Μ.Α.Τ.Σ.

Μας διδάσκει επομένως ότι ενώπιον του Μ.Α.Τ.Σ τα πλάσματά του κινούνται σε όλα τα πεδία όπως οι κινούμενοι αστέρες, οι οποίοι βρίσκονται εκατομμύρια χιλιόμετρα μακριά, φαίνονται εντούτοις λάμποντας   στο ίδιο τμήμα του ουρανού. Απ' αυτής της απόψεως, η Στάθμη μας διδάσκει ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι, έχοντας κοινό τερματισμό της ζωής τους και ετοιμάζονται να κριθούν από τον ίδιο αμετάβλητο νόμο.

Η Στάθμη θεωρείται , με τον Γνώμονα και το νήμα Στάθμης , μεγάλης σημασίας και ως σύμβολα την συναντάμε στην ζωή μας συνέχεια. Σε οικοδομήσεις έργων τέχνης, μνημείων ακόμα, και στις κατοικίες που μένουμε. Χωρίς το σαούλιασμα που λένε οι οικοδόμοι, δόμηση του έργου δεν γίνεται και όσοι το κάνανε έτσι απλά το οικοδόμημα ή γκρεμίστηκε ή έμεινε για πάντα στραβό και άμορφο.

Εμείς οι Τέκτονες επιβάλλεται να κουβαλάμε την Στάθμη και το νήμα της όση διάρκεια έχει και η ψυχή μας σ' αυτό το πεδίο ή φάσμα ζωής. Η Στάθμη και το νήμα της Στάθμης με τον Γνώμονα στο Αγγλικό Τεκτονικό σύστημα, είναι τα 3 κινητά κοσμήματα. Στο Αμερικάνικο σύστημα είναι ακίνητα κοσμήματα. Η Στάθμη είναι το επίσημο έμβλημα του Α΄ Επόπτη. Γιατί όταν η στοά εργάζεται , τα μέλη της είναι εξαρτημένα  από τον Α΄ Επόπτη ο οποίος εφορεύει τις εργασίες. Στον Τεκτονικό Συμβολισμό η Στάθμη πρέπει να αποτελείται από ακριβή Γνώμονα, η γωνία της κορυφής πρέπει να είναι 90 μοίρες.

Ο Ραγκόν , θεωρεί την Στάθμη ως σύμβολο της κοινωνικής ισότητας βάση του φυσικού δικαίου. Για άλλους η Στάθμη είναι το σύμβολο της αρχικής ισότητας.

Ο Βιρτ διαβλέπει στην Στάθμη την υπόμνηση του αλχημικού σημείου του θείου. Ουσίας της οποίας η καύσης διατηρεί το κεντρικό πυρ πάσης εστίας δράσεως και προσθέτει ότι ο Α΄ Επόπτης είναι ακριβώς ο φύλακας της εργατικής αυτής δράσεως την οποία και αναζωογονεί.

Παρατηρούμε βέβαια, ότι τα σημεία τόσο των μαθητών όσο  και των εταίρων και των διδασκάλων γίνονται πάντοτε δια του Γνώμονος και της Στάθμης και του νήματος.

Ο Γνώμων όπως και στην αρχή ανέφερα, σχηματίζεται από την Στάθμη οριζοντίως και το  νήμα καθέτως. Η οριζοντίως γίνεται πάντοτε από τα αριστερά προς τα δεξιά και η κάθετος  από πάνω  προς τα κάτω. Η πρώτη φανερώνει εκούσια και λογική ενέργεια η δε δεύτερη την επιβολή του πνεύματος επί της ύλης.

Με το νήμα της Στάθμης υπονοούμε και σαν σύμβολο του Β΄ Επόπτη. Είναι σύμβολο ευθύτητας. Καθώς ο επαγγελματίας Τέκτονας αναγείρει την οικοδομή στηριζόμενος στο νήμα στάθμης η οποία τον οδηγεί  ώστε να μην παρεκκλίνει καθόλου της ευθείας.

Έτσι και ο Ελευθεροτέκτων  καθοδηγούμενος από τις ακλόνητες αρχές του δικαίου και της αλήθειας παραμένει πιστός εις την εκπλήρωση του Θείου προορισμού του.

Η Στάθμη λοιπόν που φέρει ως έμβλημα ο Α΄ Επόπτης διδάσκει , την ισότητα των ανθρώπων ενώπιον του Θεού και του τάγματος, την κοινή μας μοίρα, της χρήσης ταυτοσήμων σταθμών και μέτρων προς όλους.

Και τέλος το γεγονός ότι οι Τέκτονες συναντούν τους αδελφούς και όλους τους ανθρώπους στο ίδιο επίπεδο της δικαιοσύνης. 

Η Στάθμη του νήματος συμβολίζει την ακριβοδίκαιη και απαραίτητη ευθύτητα και εντιμότητα προς τους αδελφούς μας και όλους τους συνανθρώπους μας.

 

 

 

 

 

ΤΕΚΤΟΝΙΚΟΣ ΝΑΟΣ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΣΩΜΑ

«ΤΕΚΤΟΝΙΚΟΣ ΝΑΟΣ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΣΩΜΑ»

 

Ο Τεκτονικός Ναός – σύμφωνα με το τυπικό - αποτελεί εν τω εαυτώ την συμβολική εικόνα του Μακρόκοσμου και του Μικρόκοσμου.

Ως Μακρόκοσμος, αλληγορεί τον Σύμπαντα κόσμο ο οποίος περιέχει το ανθρώπινο όν, δι’ αυτό οι ζωδιακοί κίονες, ο θόλος της Στοάς, το φωτεινό Ιερό τρίγωνο, ο ήλιος, η σελήνη, κ.ο.κ.

Ως Μικρόκοσμος αναπαριστά ιδιαιτέρως τον άνθρωπο μεθ’ όλων των φυσικών ψυχικών και πνευματικών του ιδιοτήτων (Ανατολή, Στήλες, Έδρες κ.λ.π.), ο οποίος εργαζόμενος εκ της ωρίμου ηλικίας, (Μεσημβρία) μέχρι της δύσεως του (μεσονυκτίου) αναζητά την αλήθεια περί του (ποιος είναι;, πόθεν έρχεται;, και που πηγαίνει;) εκ των δύο στηλών προς Ανατολάς, πέριξ του Τάπητος Χαράξεως.

Θυμάμαι την Καμπαλιστική αναστροφή “ Εν αρχή ην ο Λόγος και ο Λόγος ην προς τον άνθρωπον”, καθώς και τα λόγια του Aldais Cornelius Celcius ότι, “ καμία ανθρώπινη σπουδή δεν αξίζει παρά μόνο αν έχει θέμα της τον άνθρωπο”.

Παρατηρώντας λοιπόν τον Ναό, βλέπουμε αντιστοιχεί και αν αναπαριστά ένα ανθρώπινο σώμα ξαπλωμένο ανάσκελα, με το κεφάλι στην Ανατολή και τα δύο κάτω άκρα στην Δύση.

Αυτό λοιπόν, θα εξετάσουμε όχι, μόνο από την ανατομική αλλά και από την λειτουργική του πλευρά εκτός του χώρου του Ναού.

Ξεκινώντας από την Ανατολή η οποία αντιστοιχεί στον ανθρώπινο  εγκέφαλο - πολυσύνθετη δομή της δημιουργίας- βλέπουμε τον Σεβάσμιο ως εκφραστή των νοητικών κέντρων, ως φορέα μηνυμάτων από το ενστικτώδες επίπεδο μιας άλλης πραγματικότητας, στους Αδελφούς της Στοάς.

