To θεμελιώδες ερώτημα

 

To θεμελιώδες ερώτημα

Σκεφτόμουν στην διαδρομή σχετικά με τον Weiskaupt.

Θα μου πείτε καλά, δεν είχες τίποτα καλύτερο να κάνεις?

Η αλήθεια είναι πως ναι, η διαδρομή έχει βελτιωθεί, αλλά και πάλι θες κάποιες ώρες και ενώ εγώ οδηγούσα, η μουσική που είχα μαζί μου με οδήγησε με τη σειρά της στις σκέψεις αυτές, που προσπάθησα να οργανώσω στο χαρτί μόλις έφτασα στο πολύ όμορφο ξενοδοχείο που ο αδ.: μας και νέος κυβερνήτης Μάριος έκλεισε με περισσή φροντίδα.

Σκεφτόμουν λοιπόν. Τι ήθελε να μας πει ο Weiskaupt? 

Ρίσκαρε την καριέρα του, την ζωή του, έζησε κυνηγημένος σαν φυγάς. Γιατί όλα αυτά? Ο Weiskaupt ως βαθιά σκεπτόμενος άνθρωπος, παρατηρώντας την διαφθορά τον αυταρχισμό και την βία της εποχής του, έφτασε στο θεμελιώδες ερώτημα σχετικά με την φύση και τον προορισμό του ανθρώπου:

^«Τι εμποδίζει τον άνθρωπο από το να ζει ευτυχισμένος?”

        Έτσι, μέσα από την βαθιά κατανόηση της ανθρώπινης φύσης, στράφηκε εναντίον της Παράδοσης η οποία στην εποχή του καταδυνάστευε τον λαό κυρίως μέσα από την θρησκευτική και την πολιτική της έκφραση.

Τα μέσα που χρησιμοποιεί η Παράδοση για να το πετύχει αυτό αλλάζουν ανά τους αιώνες.

Σήμερα - για παράδειγμα- είναι η αστυνομία οι τράπεζες και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Πάντα η Παράδοση βρίσκει τα μέσα για την αυτοσυντήρηση της.

Αυτό λοιπόν που θέλει να μας πει ο Weiskaupt δεν είναι:

“Συντηρήστε μια Παράδοση. Δεχτείτε ως αυθεντίες την αρχαιοελληνική η την Ρωμαϊκή σκέψη”.
Αν ζούσε σήμερα σίγουρα θα είχε και άλλες θεωρήσεις στην φαρέτρα του.

Αυτό που θέλει να μας πει είναι: “Σκεφτείτε” “Σκεφτείτε ριζοσπαστικά και αποδομήστε οποιαδήποτε παράδοση εγκλωβίζει τον άνθρωπο να ζει σύμφωνα με περιοριστικούς κανόνες”. Η απόλυτη ελευθερία είναι για τον Weishaupt η φυσιολογική κατάσταση του ανθρώπου και όχι μια ακραία κατάσταση όπως σήμερα προσπαθούν να μας πείσουν τα μέσα ενημέρωσης. Καμμιά Παράδοση δεν είναι πάνω από τον άνθρωπο.

Αν το καλοσκεφτούμε, το ίδιο έλεγαν στην αρχή και οι Ροδόσταυροι και οι Τέκτονες όπως και πολλοί άλλοι εσωτεριστές - οι μη παραδοσιοκράτες τουλάχιστον.

Εύχομαι λοιπόν το Ιερό Κολλέγιο που σήμερα εγκαταστήσαμε να σπείρει τον γόνιμο σπόρο της αμφισβήτησης κάθε ιερού και όσιου και είθε να υπάρχει για να δρέψει κάποτε τους καρπούς μιας ανθρωπότητας απόλυτα ελεύθερης και βαθιά πνευματικής και φωτισμένης.

 

Κι’ εσείς Άγιος Θεόδωρε Κολοκοτρώνη;

 

Κι’ εσείς Άγιος Θεόδωρε Κολοκοτρώνη;

 

Ο Αθανάσιος Διάκος δεν ευτύχησε να αποκτήσει φωτοστέφανο.
Έτεροι υποψήφιοι άγιοι περιμένουν στωικά τη σειρά τους για να μπουν στο αγιολόγιο της Εκκλησίας.

Αν τυχόν φιλοδοξείτε κάποια μέρα να αγιάσετε, ιδού οι προϋποθέσεις και οι μέλλοντες «συνάγιοι» σας.

Δεν είναι ούτε ο πρώτος ούτε ο μόνος που απερρίφθη.

Ούτε καν είναι εκείνος που έφθασε πιο κοντά απ’ όλους στον φωτοστέφανο.

Αλλά, αν μη τι άλλο, κατέχει τον τίτλο της πλέον απρόσμενης υποψηφιότητας .

Άγιος ο Αθανάσιος Διάκος;

Και όμως, παρ’ ολίγον να συμβεί και αυτό.

Η πρόταση έφθασε προ τριμήνου στην Ιερά Σύνοδο, πλην τελικώς απερρίφθη.

Διότι ως λέγουν και οι εκπρόσωποι της Ιεράς Συνόδου, «τι ήταν ο Αθανάσιος Διάκος; Ένας διάκος σε ένα μοναστήρι που πήρε τα όπλα εναντίον των Τούρκων».

Και εννοούν βεβαίως πως ουδόλως εκτιμάται ως καθαγιαστικός παράγων η αφαίρεση ζωής των αντιπάλων, έστω και αν εκείνοι έχουν κατασκηνώσει επί του τραχήλου του Έλληνος τα τελευταία 400 έτη...
Διότι η Εκκλησία εκτιμά τα μάλα την ανεξικακία ως παράγοντα αγιοσύνης - εξ ου και η υποψηφιότητα του Αθανασίου Διάκου, τον οποίο στην εποχή του οι Τούρκοι τον αντιμετώπιζαν όπως στη δική μας εποχή αντιμετωπίζει ο Τζορτζ Μπους τον Οσάμα μπιν Λάντεν, απερρίφθη εκ της Ιερός Συνόδου, οία απεφάνθη: « Ήρωας τον 1821 ναι, αλλά άγιος όχι».

Και έτσι κάπως η αίτηση περί αγιοποίησης του Αθανασίου Διάκου παρεπέμφθη εις τας ελληνικός καλένδας, για να συναντήσει εκεί την αντίστοιχη αίτηση του Παπαφλέσσα, η οποία μακαρίως αναμένει εδώ και μια πλήρη δεκαετία την επανεξέτασή της, πλην άνευ ελπίδος πως θα έχει καλύτερη - ή, άλλως ειπείν, αγιότερα - τύχη την επόμενη φορά.
Διότι και τότε που πρωτοεξετάστηκε η περί «Αγίου Παπαφλέσσα» πρόταση, απερρίφθη παμψηφεί με το ίδιο αιτιολογικό που εισέπραξε και ο Αθανάσιος Διάκος όταν του ηρνήθησαν τον φωτοστέφανο...

Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν άλλες προτάσεις για νέους Αγίους - άλλωστε η αγιοποίηση είναι μια πολύ επικερδής υπόθεση.
Εξαιρετικές πιθανότητες στον μαραθώνιο προς την αγιοποίηση συγκεντρώνει, ας πούμε, ο όσιος Εφραίμ, ο οποίος λατρεύεται ήδη ως θαυματουργός στο Μοναστήρι του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στη Νέα Μάκρη, διότι εκεί η ηγούμενη Μακαρία είδε όραμα που την καθοδήγησε σε ένα λείψανο του οσίου, όπερ λογίζεται ως θαύμα του
υποψήφιου αγίου...

Το ακόμη μεγαλύτερο θαύμα, πάντως, ήταν πως τα πλήθη των πιστών συνέρρευσαν στο μοναστήρι μετά τη διάδοση της παραπάνω ιστορίας, οπότε και τα παγκάρια γέμισαν ασφυκτικά.

Ατυχώς, ο θαυματουργός όσιος απέτυχε να αποτρέψει με νέο θαύμα τα τραγελαφικά επεισόδια που ακολούθησαν, όταν μεταξύ του μητροπολίτη Αττικής Παντελεήμονα και των μοναχών του μοναστηριού ξέσπασε ιερός πόλεμος με το που είδαν ασφυκτικά γεμάτα τα παγκάρια: Η μια πλευρά έβαζε στο μοναστήρι παγκάρια δικά της, η άλλη έσπαγε τα λουκέτα και έπαιρνε τα λεφτά.

Περιέργως, λίγο καιρό μετά τις εχθροπραξίες, αφίχθησαν και στην Ιερά Σύνοδο οι περίφημες «ροζ» κασέτες που έβαλαν σε μπελάδες τον μητροπολίτη Αττικής.

Οι πλέον καχύποπτοι λέγουν πως δεν πρόκειται περί τυχαίου περιστατικού - και αφού είναι βέβαιον πως ο υποψήφιος άγιος δεν έβαλε το χέρι του καθ’ ότι ποσώς θα ενδιαφερόταν για τέτοιες πεζές κι εξευτελιστικές ιστορίες, μάλλον σε χείρα ανθρώπου αναφέρονται, οία φρόντισε να βγάλει εκτός μάχης τον μητροπολίτη Αττικής...

Όπως και αν έχουν τα πράγματα, το γεγονός είναι πως ο όσιος Εφραίμ ακόμη περιμένει την επίσημη αγιοποίηση του.

Και μόνη του παρηγοριά στη μακρά περίοδο αναμονής θα μπορούσε να αποτελεί πως έτσι τουλάχιστον αποφεύγει την πεζή μοίρα της «αγίας ενστάσεως», την οποία προσφάτως υπέστη ο Άγιος Χρυσόστομος.

Εις πανελληνίως άγνωστος σύλλογος εκ Βόλου ορμώμενος είχε προφανώς προηγούμενα με τον μητροπολίτη Σμύρνης Χρυσόστομο, αλλιώς το φαινόμενο δεν εξηγείται.

Διότι μπορεί ο μητροπολίτης Σμύρνης εδώ και πολλά χρόνια να αποτελεί τιμημένο μέλος του αγιολογίου της Εκκλησίας, αλλά το γεγονός αυτό τα μέλη του συλλόγου των Βολιωτών το στηλιτεύουν ανελλιπώς σε κάθε συνεδρίαση τους.

Εξ ου και αποφάσισαν εσχάτως να εκδηλώσουν την αντίθεση τους και με αίτημα τους προς την Ιερά Σύνοδο απαίτησαν επισήμως να «καρατομηθεί» πάραυτα εκ του αγιολογίου ο Χρυσόστομος.

Ατυχώς για τους εκ Βόλου βάλλοντες κατά του Χρυσοστόμου, η Σύνοδος ουδόλως εξετίμησε την άποψη τους περί του αγίου και κατά συνέπεια απέρριψε την πρόταση τους.

Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν μπορούν να κάνουν αίτηση εκ νέου.
Διότι όταν πρόκειται για αγιοποιήσεις ή για «καρατομήσεις» αγίων, όλα έτσι ξεκινούν: με μια απλή αίτηση.

Την αίτηση την κάνουν οι πιστοί μιας περιοχής εφόσον αποφασίσουν πως εις εκ των προγόνων τους δικαιούται να ενταχθεί στα της Εκκλησίας όσια και ιερά - οπότε και η ομάδα των εν λόγω πιστών προστρέχει στον μητροπολίτη της περιφερείας για τα περαιτέρω.
Εκείνος άμα τη αποδοχή της αιτήσεως επιστρατεύει τη σχετική ομάδα κρούσης, που πραγματοποιεί τον λεγόμενο «έλεγχο αγιότητας».
Ανάλογα με την ιδιότητα του υποψήφιου αγίου, ο μητροπολίτης βρίσκει τους πανεπιστημιακούς δασκάλους που θα τον βοηθήσουν να ανασύρει από τη λήθη τις λεπτομέρειες του βίου και της πολιτείας του.
Ανασκαλεύουσα το παρελθόν, η ομάδα αυτή αναζητεί ό,τι μπορεί να αποτελέσει τεκμήριο αγιότητας, πέραν των αυτονόητων, όπως φέρ’ ειπείν το να προκύπτει από κάπου πως ο υποψήφιος υπήρξε μέχρι τέλους ορθόδοξος χριστιανός.

Το βασικότερο εκ των τεκμηρίων είναι ο υποψήφιος να έχει τα απαραίτητα «ένσημα» σε θαυματουργικές εργασίες.

Το πρόβλημα είναι πως τυχόν τυφλοί που βρήκαν το φως τους και ασθενείς που ανάρρωσαν εμπρός στη σεπτή όψη του υποψηφίου ως την τελετή αγιοποίησης θα έχουν αποδημήσει ομού μετά του θεραπευτού τους σε τόπο χλοερό - διότι πρέπει να παρέλθουν δύο γενεές (περίπου 50 χρόνια) από τον θάνατο τυχόν υποψηφίων προτού συζητηθεί καν η υπόθεση της αγιοποίησης τους.

Οπότε οι όποιες θαυματουργές εργασίες περάτωσε ο μέλλων άγιος πρέπει να έχουν καταγραφεί στη λαϊκή μνήμη όπερ σημαίνει πως οι... πραγματογνώμονες της επιτροπής ρωτούν τις κυρούλες της περιφερείας τι έχουν ακούσει περί του ποιου του υποψηφίου, και μόνο αν ακούσουν το κλασικό «θαύματα, αγόρι μου! Έκανε θαύματα πολλά, μεγάλη η χάρη τον» προχωρούν στο παρασύνθημα.