Αντιστοιχεί στα κέντρα των ανώτερων πνευματικών λειτουργιών, γι’ αυτό κι επικαλείται την Σοφία, κατά την έναρξη των εργασιών, για την ανοικοδόμηση του Ναού της Αρετής. Σκοπός του είναι να καταγράφει και να εστιάζει την πρόθεση για δημιουργία και να ενσωματώνει την ιδέα. Ο Σεβάσμιος συνδέεται και αντιστοιχεί αναλογικά με τρεις πλανήτες: την Αφροδίτη (νοητική δημιουργικότητα) τον Ερμή (σαν μεσολαβητή επικοινωνίας και διανομής ηλεκτρικής ενέργειας) και τον Ουρανό (ως όργανο ενόρασης και σύνδεσης με την Πνευματική Τριάδα).

Ο Ρήτορας αντιστοιχεί στο αριστερό εγκεφαλικό ημισφαίριο, όπου σ’ αυτό ο εγκεφαλικός φλοιός, είναι υπεύθυνος για την ομιλία, όσο και για την κατανόηση του γραπτού και προφορικού λόγου. Σ’ αυτό το ημισφαίριο του εγκεφάλου, υπάρχουν εντοπισμένες δύο περιοχές που σχετίζονται με τον λόγο: Α) Η περιοχή Broca  (υπεύθυνη για την άρθρωση των λέξεων) και Β) Η περιοχή Weruicke ( υπεύθυνη για την κατανόηση του λόγου).

Ο Γραμματέας αντιστοιχεί στο δεξί ημισφαίριο, το οποίο σε αντίθεση με το αριστερό, επεξεργάζεται συνδυαστικά αισθήσεις πολλών ποιοτήτων, έχει συνείδηση των γεγονότων και των συναισθηματικών καταστάσεων, προτιμήσεις, φιλοδοξίες, τις οποίες εκφράζει με εξωλεκτικό τρόπο. Είναι φύλακας της μνήμης της Στοάς, ενώ ο Ρήτορας αντιπροσωπεύει την συνείδησή της. Επίσης αντιπροσωπεύει την καλλιτεχνική έκφραση, τα αισθήματα, τις συγκινήσεις κ.α.

Στην συνέχεια το ανατολικό τμήμα του Ναού από το κυρίως δάπεδο, συνδέεται με τους αυχενικούς σπονδύλους του ανθρώπινου σώματος, όπου είναι και οι βαθμίδες που οδηγούν στην έδρα του Σεβάσμιου Διδασκάλου.

Όλοι γνωρίζουμε ότι ο Ναός αποτελείται από την στήλη του Βορρά (στήλη των μαθητών) και την στήλη της Μεσημβρίας (στήλη των διδασκάλων), οι οποίες αντιστοιχούν, η μεν πρώτη στο δεξί μέρος του ανθρώπινου σώματος, ενώ η άλλη στο αριστερό. Εδώ θα παρατηρήσουμε μια ροή ενέργειας από την στήλη των Διδασκάλων προς την στήλη των μαθητών, διότι η ενέργεια η οποία συγκεντρώνεται κι εκπέμπεται από τους Αδελφούς Διδασκάλους στους Αδελφούς μαθητές οι οποίοι αποτελούν το παθητικό στοιχείο, γίνεται δεκτή με πολλές απώλειες, δηλαδή απορροφάται μερικώς. Ωστόσο η στήλη της Μεσημβρίας είναι ικανή να συγκρατήσει το ενεργειακό πλεόνασμα και να το χρησιμοποιήσει κατά βούληση.

Η δύναμη της στήλης του Βορρά εκδηλώνεται σαν το ψυχικό κανάλι που ελέγχει την ροή της ηλιακής ενέργειας μέσα στον ανθρώπινο οργανισμό. Οι ιδιότητες είναι ορμητικές, επιθετικές, επεκτατικές και υπεροπτικές.

Η δύναμη της στήλης της Μεσημβρίας ελέγχει την ροή της Σεληνιακής ενέργειας μέσα στον ανθρώπινο οργανισμό και οι ιδιότητές της είναι υδαρείς, συσταλτικές,  συνδετικές και συγκροτημένες.

Ο Β΄ Επόπτης αντιστοιχεί στην καρδιά και όπως αναφέρεται στο τυπικό του πρώτου συμβολικού βαθμού, ο Β΄ Επόπτης επικαλείται το Κάλλος κατά το άνοιγμα των εργασιών, για την διακόσμηση (ομορφιά) της ανοικοδόμηση του Ναού. Η θηλυκή πλευρά που κρατά την διαίσθηση αλλά και την αγάπη με τελικό σκοπό την αναγέννηση της ανθρωπότητας μέσω αυτής. Είναι τελικά το όργανο για την διατήρηση της ενέργειας μέσω της ψυχής.

Ο Α΄ Επόπτης αντιστοιχεί με τα γεννητικά όργανα στο ανθρώπινο σώμα. Επικαλείται την ισχύ για την ανοικοδόμηση του Ναού της αρετής και είναι γνωστό στους αποκρυφιστές ότι τι ανδρικό γεννητικό όργανο είναι ένα διαχρονικό αρχέτυπο της δύναμης, σύμβολο της ισχύος. Τα ανθρώπινα όργανα αναπαραγωγής θεωρούνται από τους εσωτεριστές , σαν μία βασική ενότητα,  σχετικός και ο μύθος του Ανδρόγυνου, όπου σήμερα είναι προσωρινά χωρισμένο  ( δυαδική έκφραση των δύο φύλων)ωστόσο αυτός ο διαχωρισμός, υποθάλπει μια ισχυρή παρόρμηση για συγχώνευση που ονομάζουμε σεξ.

Ο Ιερός Τάπητας αντιστοιχεί στο ηλιακό πλέγμα, ένα κέντρο που ήρθε σε πλήρη λειτουργία την εποχή του Άτλαντα, κατά τη διάρκεια δηλαδή της περιόδου που αναπτύχθηκε η δεύτερη μεγάλη ανθρώπινη φυλή. Αποτελεί την πύλη προς το αστρικό πεδίο και είναι το πιο δραστήριο απ’ όλα τα κέντρα, εφ’ όσον στις μέρες μας η ανθρωπότητα είναι πολωμένη στο αστρικό επίπεδο συνείδησης.

Ο Τελετάρχης αντιστοιχεί στο αίμα. Η συνεχής κίνησή του μέσα στα όρια του οδοντωτού Κορύμβου, δημιουργεί ηλεκτρομαγνητική χροιά, από το άνοιγμα έως το κλείσιμο των εργασιών.

Οι Στήλες B και J αντιστοιχούν στα επινεφρίδια. Αποτελούν σημεία συγκέντρωσης ηλεκτρομαγνητικής ενέργειας ( όπως αναφέρεται από την παράδοση για τις στήλες του Ναού του Σολομώντα ). Αποτελούν τους δύο πόλους ( θετικό και αρνητικό) του μαγνήτη και συνδέονται με τον οδοντωτό Κόρυμβο.

Επίσης Αδελφοί μου θα ήθελα να αναφέρω στους Αδελφούς μαθητές, ότι τα δύο κάτω άκρα του ανθρωπίνου σώματος βρίσκονται εκτός του Ναού, στην δύση στο (Μαλκούθ), κι αυτό γιατί πολλές φορές όταν λέμε ότι ο Ναός αναπαριστά έναν άνθρωπο με το κεφάλι στην Ανατολή και τα πόδια του στην δύση, δημιουργείται σύγχυση.

Στην εργασία μου αυτή, ανέφερα σημαντικά κέντρα του ανθρωπίνου σώματος και τις αντιστοιχίες τους με τον Τεκτονικό Ναό. Φυσικά υπάρχουν και άλλες τέτοιου είδους αντιστοιχίες εφ’ όσον το ανθρώπινο σώμα αποτελείται κι από άλλα ζωτικά όργανα, ή κέντρα, που συμβάλλουν σε οποιαδήποτε υλική και πνευματική δραστηριότητα.

Καλό θα είναι ο καθένας από εμάς ως αναζητητής να ψάξει και να τις αναζητήσει.

 

Η ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΚΟΥΜΡΑΝ

 

Η ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΚΟΥΜΡΑΝ  

ΚΑΙ ΤΑ ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΑ ΤΗΣ  ΝΕΚΡΗΣ  ΘΑΛΑΣΣΑΣ

 

Ο πίνακας αυτός  είναι μια μικρή παράθεση στοιχείων από την συγκριτική μελέτη  των σχετικών βιβλίων που έχουν κυκλοφορήσει σχετικά με τα περιβόητα χειρόγραφα της Νεκρής Θάλασσας και στα οποία εκτός από τα Βιβλικά κείμενα που αφορούν λίγο ή πολύ δογματικές απόψεις, περιγράφεται η ζωή και οι ιδεαλιστικές τάσεις κάποιων μελών, μιας πανάρχαιας αδελφότητας η οποία θεωρεί ιδρυτή της τον Πατριάρχη Ενώχ,

Της Αδελφότητας του Διδασκάλου της Δικαιοσύνης ή των παιδιών του Φωτός.

Μέσα από αυτή την αδελφότητα πέρασαν όλοι οι Προφήτες της Βίβλου, από τον Μωυσή μέχρι τον Ιωάννη τον Βαπτιστή. Ο Ιησούς Ναζωραίος έζησε ανάμεσα τους, δίδαξε, διδάχθηκε και τελειοποίησε τις διδασκαλίες τους.

Η συγκίνηση που ένιωσα διαβάζοντας τα σχετικά βιβλία ήταν εξίσου μεγάλη με την έκπληξή μου για τις ομοιότητες και τους συμβολισμούς που συνάντησα και στον Τεκτονισμό.

Ιστορικά σημεία

Την Άνοιξη του 1947 ένας βοσκός Τααμιρέχ (Βεδουίνος) έβοσκε τις μαύρες  του κατσίκες, κοντά στη Βορειοδυτική Όχθη της Νεκρής Θάλασσας κάπου δώδεκα χιλιόμετρα από την Ιεριχώ. Ένα από τα ζώα του βοσκού έφυγε από το κοπάδι και άρχισε να ανεβαίνει στις απόκρημνες πλαγιές που περιτριγυρίζουν την Νεκρή Θάλασσα. Ο βοσκός προσπαθώντας να το προλάβει άρχισε να σκαρφαλώνει με οδηγό του το βέλασμα του ζώου. Ξαφνικά όμως  αντιλήφθηκε ότι το ζώο βέλαζε από το βάθος κάποιας σπηλιάς. Στην προσπάθεια του να το βρει, ανακάλυψε μια σπηλιά που η είσοδός της ήταν φτιαγμένη από ανθρώπινο χέρι με πέτρες χτισμένες. Πέταξε μια πέτρα μέσα και αντί για τον πνιχτό ήχο πού περίμενε να ακούσει, ακούστηκε ο ήχος κάποιου πήλινου αντικειμένου να σπάζει. Έσκαψε στην είσοδο και βρέθηκε στην πιο παλαιά  βιβλιοθήκη του κόσμου της Μεσοποταμίας. Στην βιβλιοθήκη της Αδελφότητας του Κουμράν. Μέσα στην σπηλιά ήταν πήλινα δοχεία σφραγισμένα που όταν τα άνοιξαν, βρέθηκαν μέσα περγαμηνές από δέρμα διακοσμημένες με γράμματα και σχέδια , συσκευασμένες μέσα σε πάνινες θήκες από λινό ύφασμα.

Στη συνέχεια τα μέλη της φυλής του βοσκού καθώς και οι επίσημες αρχαιολογικές ανασκαφές έφεραν στο φως 400 περίπου περγαμηνές από ένδεκα (11)  συνολικά σπηλιές της ιδίας περιοχής. Οι περγαμηνές αυτές πέρασαν ίσως την μεγαλύτερη περιπέτεια αρχαιοκαπηλίας,  που πέρασε κάποιο ανάλογο εύρημα στον 20ο αιώνα.

Κομματιάστηκαν,  πουλήθηκαν, ανά τετραγωνικό εκατοστό, επικηρύχθηκαν, απήχθησαν, μετανάστευσαν στα πέρατα της γης, εξήχθησαν σαν πνευματικό προϊόν με κανονική τελωνειακή διαδικασία από την Ιορδανική κυβέρνηση, βγήκαν σε πλειστηριασμούς παράνομους και τέλος, ένα μέρος από το αίμα των μαχητών του Αραβοϊσραηλινού πολέμου του 1967 χύθηκε και γι’ αυτές. 

Οι άνθρωποι και τα χειρόγραφα της Αδελφότητας του Κουμράν.

Τα βασικά ερωτήματα που δημιουργήθηκαν με την ανακάλυψη των χειρόγραφων της Νεκρής Θάλασσας μέσα στις σπηλιές του Κουμράν είναι τέσσερα. Από ποιόν γράφτηκαν τα χειρόγραφα; Πότε γράφτηκαν; Πότε τοποθετήθηκαν στις σπηλιές; Και Γιατί τοποθετήθηκαν στις σπηλιές. Αρχίζοντας από το τελευταίο ερώτημα βρίσκουμε την απάντηση στα λεγόμενα των προφητών της Παλαιάς Διαθήκης.

Ο προφήτης Ιερεμίας λέει.

 "…και πρόσταξα τον Βαρούχ, έμπροσθεν αυτών, λέγων.

Ούτω λέγει ο Κύριος των δυνάμεων, ο Θεός του Ισραήλ.

Λάβε τα συμφωνητικά αυτά, το συμφωνητικό τούτο της αγοράς και το σφραγισμένο, και το συμφωνητικόν τούτο το ανοικτό και θες αυτά εις αγγείο πήλινο δια να διαμένωσιν ημέρας παλλάς…."(Ιερεμίας ΛΒ΄13 ).

Ο προφήτης Δανιήλ λέει.

"…οι λόγοι κεκλεισμένοι έως του εσχάτου δοκιμασθεί και ασεβείς θέλουσι ασεβή και ουδείς των ασεβών θέλει νοήσει, αλλά οι συνετοί θέλουσι νοήσει…¨(Δανιήλ ΙΒ9΄).

  Έτσι λοιπόν η Εβραϊκή κοινότητα σύμφωνα με τις εντολές των προφητών ανάπτυξε την συνήθεια αυτή που την ονομάζει "Γκνιζά" και έθαβε κείμενα που αναφέρονταν στο όνομα του Θεού. Το πότε γράφτηκαν και το πότε τοποθετήθηκαν ήταν ένα μεγάλο θέμα που απασχόλησε επιστήμονες όλων των κλάδων (από πυρηνικούς μέχρι γεωλόγους και γεωγράφους ). Τελικά χρονολογικά τα δύο ερωτήματα και για το σύνολο των περγαμηνών ορίστηκε στον 3ο π.Χ. αιώνα έως και το 135 μ.Χ. Τα κείμενα γράφτηκαν από τα μέλη της αδελφότητας του Κουμράν σ’ αυτή τη χρονική περίοδο που διασταυρώθηκε και από τα αρχαιολογικά ευρήματα του οικισμού τους Μοναστηριού - Φρουρίου στα υψίπεδα του Κουμράν στη Νεκρή Θάλασσα.