Το οποίο, βεβαίως, είναι η εξέταση των συνθηκών υπό τις οποίες ο εν λόγω υποψήφιος άφησε τον μάταιο ετούτο κόσμο.

Διότι δίδεται έξτρα μπόνους στην περίπτωση που διαπιστωθεί μαρτυρικός θάνατος, συνδυασμένος μάλιστα με εμμονή στην ορθόδοξη πίστη.

Ο συνδυασμός αυτός κερδίζει το εκκλησιαστικό τζακ ποτ: ο υποψήφιος άγιος, αν το επιθυμεί, δύναται ατιμώρητα να αποκηρύξει την πατρίδα του, την οικογένεια του ή τους συντρόφους.

Αλλά οφείλει μέχρις εσχάτων να εμείνει στην ορθόδοξη πίστη του, οπότε και συγκεντρώνει εξαιρετικές πιθανότητες απόκτησης φωτοστέφανου.

Αν και εφόσον η επιτροπή αποφασίσει πως ο υποψήφιος έχει και απήχηση στον κόσμο, και θαύματα στο ενεργητικό του, και μαρτυρικό θάνατο υπέρ πίστεως, τότε προχωρεί στα περαιτέρω: υποβάλλει την έκθεση της στον μητροπολίτη της περιοχής, ο οποίος και τη στέλνει στη Σύνοδο ώστε το Πατριαρχείο να αποφασίσει αν τελικώς συντρέχει λόγος αγιοποίησης.

Από το 1931, που καθορίστηκε και τυπικά η διαδικασία ανακήρυξης αγίων, έχουν ανακηρυχθεί συνολικά 37 άγιοι.

Μπράβο τους!!!!!!!!!!

 

Η Μαγεία στην Αρχαία Ελλάδα

Η Μαγεία στην Αρχαία  Ελλάδα

Φθάνουμε στην εποχή όπου οι θετικές επιστήμες της μαγείας περιβάλλονται με το φυσικό τους ένδυμα: το Κάλλος.

Είδαμε στο Ζοχάρ το πρωτότυ­πο του ανθρώπου να ανυψώνεται προς τον ουρανό αντανακλώμενο εντός του ωκεανού του Είναι.

Ο ιδα­νικός αυτός άνθρωπος, η σκιά αυτή του πολυπρόσωπου Θεού, το γόνιμο τούτο είδωλο της τελείας μορφής, δεν πρόκειται να παραμείνει μεμονωμένο.

Μία σύ­ντροφος μέλλει να γεννηθεί κάτω από το γλυκό ουρανό της Ελλάδος.

Η Ουρανία Αφροδίτη, η αγνή και γόνι­μη, η μητέρα των τριών Χαρίτων, εξέρχεται με την σει­ρά της, όχι πλέον από τα ηρεμούντα ύδατα του Χάους, αλλ' από τα ζώντα και αεικίνητα κύματα του Αρχιπε­λάγους και όπου τα ήμερα νησάκια κατάσπαρτα με πράσινα δένδρα και αρωματισμένα λουλούδια, μοιά­ζουν σαν θεϊκά καΐκια.

Η μαγική επτάδα των Χαλδαίων μεταβάλλεται εδώ σε μουσική διά μέσου των επτά χορδών της λύρας του Ορφέως. Η αρμονία ημερεύει τα δάση και τις ερήμους της Ελλάδος. Υπό τα ποιητικά τραγούδια του μυσταγωγού Ορφέως, οι βράχοι μαλακώνουν, οι δρυς ξερι­ζώνονται και τα θηρία γίνονται πειθήνια στον άνθρωπο.

Υπό την επίδραση αναλόγου μαγείας ο Αμ­φίων οικοδομεί τα τείχη των Θηβών.

Οι Σοφές Θήβες του Κάδμου, η πόλη που είναι και αυτή ένα έμβλημα όπως και τα άλλα έξη  θαύματα του Κόσμου, είναι έδρα μυήσεως.

Ο Ορφεύς έδωσε ζωή στους αριθμούς, ο Κάδμος προσήψε νόημα στους χαρακτήρες. Ο ένας διέπλασε ένα λάτρη όλων των καλλονών, ο άλλος έδωσε στον λαό μίαν πατρίδα αντάξια της μεγαλοφυΐας του και των ιδανικών του.

Στις παραδόσεις της αρχαίας Ελλάδος εμφα­νίζεται ο Ορφεύς μεταξύ των ηρώων του χρυσού δέρα­τος, των αρχεγόνων αυτών κατακτητών του Μεγάλου Έργου.

Το Χρυσό Δέρας είναι το περίβλημα του Ήλιου, είναι το φως προσαρμοσμένο στις ανάγκες του ανθρώπου: είναι το μέγα απόρρητο των μαγικών έρ­γων, είναι τέλος η μύηση την οποίαν μεταβαίνουν να αποκτήσουν οι αλληγορικοί ήρωες της Κολχίδος.

Από την άλλη πλευρά ο Κάδμος είναι ο εκούσιος εξόριστος των Θηβών της Αιγύπτου. Κομίζει στην Ελλάδα τα πρωταρχικά γράμματα και την αρμονία μετά της οποί­ας συνδέονται αυτά μεταξύ τους. Με την ώθηση της αρμονίας αυτής, η πρότυπη πόλη, η πόλη της σοφί­ας, οι νέα Θήβα, κτίζεται αφ' εαυτής, διότι ολόκληρη η Επιστήμη, περικλείεται εξ ολοκλήρου εντός των αρμονιών των ιερογλυφικών χαρακτήρων, των φω­νητικών και αριθμητικών, οι οποίοι κινούνται αφ' εαυ­τών, ακολουθούντες τους νόμους των αιωνίων μαθηματικών.

Η Θήβα είναι κυκλική και το φρούριο τετρά­γωνο, έχει επτά πύλες όπως ο μαγικός ουρανός και η περί αυτής παράδοση μέλλει εντός ολίγου να καταστεί η εποποιία του αποκρυφισμού και η προφητική ιστορία της ανθρώπινης μεγαλοφυΐας.

Όλες αυτές οι μυστηριακές αλληγορίες, όλες οι σοφές παραδόσεις είναι η ψυχή του Ελληνικού πολιτι­σμού, πλην όμως δεν πρέπει να αναζητούμε την πραγματι­κή ιστορία των ηρώων παρά στις μεταμορφώσεις του ανατολικού συμβολισμού εισκομισθέντος στην Ελλάδα παρ' αγνώστων μυσταγωγών.