  Η αδελφότητα του Κουμράν ήταν, ας πούμε, μια αίρεση μονοθεϊστών Ιουδαίων που αγανακτισμένοι από την συμπεριφορά των Φαρισαίων, Λευιτών  και την απομάκρυνση από τους αρχικούς νόμους του Μωυσή αποτραβήχτηκαν στα υψίπεδα του Κουμράν και αφιέρωσαν την ζωή τους στην μελέτη των γραφών και την λατρεία του μοναδικού Θεού. Ανάπτυξαν ένα ηθικό κώδικα και μια φιλολογία που σαφώς, όπως ορίζουν οι μελετητές, επηρέασε την Χριστιανική δογματική αντίληψη από τον 3ο αιώνα και μετά. Αποτραβήχτηκαν στην έρημο και κατασκεύασαν ως γνήσια συντεχνία τεχνιτών, ένα σύνολο από περίεργα κτίσματα με παχιά αμυντικά τείχη και ένα πολύπλοκο υδραυλικό σύστημα που κατέληγε σε τεράστιες δεξαμενές νερού. Με ειδικούς αγωγούς, το νερό κυκλοφορούσε σε όλους τους χώρους, ακόμα και σε μικρά δωμάτια, και εκμεταλλευόταν και την παραμικρή σταγόνα νερού της βροχής.

          Στις ανασκαφές ανακαλύφθηκαν διάφορες αίθουσες όπως αναγνωστήριο, βιβλιογραφείο, τραπεζαρία αγάπης για πάνω από 400 άτομα, αίθουσα συνεδριάσεων, και κουζίνα στην οποία βρέθηκαν πάνω από 1.000 πιάτα από ψημένο γύψο. Άξιο περιγραφής είναι το δωμάτιο που γράφτηκαν οι περγαμηνές. Ειδικό υδραυλικό σύστημα έφερνε νερό σε μια στέρνα που ήταν δίπλα στα γραφεία με τις ειδικές θήκες για μελάνι και σύστημα ανοίγματος των περγαμηνών. Η στέρνα χρησιμοποιούνταν για να πλένουν τα χέρια τους οι γραφείς, διότι κάθε φορά που έπρεπε να γράψουν το όνομα του Θεού πλένανε τα χέρια τους, εξαγνίζονταν, πρόφεραν μια σειρά από προσευχές και μετά έγραφαν το όνομα του Θεού στην περγαμηνή ή τον πάπυρο.

     Όλα τα ευρήματα λοιπόν μας δίνουν ένα κοινόβιο που όμως προορίζεται μόνο για εργασία και συνάθροιση και όχι μοναστική ζωή μια και δεν υπάρχουν κοιτώνες και προφανώς οι κάτοικοι του Κουμράν θα κοιμόνταν σε σκηνές ή στις γύρω σπηλιές.

          Στο κοινόβιο αυτό δεν υπήρχαν μόνο άνδρες αλλά και γυναίκες και παιδιά, σε αντιδιαστολή από τα έθιμα των άλλων Ισραηλιτών, αν και ο αριθμός των γυναικών και παιδιών  είναι δυσανάλογα μικρός σε σχέση με τους άνδρες όπως έδειξαν τα λείψανα του νεκροταφείου του Κουμράν. Στο κοινόβιο αυτό που μαζί με τις 2.000 περίπου σπηλιές στις οποίες βρέθηκαν αποδείξεις ότι κατοικήθηκαν , το αξιοπερίεργο ήταν ότι δεν βρέθηκαν καθόλου χρήματα εκτός από αυτά στον κεντρικό πύργο του συγκροτήματος , που αυτό μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι οι κάτοικοι του Κουμράν είχα αποδεχθεί ένα κοινοβιακό τρόπο ζωής στο οποίο η ατομική ιδιοκτησία δεν υπήρχε, γεγονός που επιβεβαιώθηκε και  από τα ίδια τους τα κείμενα.

  Η εγκατάσταση τους αρχίζει το 135 π.Χ. όταν ο Αντίοχος ο 4ος , ο Επιφανής προσπάθησε να επιβάλει τον Εξελληνισμό του εβραϊκού λαού. Το πιστεύω τους ήταν η παλινόρθωση του αρχαίου θεοκρατικού καθεστώτος βασισμένου στους νόμους της Πεντατεύχου. Ο Θεός του Μωυσή , έδινε ίσα δικαιώματα σε όλους τους ανθρώπους. Ένας είναι ο μοναδικός ηγέτης. Ο ΘΕΟΣ . Οι μεγάλες προσωπικότητες σαν τους προφήτες είναι σταλμένες από τον Θεό και ο σεβασμός προς το πρόσωπό τους επιτρέπεται μόνον όταν καθοδηγούν με τα ΛΟΓΙΑ και τα ΕΡΓΑ τους προς την λατρεία του μοναδικού Θεού. Οι αρχιερείς και ιερείς δεν είναι αντιπρόσωποι του Θεού αλλά υπηρέτες Του. Σεβαστός είναι αυτός που υπηρετεί με ζήλο το Θεό και όχι αυτός , που προσπαθεί να επιβληθεί με την δύναμη των όπλων και του χρήματος. Αποκηρύσσουν αυτούς που δεν μιλούν για την ελευθερία της σκέψης και του λόγου και εφαρμόζουν την εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο.

Την ίδια εποχή ιστορικά γνωρίζουμε την ίδρυση μιας αίρεσης που για πολλούς επιστήμονες ταυτίζεται με τους ανθρώπους του Κουμράν. Πρόκειται για τους Εσσαίους που το όνομά τους προέρχεται από την Αραμαϊκή λέξη «ασάγια» που πάει να πει «ευλάβεια , ευσέβεια». Πιστεύουν ότι αντί για αίμα θυσιών ο Θεός προτιμά εξαγνισμένες ψυχές. Σαν βάση της ιδεολογίας τους είχαν την αγάπη που την διαχώριζαν σε τρία είδη . Την αγάπη προς τον Θεό , την αγάπη προς τον εαυτό τους και την αγάπη προς τους συνανθρώπους τους.

Ο Φίλωνας της Αλεξάνδρειας λέει πως οι Εσσαίοι εφαρμόζουν μια πρακτική φιλοσοφία με υψηλό ηθικό περιεχόμενο, που τους εξασφαλίζει μια τέλεια και αρμονική ζωή. Καμιά πολιτική αρχή δεν θα κατάφερνε να υποτάξει ή και να εξαγοράσει αυτούς γιατί δεν τους συγκινεί ούτε ο φόβος ούτε το μεγαλείο, ούτε το χρήμα. Μόνο έντιμοι και ελεύθεροι άνθρωποι πηγαίνουν να μοιραστούν την ζωή τους και τα μυστικά τους.

Ο Φλάβιος Ιωσήφ σημειώνει την ιστορική λεπτομέρεια, ότι ήταν οι πρώτοι που καθιέρωσαν τον εξαγνισμό, όχι μόνο του σώματος αλλά και του πνεύματος και της ψυχής, με το νερό.  Το «βάπτισμα» σε νερό ήταν μια καθημερινή θρησκευτική υποχρέωση. Η στάση τους απέναντι στις γυναίκες ήταν ισότιμη  αλλά  σπάνια τις  παντρευόταν. Αυτοί που τις παντρευόταν τις εγκατέλειπαν μόλις αποκτούσαν παιδιά. Συχνά υιοθετούσαν παιδιά και τα ανέτρεφαν με τον δικό τους τρόπο  ζωής και σκέψης. Τις άφηναν να κυκλοφορούν ανάμεσά τους, να μοιράζονται τις ιδέες τους και τις φιλοσοφικές τους τάσεις, αλλά ήταν υποχρεωμένες να ντύνονται με ανδρικά ρούχα, να μην θυμίζουν με την συμπεριφορά τους το φύλο τους και να μιλούν  το δυνατό λιγότερο. Όλοι τους φορούσαν λευκά χαρακτηριστικά φορέματα από λινό με άνοιγμα στα πλάγια και στο στήθος και δεν έφεραν κανένα κόσμημα. Στα ταξίδια τους δεν έπαιρναν τίποτα μαζί τους γιατί σε κάθε χωριό με κώδικα αναγνώρισης έβρισκαν κάποιον αδελφό που τους προμήθευε  όλα τα απαραίτητα για το ταξίδι.

Αργότερα συναντάμε την ίδια συνήθεια στους Ιππότες του Ναού, τους πρώτους θεμελιωτές του σύγχρονου πιστωτικού συστήματος.

    Ακόμα και αν δεν γνωρίζονταν μεταξύ τους, συμπεριφέρονταν σαν αδέλφια. Ξυπνώντας το πρωί έκαναν μια ιδιαίτερη προσευχή για την ανατολή του ήλιου. Δεν λάτρευαν βέβαια το άστρο της ημέρας, αλλά το θεωρούσαν σαν την πρώτη καθημερινή απόδειξη της μεγαλοσύνης του Θεού. Βοηθούσαν με χαρά τους συνανθρώπους τους, σε οποιαδήποτε περίπτωση. Συγκρατούσαν με εντυπωσιακό τρόπο το θυμό και τα πάθη τους, και συμπεριφέρονταν πάντα με ήρεμο και γλυκό τρόπο. Οποιοσδήποτε επιθυμούσε να συμμεριστεί τη ζωή τους ήταν ευπρόσδεκτος με την διαφορά πως περνούσε από δοκιμασίες και μυήσεις που κρατούσαν τρία χρόνια. Μαγείρευαν με ειδικό τρόπο, που εκτός από την αυστηρή εφαρμογή των παραδοσιακών διαιτητικών κανόνων , που επιβάλει ο νόμος του Μωυσή, είχαν και δικές τους απαγορεύσεις. Στην περίπτωση που κάποιος παράβαινε τους όρκους που έδινε στην κοινότητα τον έδιωχναν. Ένας διωγμένος ήταν καταδικασμένος σε θάνατο, γιατί συνηθισμένος από χρόνια σε εξαγνισμένα φαγητά υγιεινής διατροφής, ήταν αδύνατο να αναπροσαρμοστεί στο κοινό διαιτολόγιο της εποχής με τις τεράστιες ποσότητες τοξινών. Συχνά οι διωγμένοι πέθαιναν από την πείνα. Η ήρεμη και εξαγνισμένη ζωή τους, τους εξασφάλιζε μακροβιότητα. Συχνά ξεπερνούσαν τα εκατό χρόνια , σε εποχές που ο μέσος όρος ζωής ήταν τα 45 χρόνια.

Το κουράγιο τους , ήταν κάτι που εντυπωσίαζε συχνά τους Ρωμαίους. Όταν βασάνιζαν έναν Εσσαίο, αυτός όχι μόνο δεν ομολογούσε το παραμικρό αλλά επιπλέον πέθαινε με ένα χαμόγελο στα χείλια λες και θα ξαναζούσε. Οι Εσσαίοι πίστευαν στην αθανασία της ψυχής στην ανάσταση των νεκρών και στη μεταθανάτια κρίση με την άφιξη του Μεσσία. Απέφευγαν ωστόσο τον μεταβατικό διαλογισμό και τον εγωιστικό μεταφυσικό στοχασμό. Έριχναν περισσότερο βάρος στη πρακτική φιλοσοφία και την ηθική συμπεριφορά. Φαίνεται όμως πως καλλιεργούσαν εσωτερικές μυστικιστικές γνώσεις. Ο Φλάβιος Ιωσήφ που υπήρξε δόκιμός τους, μας πληροφορεί πως γνώριζαν καταπληκτικές θεραπευτικές δυνάμεις. Θεραπεύανε με την « δύναμη των Ιερών Κειμένων» , πράγμα που σημαίνει πως υπέβαλαν τους αρρώστους σ’ ένα θρησκοψυχολογικό σύστημα. Ο άρρωστος με την υποβολή και την προσευχή προσπαθούσε να προσελκύσει πάνω του την δύναμη του Θεού.

Από τον ίδιο συγγραφέα μαθαίνουμε πως πίστευαν στην ύπαρξη των αγγέλων και είχαν για την φύση τους ειδικές γνώσεις , που τις κρατούσαν για τον έξω κόσμο, μυστικές.

    Τα χειρόγραφα του Κουμράν ποτισμένα απ’ όλες αυτές τις ιδέες, δεν κάνουν τίποτα περισσότερο από το να αποδεικνύουν με άμεσο και χειροπιαστό τρόπο τη διάδοση, αν όχι την γέννηση των ιδεών, που θεμελιώνουν τον Ευρωπαϊκό Χριστιανικό πολιτισμό. Οι κάτοικοι του Κουμράν , όχι μόνο πίστευαν , αλλά και εφάρμοζαν στην καθημερινή τους ζωή την αστρολογία, απόδειξη ότι είχαν επηρεασθεί από τον Ελληνικό τρόπο σκέψης και θεώρησης του σύμπαντος. Τα ωροσκόπιά τους βρέθηκαν γραμμένα σε ένα ειδικό κώδικα που παίδεψε πολύ τους ερευνητές μέχρι να τον αποκρυπτογραφήσουν . Πίστευαν ακράδαντα πως κάθε άστρο είχε την επίδρασή του στην ζωή των θνητών. Πίστευαν πως άτομα γεννημένα κάτω από ορισμένους αστερισμούς έχουν ειδικά χαρακτηριστικά και η συμπεριφορά τους ρυθμίζεται από τη διάταξη  του ωροσκοπίου τους. Χώριζαν την αστρολογική επίδραση σε εννιά ποσοστά. Μελετούσαν πόσα από τα ποσοστά αυτά βρίσκονταν κάτω από την επίδραση του πνεύματος του Καλού και πόσα κάτω από την επίδραση του πνεύματος του Κακού. Ο κάθε άνθρωπος περιέχει μέσα του ένα μείγμα από ποσοστά του Καλού και ποσοστά του Κακού. Ο κάθε υποψήφιος για να γίνει μέλος της αδελφότητας , εξετάζονταν και με αστρολογικά κριτήρια. Τον θεωρούσαν κατάλληλο να γίνει δόκιμο μέλος , μόνον αν έβρισκαν πως στο ωροσκόπιό του υπήρχαν τουλάχιστον πέντε ποσοστά του Πνεύματος του Καλού. Η μέθοδος αυτή αν και φαίνεται απλοϊκή στην σύλληψή της, ήταν βασισμένη σε ένα περίπλοκο σύστημα ερμηνείας των αστρολογικών φαινομένων. Οι αστρονομικές και αστρολογικές γνώσεις των μελών της αδελφότητας του Κουμράν βρισκόταν σε πολύ προχωρημένο στάδιο και οι περγαμηνές και το υδραυλικό σύστημα μας δίνουν την βεβαιότητα πως ένα μεγάλο μέρος από τα μέλη της , ήταν πολύ μορφωμένοι άνθρωποι , που μόνο η ισχυρή ιδεολογική βάση και η άθλια πολιτική κατάσταση του καιρού τους, τους έσπρωξαν και τους κράτησαν στην έρημο.