Οι μεγάλοι άνδρες της εποχής εκείνης έγραφαν ιστορία Ιδεών και λίγο ενδιαφέρονταν να μας κατατοπίσουν στις ανθρώπινες αθλιότητες του σχηματισμού των κρατών-πόλεων.

Ο Όμηρος βάδισε στα ίδια ίχνη, θέτει συνεχώς τους θεούς επί σκηνής, τους αθανάτους Τύπους των Ιδεών και εάν ο κόσμος δονείται τούτο οφείλεται στο ότι ο Ζευς κινεί τα φρύδια του.

Εάν η Ελλάς κομίζει τον «σίδηρο και το πυρ» στην Ασία, τούτο πράττει για να εκδικηθεί εναντίον των παραποιήσεων της επιστήμης και της αρετής που θυσιάστηκαν στην λαγνεία, για να επιστρέψει την εξουσία στην Αθηνά και την Άρτεμη, αφαιρούσα την δύναμιν από την μαλθακή εκεί­νην Αφροδίτη η οποία οδηγεί στην απώλεια όλους όσοι την αγάπησαν υπερβολικά.

Αυτή είναι η υπέροχη αποστολή της ποιήσεως: αντικαθιστά τους ανθρώπους διά των θείων, δηλαδή, τα αποτελέσματα διά των αιτίων και τις καχεκτικές ενσαρκώσεις των γήινων αξιών, με τις αιώνιες συλλή­ψεις.

Οι ιδέες είναι η αιτία της εξυψώσεως ή της ερειπώσεως των εθνών.

Στο βάθος κάθε υλικής αξίας, υ­πάρχει μία πεποίθηση, για να είναι δε μία πεποίθηση ποιητική, δηλαδή, δημιουργική, πρέπει να προσάπτεται προς μία Αλήθεια. Η πραγματική ιστορία που είναι άξια να ενδιαφέρει τους σοφούς, είναι η αιώνια ιστορία του Φωτός, του εσαεί νικητού επί του σκότους.

Μία τέ­τοια ηλιόλουστη μεγάλη ημέρα καλείται Πολιτισμός.

          Ο μύθος του χρυσόμαλλου δέρατος, προσάπτει την ερμητική μαγεία, στις μυήσεις της Ελλάδος. Ο ηλιακός κριός του οποίου οι αργοναύτες θέλουν να κα­τακτήσουν το χρυσόμαλλο δέρμα, για να καταστούν κυρίαρχοι της οικουμένης, είναι η εικόνα του Μεγάλου Έργου.

Η Αργώ, ναυπηγημένη από ξυλεία του προ­φητικού δάσους της Δωδώνης, το λαλούν  πλοίο, είναι η λέμβος των μυστηρίων της Ίσιδος, η κιβωτός των σπερμάτων και της αναγεννήσεως, το κιβώτιο του Οσίριδος, το ώον της θείας αναγεννήσεως. Ο Ιάσων συμ­βολίζει τον προς μύηση δόκιμο, είναι ήρωας λόγω του θάρρους του, όμως έχει αποκτήσει και κατέχει, όλα τα ελαττώματα και τις ατέλειες της ανθρωπότητας και παραλαμβάνει μαζί του την προσωποποίηση όλων των δυνάμεων.

Ο Ηρα­κλής ο οποίος συμβολίζει την βίαια δύναμη, δεν πρόκει­ται να συμβάλει στο έργο και παραπλανάται καθ' οδό τιθέμενος επί τα ίχνη ανάξιων ερώτων, οι άλλοι φθάνουν στην χώρα της μυήσεως, στην Κολχίδα, όπου διαφυλάσσονται ακόμη μερικά μυστικά της α­πορρήτου διδασκαλίας του Ζωροάστρου.

Αλλά πώς θα έπρεπε να ενεργήσουν διά να κατακτήσουν την κλείδα των μυστηρίων;

Η Επιστήμη προδίδεται ακόμη μίαν φοράν από μίαν γυναίκα.

Η Μήδεια παραδίδει στον Ιάσονα τα απόρρητα του Μεγάλου Έργου, μαζί δε με αυτά το βασίλειο και τις ημέρες του πατέρα της, διότι υφίσταται μοιραίος νόμος του εσωτερισμού κατά τον οποίο η αποκάλυψη των μυστηρίων συνεπάγεται τον θάνατο εκείνου ο οποίος δεν κατάφερε να τα διαφυλάξει.

 Η Μή­δεια διδάσκει στον Ιάσονα ποια είναι τα τέρατα τα οποία πρέπει να δαμάσει και με ποιό τρόπω δύναται να θριαμβεύσει επ' αυτών.

Είναι κατά πρώτον ο πτερωτός και γήινος δράκων, το αστρικό ρεύμα το οποίο πρέπει να προκαταλάβει και σταθεροποιήσει, πρέπει να του αποσπάσει τους οδόντας και να τους σπείρει στην πεδιάδα την οποία θα έχουν προηγουμένως αροτριάσει, ζευγνύοντες στο άροτρο τους ταύρους του Άρεως.

Οι οδόντες του δράκοντος είναι τα οξέα, τα οποία πρέπει να διαλύσουν την μεταλλική γη είναι παρασκευασμένη διά διπλού πυρός και διά μαγνητικών δυνάμεων της γης.

Τότε λαμβάνει χώρα ζύμωσης και ένα είδος μεγάλης μά­χης, κατά την οποία το ακάθαρτο κατατρώγεται υπό του ακα­θάρτου και το λαμπρό δέρας καθίσταται η ανταμοιβή του Μύστη.

Εδώ τελειώνει ο μαγικός μύθος του Ιάσονος.

Α­κολουθεί κατόπιν ο της Μήδειας, διότι μέσα στην ι­στορία αυτήν η ελληνική αρχαιότητα θέλησε να περικλείσει την εποποιία ολοκλήρου του Εσωτερισμού, μαζί  με την ερμητική μαγεία, ακολουθεί, η γοητεία, πα­τροκτονία, αδελφοκτονία, παιδοκτονία, με τις οποίες, θυσιά­ζονται τα πάντα στα πάθη, ενώ ουδέποτε απολαμβά­νεται ο καρπός των εγκλημάτων.

Η Μήδεια προδίδει τον πατέρα της, όπως ο Χαμ, δολοφονεί τον αδελφό της, όπως ο Κάϊν.

Σκοτώνει  δι' εγχειριδίου τα τέκνα της, δηλητηριάζει την αντίζηλό της και δρέπει το μί­σος εκ μέρους εκείνου από τον οποίον αποσκοπούσε  να αγαπηθεί.