"Τα χειρόγραφα της Νεκρής Θάλασσας "

    Συνολικά από τις 11 σπηλιές μαζεύτηκαν χιλιάδες αποσπάσματα που ανήκουν σε 600 διαφορετικά κείμενα. Τα 400 από αυτά βρέθηκαν στην 4η σπηλιά , που απέχει μόλις 50 μέτρα από το κτιριακό συγκρότημα της αδελφότητας και φαίνεται πως ήταν το κέντρο της υπόγειας βιβλιοθήκης τους. Από τα 600 κείμενα , τα 150 ανήκουν στα γνωστά βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης. Αντιπροσωπεύουν πολλαπλά αντίγραφα της Αγίας Γραφής εκτός από το βιβλίο της Εσθήρ που δεν βρέθηκε πουθενά. Τα υπόλοιπα 450 κείμενα είναι εξωβιβλικά , όλα γραμμένα στα εβραϊκά ή στα Αραμαϊκά και συχνά χρησιμοποιούν μια μεγάλη ποικιλία από κρυπτογραφημένους κώδικες , μάλλον απλοϊκούς. Όλα αναφέρονται στην ιδεολογία του Κουμράν και περιέχουν σχόλια πάνω σε βιβλικά κείμενα , πρωτότυπους ψαλμούς , ιερουργίες ,  κανονισμούς κοινοβιακής διαβίωσης, μεσσιανικές προφητείες , αποκαλυπτικά θέματα και τυπικά λατρείας και μύησης.  Σε πολλά από αυτά γίνεται λόγος για το ιερότερο βιβλίο το « Χαγκού»  που δεν βρέθηκε ποτέ πουθενά.

Πριν εξετάσουμε τα εξωβιβλικά κείμενα καλό είναι να κάνουμε μία αναφορά στα κείμενα της Παλαιάς Διαθήκης όπως τελικά σώθηκαν. Όλα αυτά τα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης ανήκουν από ιστορική άποψη στην ιουδαϊκή παράδοση, που στο σύνολό της τα ονομάζει «Τανάχ». Η λέξη Τανάχ είναι σύνθετη , φτιαγμένη από τα αρχικά των λέξεων , Τορά-Νεβιείμ - Χτουβείμ. Η λέξη Τορά σημαίνει «χρησμός» ή «χρησμοδότηση  » που σε ελεύθερη μετάφραση από τους Ιουδαίους σημαίνει «Νόμος» ή «Νόμος του Μωυσή». Στα Ελληνικά είναι γνωστή με τη λέξη «Πεντάτευχος». Η λέξη «Νεβιείμ» σημαίνει «Προφήτες». «Χτουβείμ» τέλος σημαίνει «Γραφές» και ο όρος αντιπροσωπεύει το σύνολο των βιβλίων της Παλαιάς Διαθήκης που θεωρήθηκαν Ιερά.

Η πρώτη καταγραφή από τον προφορικό λόγο σε γραπτό έγινε τον 9ο αιώνα π.Χ. και οι μελετητές της Γραφής τα συμβολίζουν με το γράμμα J επειδή καταγράφουν το όνομα του Θεού με το περίφημο τετραγράμματο. Η σωστή προφορά του τετραγράμματου προβλημάτισε για αιώνες τους ερευνητές. Για τους θρήσκους εβραίους η προφορά του ονόματος του Θεού είναι απαγορευμένη σύμφωνα με την τέταρτη εντολή του δεκάλογου. Ωστόσο από συγκριτικές γλωσσολογικές αντιπαραβολές οι περισσότεροι ιστορικοί παραδέχονται σήμερα πως η προφορά του τετραγράμματου ήταν «Γιαχβέ» και σε καμία περίπτωση «Γιεχωβά».

Προϊόντα της ίδιας περίπου εποχής είναι και τα περίφημα απόκρυφα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης, που δεν ενσωματώθηκαν ποτέ στον κανόνα Τανάχ για διάφορους δογματικούς λόγους. Αυτά είναι η Σοφία Σειράχ και η Σοφία Σολομώντα , που γράφτηκαν στα αραμαϊκά και τα βιβλία των Μακκαβαίων , Τωβίτ και Ιουδίθ που γράφτηκαν στα εβραϊκά. Τα εξωβιβλικά κείμενα του Κουμράν παρουσιάζουν πολύ μεγάλο ενδιαφέρον σε σχέση με τα Βιβλικά που δεν έχουν μεγάλες διαφορές με τα μέχρι τώρα σωσμένα και μεταφρασμένα από τους εβδομήκοντα ελληνομαθείς ραβίνους της Αλεξάνδρειας. Είναι αυτά που μας προσφέρουν όλες τις λεπτομέρειες από την περίεργη ζωή της αδελφότητας.

     Η ζωή των αδελφών του Κουμράν , προβάλλει ανάγλυφη από τα ίδια τους τα χειρόγραφα. Αποκαλούσαν τους εαυτούς τους «Υιούς του Φωτός» και για την αδελφότητά τους, τις παρακάτω εκφράσεις. «Μπρίτ Χαντασσά» που σε Ελληνική μετάφραση σημαίνει «Καινή Διαθήκη» «Εντά» (στοά- συνάθροιση) , «Καχάλ» (συγκέντρωση-συναγωγή) «Ατσά» (συμβούλιο σεβασμίων) "Γιάχαντ» (κοινότητα) «Ατσά Χα Γιάχαντ» (συμβούλιο της κοινότητας).

Από τα χειρόγραφα μαθαίνουμε πως η κοινωνική διάρθρωση της κοινότητας ήταν απόλυτα κοινοβιακή. Όλοι μαζί έτρωγαν στα δείπνα αγάπης σε κοινό τραπέζι το ίδιο φαγητό , προσεύχονταν στον Θεό και ένα εκλεγμένο συμβούλιο από την κοινότητα έπαιρνε τις αποφάσεις. Υπήρχε μια ιεραρχία υποχρεώσεων, γνώσης, δικαιώματος λόγου, αρχαιότητας αλλά όχι και εισοδημάτων. Όλοι είχαν δικαίωμα να πουν την γνώμη τους με την σειρά κι όλοι είχαν δικαίωμα ψήφου. Ακόμη υπήρχε μία ομάδα εκλεγμένων ιερέων  που έκρινε αν οι αποφάσεις της Στοάς ήταν σύμφωνες με τον νόμο του Θεού και τους κανόνες της αδελφότητας. Από τις περιοδικές συναθροίσεις εκλέγανε δύο ηγετικά στελέχη, τον "Πακίντ" (Μεγάλο Διδάσκαλο) και τον "Μεκαβέρ" (Επιτηρητή,  Επόπτη). Ο Μεγάλος Διδάσκαλος είχε περισσότερο θρησκευτικά καθήκοντα ενώ ο Επόπτης ήταν υπεύθυνος για τα οργανωτικά θέματα. Και οι δύο μαζί έκριναν για την καταλληλότητα των υποψηφίων μελών. Ο επόπτης ήταν υπεύθυνος για τις συγκεντρώσεις και καθόριζε τον διευθυντή- ρήτορα της συζήτησης. Τακτοποιούσε μαζί με τον τελετάρχη βοηθό του τα μέλη στη θέση τους ανάλογα με τον βαθμό τους και την ηλικία τους. Καθόριζε το θέμα της συζήτησης και ρωτούσε διαδοχικά και σύμφωνα με την τάξη των μελών για το συγκεκριμένο θέμα.