Πιθανόν κανείς να εκπλαγεί, βλέποντας τον Ιάσονα, κάτοχο του χρυσού δέρατος, να μη καθίσταται σοφότερος, αλλά πρέπει να θυμηθούμε ότι η ανακάλυψη των μυστικών του, οφείλεται απλώς στην προ­δοσία.

Δεν είναι επόπτης, όπως ο Ορφεύς, αλλ' υπεξαίρεσε τα ουράνια μυστικά όπως ο Προμηθεύς. Εκείνο που επιζητεί δεν είναι η Επιστήμη, αλλ' η ισχύς και ο πλούτος. Έτσι πρόκειται να αποθάνει δυστυχισμένος, οι δε εμπνεύστριες και υψηλές ιδιότητες του χρυσού δέρατος, θα γίνουν κατανοητές μόνον από τους μαθητές του Ορφέως.

Ο Προμηθεύς, το χρυσόμαλλο δέρας, η Θηβαΐς, η Ιλιάδα και η Οδύσσεια, είναι πέντε μεγάλες εποποιίες μεστές εκ των μεγίστων μυστηρίων της φύσεως και των πεπρωμένων της ανθρωπότητας, αποτελούν δε την Βί­βλο της Αρχαίας Ελλάδος, μνημείο ανυπολογίστου σημασίας, συγκεντρώσεις αριστουργημάτων επί αρι­στουργημάτων, μορφές πλήρους κάλλους όπως το Φως, βασισμένες επί ιδεών αιωνίων και μεγαλοπρεπών όπως η Αλήθεια!

Να σημειώσουμε ότι οι ιεροφάντες της ποιήσεως, με ατομικό τους κίνδυνο, μύησαν τον πληθυσμό της Ελλάδος στους θαυμάσιους εκείνους μύθους, στους οποίους είχε διατηρηθεί η αλήθεια.

Ο Αισχύλος, όστις τόλμησε να θέση επί σκηνής τους γιγαντιαίους αγώνας, την υπερανθρώπινη αγω­νία και της θείας ελπίδας του Προμηθέως, ο ιλιγγιώδης ποιητής της οικογένειας του Οιδίποδος, κατηγορήθηκε ότι κοινοποίησε και βεβήλωσε τα μυστήρια και μετά βίας διέφυγε την σε θάνατο καταδίκη, αποδεικνύοντας ότι ουδέποτε είχε μυηθεί στα μυστήρια.

Σήμερα αδυνατούμε να αναληφθούμε σε όλη την έκταση την βαρύτητα του παραπτώματος του ποιητή. Το δράμα του ήτο μία τριλογία στην οποία εξετίθετο ολό­κληρη η συμβολική ιστορία του Προμηθέως.

Ο Αισχύ­λος λοιπόν είχε τολμήσει να επιδείξει στο συγκεντρωμένο ακροατήριο τον Προμηθέα απολυτρωμένο και τον Δία ανατρεπόμενο από τον θρόνου του.

Την παντοδυναμία της μεγαλοφυΐας, η οποία υπέφερε και την τελική νίκη της υπομονής επί της ισχύος: αναμφιβόλως ήτο ένας ωραίος οραματισμός. Αλλά τα πλήθη δεν μπορούσαν από  αυτό να καταλάβουν παρά μόνο την έννοια του θριάμβου της ασεβείας και της αναρχίας! Ο Προμηθεύς, νικητής επί του Διός, μπορούσε να ληφθεί ως ο λαός απολυτρωμένος από τους ιερείς και τους βασιλείς του!

Χάρις στην αδυναμία των εκπροσώπων του δόγματος απέναντι της ποιήσεως, διεσώθησαν μερικά αριστουργήματα, δεν ανήκουμε δε στην κατηγορία των αυστηρών εκείνων μυημένων οι οποίοι ήθελαν, όπως ο Πλάτωνας, να εξορίσουν τους ποιητές αφού τους στεφα­νώσουν. Οι αληθινοί ποιητές είναι απεσταλμένοι του Θεού επί της Γης, εκείνοι δε που τους αποστρέφονται, δεν πρέπει να έχουν την ευλογία του Ουρανού.

Ο μέγας μυσταγωγός της Ελλάδος και ταυτοχρόνως ο πρώτος εκπολιτιστής της, ήταν επίσης ποιητής, διότι και αν ακόμη παραδεχθούμε ότι ο Ορφεύς είναι μυστικό ή μυθολογικό πρόσωπον, θα πρέπει να πιστέψουμε στην ύπαρξη του Μουσαίου και να αποδώσουμε σε αυτόν τους στίχους του διδασκάλου του.

Ολίγον άλλως τε μας ενδιαφέρει αν ένας των Αργοναυ­τών εκκαλείτο ή όχι Ορφεύς: το ποιητικό πρόσωπο έ­χει περισσότερη ζωή διότι είναι Αθάνατο!

Ο μύθος του Ορφέως είναι ένα ολόκληρο Δόγμα, μία αποκάλυ­ψες των ιερατικών πεπρωμένων, είναι ένα νέο ιδανικό που πήγασε από την λατρεία του Ωραίου.

Είναι το δόγμα της αναγεννήσεως και εξαγοράς του Έρωτος.

Ο Ορφεύς κατέρχεται στον Άδην διά να επανεύρει  την Ευρυδίκη, πρέπει να την επαναφέρει στο φως της ημέρας, χωρίς να την ατενίσει.

Συνεπώς ο αγνός άνθρωπος πρέ­πει να έχει μίαν σύντροφο, να την ανυψώσει μέχρι της στάθμης του, αφοσιωμένος σε αυτήν, αλλά χωρίς να την επιθυμεί. Απαρνούμενος κανείς το αντικείμενο του πάθους, καθίσταται άξιος να κατακτήσει τον πραγ­ματικό έρωτα. Εδώ διαισθάνεται κανείς τα όνειρα της αγνείας κατά τον χριστιανικό ιπποτισμό. Για να αποσπάσει την Ευρυδίκη από τον υποχθόνιο κόσμο του Πλούτωνος, δεν πρέπει να την παρατηρήσει!

Αλλ' ο ιεροφάντης είναι ακόμη άνθρωπος αδύνατος, αμφι­βάλλει, αδημονεί, την ατενίζει. Εχάθη! Το σφάλμα διεπράχθη, η εξαγορά αρχίζει. Ο Ορφεύς παραμένει άνευ συζύγου και αφιερώνεται στην αγαμία και αγνό­τητα.

Στερηθείς μίας παρθένου, θα παραμείνει παρ­θένος, διότι ο ποιητής δεν έχει δύο καρδιές και τα τέ­κνα της φυλής των θεών αγαπούν άπαξ και διά παντός.

Ποια προχωρημένη αποκάλυψη μελλοντικών εμπνεύ­σεων!