          (Οι ομοιότητες  αδελφοί μου με την δική μας αδελφότητα είναι πολλές, και φραστικές ως προς τους τίτλους αλλά και ουσιαστικές σε σχέση με την λειτουργικότητα της αδελφότητας.)

Εκτελεστικό όργανο των αποφάσεων ήταν μια επιτροπή  από δεκαπέντε μέλη που διόριζε ο Μεγάλος Διδάσκαλος . Δικαστικό όργανο ήταν μία άλλη επιτροπή από 10 μέλη. Οι έξι ήταν λαϊκοί δικαστές και οι τέσσερις ιερείς με αντιστοιχία στον Βιβλικό Δεκάλογο που οι έξι εντολές είναι για τον άνθρωπο και οι τέσσερις για τον Θεό.

Στον Κανόνα της αδελφότητας διαβάζουμε πως οι γυναίκες και τα παιδιά πρέπει να συγκεντρώνονται σε ένα ιδιαίτερο χώρο μαζί και να διδάσκονται τους Νόμους και τις ιδέες της αδελφότητας με την μορφή των φροντιστηρίων. Τα αγόρια που μεγάλωναν μέσα στην κοινότητα δεν μπορούσαν να παντρευτούν πριν τα είκοσι ένα τους χρόνια αλλά ούτε και να μυηθούν. Οι άνθρωποι του Κουμράν έκριναν πως πριν από αυτή την ηλικία ο άνθρωπος δεν είναι ακόμη σε θέση να διαλέξει τον κατάλληλο σύντροφο στη ζωή του. Οι γυναίκες ζούσαν εκεί μαζί με τα παιδιά και σε περίπτωση που ο άνδρας πέθαινε, η αδελφότητα φρόντιζε για τη χήρα και τα ορφανά.

    Ένα άλλο μέρος από τα χειρόγραφα δείχνει μία καχύποπτη στάση απέναντι στις γυναίκες, τις θεωρεί ανίκανες να διατηρήσουν τους όρκους της πίστης τους  σ' έναν άνδρα και στους κανονισμούς της αδελφότητας, κι ακόμη πίστευε πως η τάση τους να αποκτούν υλικά αγαθά μπορεί να τις απομακρύνει από τις ιδέες της αδελφότητας και τις κάνει επικίνδυνες για τους σκοπούς της. Παρόλα αυτά ένα πλήθος νόμων του κανονισμού για την προστασία τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις τους ήταν γραμμένοι στα χειρόγραφα. Η κοινότητα οργάνωνε μια ειδική τελετή για την υποδοχή του νέου μέλους. Το νέο μέλος ορκιζόταν πάνω στη Βίβλο πως θα είναι πιστός στα προστάγματα και στους κανονισμούς της αδελφότητας. Στην συνέχεια οι ιερείς και οι σεβάσμιοι ευλογούσαν το νέο μέλος και παρακαλούσαν τον Θεό να το προστατεύσει από κάθε κακό, να φωτίσει την καρδιά του με τη γνώση της ζωής και να του χαρίσει την αιώνια γνώση.

Ο κανόνας της κοινότητας περιγράφει ένα δείπνο αγάπης με λεπτομέρειες. Το «Συμβούλιο των πολλών» παίρνει μέρος στο δείπνο. Ο καθένας κάθεται στη θέση του ανάλογα τον βαθμό και την "Αγιότητα». Στη μέση κάθεται ο Μεσσίας που τον στέλνει ο Θεός , για τον λόγο αυτό άφηναν μία θέση κενή, δίπλα του ο μεγάλος διδάσκαλος και στη συνέχεια οι πρεσβύτεροι σεβάσμιοι και οι ιερείς. Ολόγυρα κάθονται τα μέλη της αδελφότητας ανάλογα την ηλικία τους . Πάνω στο τραπέζι βρίσκεται ψωμί και κρασί. Κανείς από τους άνδρες που βρίσκονται στη συγκέντρωση δεν έχει το δικαίωμα να αγγίξει το κρασί και το ψωμί πριν τον μεγάλο διδάσκαλο. Αυτός μετά από τις προσευχές και τις ψαλμωδίες θα κόψει το ψωμί με τα χέρια του και θα το προσφέρει στους άλλους. Στη συνέχεια αφού ευλογήσει το κρασί θα το δώσει στους άλλους. Ο κανόνας της κοινότητας απαγορεύει να επαναληφθεί αυτή η ιεροτελεστία αν δεν παρευρίσκονται τουλάχιστον δέκα μυημένοι άνδρες.

Από τα εξωβιβλικά κείμενα - που τα περισσότερα δεν έχουν ακόμη δημοσιευθεί  ξεχωρίζουν τα παρακάτω , των οποίων και μερικά μικρά αποσπάσματα που μας ενδιαφέρουν, για την σύγκριση με την  Ελευθεροτεκτονική αδελφότητα, σας παρουσιάζω παρακάτω :

Ι. Ο πόλεμος ανάμεσα στους Υιούς του Φωτός και τους Υιούς του Σκότους. (Έργο εσχατολογικό παρόμοιο με τη μάχη του Ιεζεκιήλ και τον πόλεμο της Αποκάλυψης του Ιωάννη.)

"…Ευλογημένο το όνομά σου Θεέ.

Γιατί έδειξες την μεγαλοσύνη σου στον λαό Σου.

Και μας έβγαλες από την  αθλιότητα , επειδή μας αγαπάς.

Και δοξάσαμε το όνομά Σου Θεέ της δικαιοσύνης.

Και έδειξες σε μας τα θαύματά Σου,

Και κανένα από αυτά δεν έγινε πριν από την ημέρα που Εσύ διάλεξες.

Και με το φοβερό Σου χέρι έδειξες τη δύναμή Σου.

Κι άπλωσες την εξουσία Σου, πάνω στους εχθρούς και έπεσαν για πάντα.

Εσύ είσαι η Ισχύς, η μάχη βρίσκεται στα χέρια σου.

Η Βασιλεία σου είναι Άγια.

Εσύ Βασιλιά της Δόξας, είσαι μαζί μας…"

          Είναι ο επίλογος του έργου μετά την μάχη και την Νίκη των Υιών του Φωτός και δίνει γλαφυρά μία από τις ιδιότητες του Θεού, την ΙΣΧΥ που υπάρχει και στο τρίπτυχο των στηλών του Ελευθεροτεκτονισμού .

2.Οι ευχαριστήριοι ψαλμοί, είκοσι στο σύνολό τους ήταν ψαλμοί που τους πρόφερε κάποιο από τα σημαντικά μέλη  της αδελφότητας, ο Ρήτορας στις δημόσιες συναθροίσεις.

"… Εσύ επέτρεψες στους ανθρώπους να διαλέξουν τον δρόμο τους.

Εσύ τους έδωσες κρίση και ΣΟΦΙΑ, ν 'ακολουθούν το νόμο των δύο Πνευμάτων.

…Όλα τα γνωρίζουμε χάρη στη ΣΟΦΙΑ, που είναι έργο Σου, γιατί Εσύ μας ψιθύρισες στ’ αυτί , τα υπέροχα Μυστήριά Σου…

Βλέπουμε εδώ και το δεύτερο στοιχείο ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ από το τρίπτυχό των στηλών μας, καθώς και το ρόλο του Ρήτορα - Ευχέτη που πρέπει να είναι εξέχων μέλος της αδελφότητας.

3. Ο κανόνας της αδελφότητας:

Είναι ένας πάπυρος 1,82 μέτρα μήκος και πλάτος 24 εκατοστά.

Περιέχει όλα τα ιδεολογικά και οργανωτικά στοιχεία της κοινότητας, χωρίζεται σε τρία μέρη:

Α) Εισαγωγή και μύηση στην αδελφότητα. Ιδεολογική κατήχηση και εισαγωγή στη θεωρία της ύπαρξης των δύο αντιμαχόμενων πνευμάτων.