Ο Ορφεύς, τραυματισμένος στην καρδία την οποίαν μόνον ο θάνατος δύναται να θεραπεύσει, καθί­σταται ο ιατρός των ψυχών και των σωμάτων, θνήσκει τέλος, θύμα της αγνοίας του, θνήσκει αφού εξήγγειλε την ενότητα του Θεού και την ενότητα του Έρωτος, αυ­τή δε ήταν η αποκάλυψη των μυστηρίων της Ορφικής διδασκαλίας.

Αφού αποδείχτηκε ότι τόσο πολύ προηγήθηκε της ε­ποχής του, ο Ορφεύς, επέπρωτο να αφήσει την φήμη ενός μάγου και ενός Γόητος.

Του επέδιδαν, όπως και στον Σολομώντα, την γνώση των μυστικών ιδιοτήτων των βοτάνων και των ορυκτών, όχι λιγότερο όμως και την επιστήμη της ουρανίου θεραπευτικής και της φιλοσο­φικής λίθου. Εγνώριζε ασφαλώς όλα αυτά, διότι προσωποποιεί στην παράδοση του την πρωταρχική μύηση, την πτώση και την αποκατάσταση, τα τρία μέρη του Μεγάλου Έργου της ανθρωπότητας:

Ιδού πώς δύναται να συνοψιστεί,  η ορφική μυσταγωγία:

«Ο άνθρωπος, αφού υπέστη την επίδραση των στοι­χείων,

δέον να φθάσει στο σημείο ώστε να υποστούν τα στοιχεία την επίδραση του.

Η δημιουργία είναι πράξη  θείας μαγικής ενεργείας, συνεχούς και αιωνίου.

Ο άνθρωπος υπάρχει στην πραγματικότητα, όταν γνωρίζει εαυτόν.

Το υπεύθυνο είναι μία κατάκτηση του ανθρώπου, α­κόμη και η τιμωρία του αδικήματος είναι νέον μέσον προς νέ­ας κατακτήσεις.

Κάθε ζωή στηρίζεται επί του θανάτου.

Η παλιγγενεσία είναι ο νόμος της ανταποδόσεως.

Ο γάμος είναι η επανάληψις στην ανθρωπότητα του μεγάλου κοσμογονικού μυστηρίου.

Πρέπει να είναι ένας, όπως ο Θεός και η Φύσις είναι ένα.

Ο γάμος είναι η ενότητα του δένδρου της ζωής, η λα­γνεία είναι η διαίρεση και ο θάνατος.

Αφού το δένδρο της ζωής είναι μοναδικό, οι κλάδοι του που αναπτύσσονται προς τον ουρανό και ανθίζουν υπό μορφή αστέρων, αντιστοιχούν προς τας υπό την Γη ρίζας.

Η Αστρολογία είναι μία σύνθεση.

Η γνώσις των αρετών των φυτών, είτε θεραπευτικών, είτε μαγικών, ομοίως των μετάλλων και των σωμάτων γενι­κώς επί των οποίων εδρεύει περισσότερο η ολιγότερο η ζωή, είναι και αυτό σύνθεση.

Αι δυνάμεις της οργανώσεως, κατά διαφόρους βαθ­μούς, αποκαλύπτονται διά συνθέσεως.

Αι συσσωματώσεις και οι συγγένειες των μετάλλων, όπως και η φυτική ψυχή των βοτάνων και όλες οι αφομοιωτικές δυνάμεις, αποκαλύπτονται ομοίως διά συνθέσεως».

 

Ελέχθη ότι το Ωραίο είναι η ανταύγεια του Α­ληθούς.

Στο διαλάμπον φως επομένως του Ορφέως, πρέπει να αποδώσουμε το κάλλος της μορφής, το οποί­ον απεκαλύφθη για πρώτη φορά στην Ελλάδα, από τον Ορφέα έλκει τις ρίζες της η φιλοσοφία του θείου Πλάτωνος, «του εθνικού αυτού πατρός της υψηλής χρι­στιανικής φιλοσοφίας».

Από αυτόν ο Πυθαγόρας και οι φωτισμένοι της Αλεξανδρείας δανείσθηκαν τα μυστή­ρια τους. Η μύηση δεν μεταβάλλεται, την επανευρίσκουμε  πάντοτε ίδια διά μέσου των αιώνων.

Οι τελευταίοι μαθητές του Μαρτινέζ ντε Πασκουάλυ είναι και αυτοί τέκνα του Ορφέως, αλλά λατρεύουν αυτόν που πραγματοποίησε την αρχαϊκή φιλοσοφία, τον ενσαρκωθέντα Λό­γο των Χριστιανών. Είπαμε ότι το πρώτο μέρος του μύθου του χρυσού δέρατος, περικλείει τα μυστικά της Ορφικής μα­γείας και το δεύτερον αποτελεί σύνοψη σοφών υποδείξεων προς αποφυγή των καταχρήσεων της γοητείας και της σκοτεινής μαγείας.

Η γοητεία - γητεία ή η σφαλερά μαγεία δεν μπορεί να είναι μία επιστήμη: είναι ο εμπειρισμός της μοιρολατρίας.

Κάθε υπέρμετρο πάθος δίνει γένεση στην πλαστή δύναμη, την οποία η θέληση - βούληση δεν δύναται να χαλιναγωγήσει και η οποία υπακούει στον δεσποτισμό του πάθους.

Διά τούτο ο Αλβέρτος ο Μέγας έλεγε:

«Μη καταρράσθε ουδένα, όταν ευρίσκεσθε εν οργή».

Είναι η ιστορία της αράς του Ιππολύτου υπό του Θησέως. Το υπερβολικό πάθος είναι αληθινή παράκρουση. Παράκρουση όμως και παραφροσύνη δεν είναι άλλο παρά μία μέθη ή συμφόρηση του αστρικού φωτός.

Για αυτό το λόγο η παραφροσύνη είναι μεταδοτική και τα πάθη γενικώς διεγείρουν τα εγκλήματα.

Οι γυναίκες, ευκολότερα παρασυρόμενες από την μέθη των παθών, είναι γε­νικώς ισχυρότεροι μάγισσες από τους άνδρας.

Οι μάγισσες στην αρχαία Ελλάδα και ιδιαι­τέρως στην Θεσσαλία, εφήρμοζαν αποτρόπαιες δι­δασκαλίες και επιδίδονταν σε απεχθείς πράξεις. Ήταν κατά κανόνα γυναίκες εκδιδόμενες στις επιθυμίας τας οποίας δεν ηδύναντο πλέον να κορέσουν, ιερόδουλες γηράσασαι, τέρατα ανηθικότητας και ασχήμιας.