Β) Βασικοί θεσμοί της αδελφότητας, τρόπος λειτουργίας της γενικής συνεδρίας των μελών, δείγματα ιερουργίας, μύηση στην αρχή της κοινοκτημοσύνης, πειθαρχικοί κανόνες.

Γ) Οδηγίες για τα θρησκευτικά καθήκοντα και τις κοινωνικές υποχρεώσεις του Μεγάλου Διδασκάλου ή του Δασκάλου της Δικαιοσύνης.

Το έργο τελειώνει με ένα ποίημα, σε πρώτο πρόσωπο που υποτίθεται πως είναι ο ίδιος ο Δάσκαλος της Δικαιοσύνης και θυμίζει Βιβλικούς Ψαλμούς.

Σας παραθέτω μερικά αποσπάσματα από τον κανόνα :

"… Ο Δάσκαλος της Δικαιοσύνης θα αποδεχθεί την Διαθήκη της Χάρης του Κυρίου του Θεού όλους εκείνους, που αποφάσισαν ελεύθερα να ακολουθήσουν τα Προστάγματά του."

Και αυτοί που γεννιούνται  από την αληθινή πηγή, από την πηγή που βγαίνει το Φως, και αυτοί είναι τα παιδιά της Δικαιοσύνης του Θεού.

Γιατί ο Θεός έδωσε εξουσία και δύναμη στα δύο Πνεύματα.

Και τα όρισε να επηρεάζουν τον άνθρωπο  μέχρι την ημέρα της Παρουσίας Του.

Και γνωρίζει τις πράξεις τους στον αιώνα.

Κι ο άνθρωπος εξουσιάζεται από τα δύο πνεύματα.

Και μέσα στην καρδιά του η Αλήθεια  αποστρέφεται το Ψέμα και το Ψέμα μισεί την αλήθεια.

Και η Κρίση θα γίνει στο τέλος των αιώνων με την Παρουσία του Κυρίου του Θεού και οι άνθρωποι που ακολουθούν των Άρχοντα, που εξουσιάζει το Φως, θα έχουν στην καρδιά τους περισσότερα μέρη Αλήθειας και λιγότερα μέρη Παραπλάνησης."

"Αδελφέ .… και θα καθοδηγείς τον κάθε άνθρωπο στην Αλήθεια με καλοσύνη κι αγάπη.

Και κανείς άνθρωπος δε θα μιλάει στον άλλο με θυμό, με κακία, ή με αλαζονεία, ή με οποιοδήποτε άλλο τρόπο θυμίζει τους βέβηλους δρόμους της πλάνης…"

"…και κανείς δε θα κατηγορήσει τον αδελφό του στο Συμβούλιο των Πολλών, αν δεν φροντίσει προηγουμένως να τον σώσει από το πνεύμα της πλάνης.

 Αυτός είναι ο δρόμος της Αλήθειας και αυτόν θα ακολουθούν οι άνθρωποι, ο καθένας δίπλα στον αδελφό του, όπου κι αν βρίσκονται.

Ο κατώτερος θα υπακούσει στον ανώτερο, στη γνώση και στην αγνότητα των πράξεων."

"… ο άνθρωπος δεν θα μιλήσει πριν από τον ανώτερό του και δεν θα διακόψει τον κατώτερό του, όταν μιλάει.

Ο κάθε άνθρωπος θα μιλάει με την σειρά του.

Στη συγκέντρωση της Συνάθροισης κανείς δε θα μιλήσει χωρίς την άδειά της και χωρίς την άδεια του Επόπτη της Στοάς.

Αν ένας άνθρωπος έχει κάτι να πει, χωρίς να είναι η σειρά του, πρέπει να πει θέλω να μιλήσω στην Συνάθροιση.

Κι αν η Συνάθροιση του επιτρέψει να μιλήσει θα μιλήσει…"

"… Ο Δάσκαλος δε θα μιλήσει για την Δικαιοσύνη σ' εκείνους που διάλεξαν το δρόμο της πλάνης.

Θα καθοδηγήσει εκείνους που διάλεξαν την Αλήθεια, κι ανάλογα με το πνεύμα του καθενός, ανάλογα με το νόμο της κάθε εποχής του χρόνου, θα αποκαλύψει τα Μυστήρια της Αλήθειας στους ανθρώπους της αδελφότητας.

Θα φωτίσει τον δρόμο εκείνων που διάλεξαν την τελειότητα…"

"… Στο χέρι Του η αδικία της καρδιάς μου.

Το φως ξεπήδησε από την πηγή της Γνώσης Του.

Τα μάτια μου θαμπώθηκαν από το Έργο Του.

Το φως της καρδιάς μου ορίζεται από τα Μυστήριά Του.

Εκείνος είναι ο Αιώνιος.

Εκείνος το στήριγμα του δεξιού μου χεριού.

Εκείνος ο δρόμος μου ανάμεσα από τα βράχια.

Τίποτα δεν τα μετακινεί, μόνο η θέλησή Του.

Τα βράχια ολόγυρα είναι η αλήθεια του Θεού.

Η καλοσύνη του το στήριγμα του δεξιού μου χεριού.

Από την πηγή της δικαιοσύνης Του πηγάζει η δικαιοσύνη μου.

Από τα φοβερά Μυστήριά Του το Φως της καρδιάς μου.

Τα μάτια μου φωτίστηκαν και είδαν την αιωνιότητα.

Αντίκρισαν τα απαγορευμένα για τον άνθρωπο, που μόνο η Θεϊκή γνώση σχεδιάζει, αυτά που είναι γραμμένα από τους υιούς του ανθρώπου, μέσα στην πηγή της Δικαιοσύνης, μέσα στην κρύπτη της δύναμης, μέσα στο ποτάμι της Δόξας.

Μόνο ο Θεός αποφασίζει το τι θα μάθουν αυτοί που διάλεξαν ελεύθερα τον Δρόμο Του, τι είναι ο υιός του ανθρώπου, μπρος στην μεγαλοσύνη του Έργου Σου, τι είναι το γέννημα της γυναίκας Εμπρός Σου, ένα ζυμάρι από σκόνη, τροφή για τα σκουλήκια. Μια χούφτα χώμα, μια αδραξιά πηλός. Γεννιέται από την σκόνη και ξαναγίνεται σκόνη. Τι απόκριση να δώσει αυτή η χούφτα από χώμα. Ποια διδαχή, ποια συμβουλή, ποια σοφία μπορεί να καταλάβει…"  

    Ελπίζοντας να μην σας κούρασα υπερβολικά, θα τελειώσω με το προσωπικό μου συμπέρασμα που πιστεύω πως το αντιληφθήκατε όλοι σας ανάμεσα στις γραμμές του πίνακα χάραξης μου.

    Παρότι τα χειρόγραφα αυτά τελικά μεταφράστηκαν γύρω στο 1960 και δημιούργησαν διάφορες δογματικές αντιδικίες στις  Χριστιανικές Εκκλησίες που ακόμη και σήμερα πολλές από αυτές αντιμάχονται την γνησιότητα των κειμένων, εκείνο που μου προξένησε την προσοχή ήταν ότι πριν από 2000 χρόνια κάποια αδελφότητα που είχαν βρει τον δρόμο προς Τον Ένα και Μοναδικό Θεό, είχαν την δομή τα τυπικά και την οργάνωση και πολλές από τις ιδέες που ευαγγελίζεται τα τελευταία 500 χρόνια ο Ελευθεροτεκτονισμός.