Ζηλό­τυπες για τον έρωτα και την ζωή, τα άθλια αυτά γύ­ναια είχαν ως εραστές τους, κατοίκους των τάφων ή παραβίαζαν τους τάφους για να καταβροχθίσουν με αηδιαστικά χάδια την παγωμένη σάρκα των νέων πτωμάτων. Έκλεβαν παιδιά τα οποία για να πνίγουν τις κραυγές τους τα έσφιγγαν αυτά στις κρεμα­σμένες θηλές από τα στήθη τους.

Τις αποκαλούσαν λάμιες, στρίγγλες και έμπουσες.

Τα παιδιά, τα αντικείμενα αυτά του πά­θους τους και επομένως του μίσους τους, θυσιάζονταν από αυτές.

Οι μεν, όπως η Κανιδία, για την οποία ομιλεί ο Οράτιος, τα ενταφίαζε μέχρι της κεφαλής και τα άφηνε έτσι να πεθάνουν από πείνα.

Οι δε απέκοπταν την κεφαλή των, τα πόδια και τα χέρια και θέρμαιναν ( έβραζαν) τις σάρκες τους για να παραλάβουν το λίπος εντός χάλκινων δοχείων, το οποίον ανεμίγνυον με υοσκύαμον, μπελλαντόναν και άλλους καρπούς υ­πνωτικών και τοξικών φυτών και παρασκεύαζαν με αυτό αλοιφές με τις οποίες άλειφαν τους κροτάφους, μετά έπεφταν σε κατάσταση έκστασης και ληθαργίας γεμάτης από όνειρα και εφιάλτες.

Πρέπει να το πούμε: αυτή είναι η καταγωγή της μαύρης μαγείας, ιδού τα μυστικά τα οποία διαιωνίσθηκαν μέχρι τον Μεσαίωνα και προκάλεσαν τον επί της πυράς θάνατον τόσων υπάρξεων. Στην Ισπα­νία και ιδίως στην Ιταλία, η εγκληματική αυτή λαίλαπα είχε λάβει έκταση αληθινής  επιδημίας.

Η Μήδεια και η Κίρκη είναι οι δύο τύποι της κακόβουλης μαγείας στην Ελλάδι.

Η Κίρκη είναι η πλή­ρης ελαττωμάτων γυναίκα η οποία γοητεύει και καταρρακώνει τους εραστές της, η Μήδεια είναι η θρα­σεία δηλητηριάστρια η οποία αποτολμά τα πάντα και αναγκάζει και αυτήν την φύση για να εξυπηρετήσει τα εγκλήματά της. Υπάρχουν αληθινά  υπάρξεις, οι οποίες σαγηνεύουν όπως η Κίρκη και πλησίον των οποίων κανείς αποκτηνώνεται, υπάρχουν γυναίκες των οποίων ο έρωτας προκαλεί τον υποβιβασμό των ψυχών σε κατωτέρα στάθμη, γνωρίζουν μόνον να εμπνέουν κτη­νώδη πάθη, κατ' αρχάς μας εκνευρίζουν, μετά μας περιφρονούν.

Τις γυναίκες αυτές πρέπει όπως ο Οδυσσέας, να τις κάνουμε να μας υπακούουν και να τις υποτάσσουμε  με  τον φόβο, μετά να είμαστε σε θέση να τις εγκαταλείπουμε χωρίς κανένα ενδοιασμό. Εί­ναι τέρατα εξαίσιας καλλονής, στερούνται όμως καρ­διάς. Ζουν μόνον από ματαιοδοξία. Η αρχαιότητα τις παρίστανε επίσης με την μορφή των Σειρήνων. Όσον αφορά την Μήδεια, είναι το διεστραμμένο πλάσμα που θέλει το κακό και το διαπράττει. Ο τύπος αυτός είναι ικανός να αγαπήσει, αλλ' ο έρωτας της είναι πλέον επικίνδυνος από το μίσος της. Αγαπά την νύκτα και περιφέρεται κάτω από  το φως της Σελήνης για να συλλέξει δηλητηριώδη φυτά και παρασκευάσει φίλτρα.

Μαγνητίζει τον αέρα, φέρνει δυστυχία επί της γης, μο­λύνει το ύδωρ, δηλητηριάζει το πυρ. Οι συμβουλές της προκαλούν την παραφροσύνη, τα χάδια της την αποστροφή.

Ιδού η γυναίκα η οποία ηθέλησε να τεθεί υπεράνω του φύλου της, μυημένη από μόνη της σε απαγορευμένες επιστήμες.

Οι άνδρες την αποστρέφονται και τα παιδία κρύβονται όταν την συναντούν.

 

 

 

 

 

 

Σουφισμός

 

                               ΟΙ ΚΗΠΟΙ ΤΟΥ ΠΑΣΑ Ή ΣΟΥΦΙΚΑ ΣΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Σουφισμός

 

“…Κάποιος πήγε στην πόρτα του Αγαπημένου και χτύπησε.

Μια φωνή ρώτησε.

«Ποιός είναι;» Αυτός απάντησε «Εγώ είμαι.» Η φωνή είπε

«Δεν υπάρχει χώρος για Μένα και Σένα.» Η πόρτα ασφαλίστηκε.

Μετά από ένα χρονικό διάστημα μόνωσης και στερήσεων, επέστρεψε και ξαναχτύπησε. Μια φωνή από μέσα ρώτησε «Ποιός είναι;»

Ο άνθρωπος αποκρίθηκε «Είμαι Εσύ.» Τότε η πόρτα άνοιξε γι’ αυτόν…”

Του Σούφι Δασκάλου Jalaladdin Rumi.

 Ο όρος «Σουφισμός» προέρχεται από το «σουφ» που σημαίνει «μάλλινο» και αυτός που το φορά λέγεται "σούφι". Κατά μία άλλη εκδοχή, προέρχεται από την Ελληνική Λέξη «ΣΟΦΙΑ».

Πολλοί Σούφι Δάσκαλοι χρησιμοποίησαν ως εξωτερικό όχημα το θρήσκευμα του Ισλάμ. Αλλά αυτό δεν είναι πια μονοσήμαντο και αποκλειστικό, όπως και ο Καμπαλισμός δεν προϋποθέτει αναγκαίως τον Ιουδαϊσμό, ενώ αναπτύχτηκε ίσως περισσότερο από τους Χριστιανούς. Για κάποιους άλλους, μέσα από τη Σουφική παράδοση εκφράσθηκε ο ισλαμικός μυστικισμός, ενώ για άλλους ο Σουφισμός προϋπήρχε του Ισλάμ.

Αν ο ισλαμικός νόμος καθορίζει την συμπεριφορά του μουσουλμάνου και τα καθήκοντα και τις υποχρεώσεις του απέναντι στον Θεό και στην Κοινότητα των πιστών, ο Σουφισμός αναφέρεται σε εκείνες τις θεωρητικές-θεοσοφικές παραμέτρους και αντίστοιχες πρακτικές, που σχετίζονται με μια πιο άμεση, προσωπική σχέση με το Θεό.

Ο Σουφισμός έχει ένα διαφορετικό τρόπο σκέψης και δράσης, από το καθολικό και ορθόδοξο Ισλάμ, ο οποίος στηρίζεται στον Μυστικισμό σαν μέσο επίτευξης της ένωσης με τον Θεό, υιοθετώντας συγκεκριμένο τρόπο ενδυμασίας "σούφ" και ασκώντας ιδιαίτερες πρακτικές, όπως ο χορός, η μουσική, οι μαντικές τέχνες, η ποίηση, η πνευματική ακρόαση, ο διαλογισμός, το ντικρ ή ζικρ, το χιούμορ, οι παραβολές, τα γνωμικά, κλπ.

Ο Σουφισμός επηρεάστηκε από τις αρχαιότερες παραδόσεις και φιλοσοφίες της Ανατολής και της λεκάνης της Μεσογείου, όπως ο Νεοπλατωνισμός, ο Ιουδαϊσμός, ο Γνωστικισμός, ο Βουδισμός, ο Χριστιανισμός και ο Ισλαμισμός. Όλες αυτές οι διδασκαλίες επηρέασαν την διαμόρφωση της Σουφικής διδασκαλίας, αφού σύμφωνα με τους Σούφι «όλες οι Παραδόσεις οδηγούν στην μια και μόνη αλήθεια».

Ο Σουφισμός απαιτεί αυστηρή πειθαρχία και ο στόχος του μπορεί να επιτευχθεί μόνο αν ο Μυημένος του ριχτεί στο Πυρ της Θεϊκής Αγάπης.

Μεταξύ των Σούφικων Ταγμάτων, ορισμένα των οποίων αναπτύχθηκαν και στην Ευρώπη και στην Αμερική ανεξαρτήτως θρησκεύματος, αναφέρονται:

1.       Οι Μελαμήδες (Τάγμα των Μελαμί).

2.       Οι Καλεντερήδες (Τάγμα των Καλεντέρ).

3.       Οι Μπεκτασήδες (Τάγμα των Μπεκτασί).

4.       Οι Χαλβετήδες (Τάγμα των Χαλβετί).

5.       Το Τάγμα των Καδιρήδων.

6.       Το Τάγμα των Ριφαΐ (Ρουφαΐ).

7.       Το Τάγμα των Μπενί Αδάμ.

8.       Τάγμα των Νακσμπεντήδων.

9.       Τάγμα των Χαληντιέ.

10.     Οι Μεβλεβήδες (Τάγμα των Μεβλεβί), ή τάγμα των Στροβολιζόμενων Δερβίσηδων, όπως είναι ευρύτερα γνωστό.

 ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ του Jalaladdin Rumi:

“Πόσους ανθρώπους είδα χωρίς να έχουν πάνω τους ένα κομμάτι ρούχο. Πόσα ρούχα είδα χωρίς να υπάρχουν μέσα τους άνθρωποι!”,

“Το ότι το τριαντάφυλλο έχει αγκάθια, είναι που το έχει κάνει να μυρίζει όμορφα!”,

“Αν δεν θέλεις να ζημιωθείς απ’ τους ανθρώπους, τότε να μη μιλάς άσχημα, να μη διδάσκεις πράγματα άσχημα και να μη φέρεσαι άσχημα.”,

“Μη πουλάς καθρέφτες στην αγορά των τυφλών, μην απαγγέλλεις ποιήματα στην αγορά των κουφών.”,

“Μόνο δάκρια μπορούν να καθαρίσουν την εσωτερική μας βρομιά, όχι το νερό.”,

“Θες να πηδήξεις πάνω στα κοφτερά σπαθιά. Μη φεύγεις ποτέ χωρίς να πάρεις μαζί σου την πανοπλία της μετάνοιας.”,

“Αν δεν κλάψουν τα σύννεφα, πώς θα γελάσουν τα λιβάδια;”,

“Αυτός που από ένα αγκάθι καλλιεργεί ένα τριαντάφυλλο, μετατρέπει τον χειμώνα σε άνοιξη!”,

“Τι είναι το χρυσάφι; Τι είναι η ψυχή; Τι είναι τα μαργαριτάρια αν δεν θυσιάζονται για το χατίρι μιας αγάπης και για μια γλυκιά καρδιά;”,

“Ότι είναι μέσα στη στάμνα, το ίδιο ρίχνει απ’ έξω!”,

“Όποιος έχει μια ομορφιά, να ξέρει ότι είναι δανεική!”,

“Μπορεί να φτάσεις στο πιο υψηλό σημείο, αλλά ο φόβος να μη το χάσεις, θα σε σκοτώσει!”,

“Η μετάνοια είναι ένα άλογο το οποίο πηδάει απ’ το χαμηλότερο μέρος της γης στον ουρανό, μέσα σε μία στιγμή!”,

“Τι είναι η δικαιοσύνη; Να βάζεις κάτι στο σωστό μέρος! Τι είναι η αδικία; Να παίρνεις κάτι από εκεί που πρέπει και να το βάζεις κάπου αλλού!”,

“Το να επισκέπτεσαι τους φίλους χωρίς ένα δώρο, είναι σαν να πηγαίνεις στον μύλο χωρίς σιτάρι!”,

“Αν έχεις μυαλό και καρδιά, κάνε φίλους και λύσε τις υποθέσεις σου με διάλογο!”,

“Αυτός που ψάχνει να βρει έναν φίλο χωρίς ελαττώματα, τότε θα μείνει χωρίς φίλους!”,

“Αν κάποιος λέει έναν όμορφο λόγο, είναι επειδή κάποιος τον ακούει και τον καταλαβαίνει!”,

“Αν θέλεις να καταλάβεις ποιος είναι κάποιος, δες τους φίλους του!”,

“Κάποιος που η καρδιά του και ο λόγος του δεν είναι ένα, τότε ακόμα και αν γνωρίζει και μιλάει εκατό γλώσσες, θεωρείται ότι δεν έχει γλώσσα!”,

“Χωρίς ενδοιασμό ο λύκος θέλει να φάει το πρόβατο. Το ανόητο είναι ότι μερικές φορές το πρόβατο ερωτεύεται τον λύκο!”,

“Η ντουά (επίκληση) και η ιμπάντα (λατρεία) είναι για να είσαι με τον Θεό. Όποιος είναι με τον Θεό, και αυτή η ζωή και ο θάνατος του είναι ευχάριστα!”,

“Όλο τον κόσμο έψαξα αλλά απέτυχα να βρω κάτι καλύτερο από τον καλό χαρακτήρα!”.