Τετάρτη 13 Νοεμβρίου 2024

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΓΙΝΟΝΤΑΝ ΒΑΣΙΛΙΑΣ

 

 


  

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΓΙΝΟΝΤΑΝ ΒΑΣΙΛΙΑΣ 

ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΘΑΙΝΟΥΝ ΟΙ ΝΕΟΤΕΡΟΙ ΚΑΙ ΝΑ ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΟΙ!

Σ' αυτούς που υποκλίνονται και υποκρίνονται με άλλοθι τα της μη ανάμιξης σε πολιτικά θέματα και άλλες προστακτικές ευήθειες αποικιοκρατικής νοοτροπίας του περασμένου αιώνα, αφιερώνουμε τμήματα της νουβέλας του Μεγάλου Λογοτέχνη και Ελευθεροτέκτονα που γεννήθηκε στην Ινδία και μυήθηκε σε Αγγλική Στρατιωτική Στοά εκεί, του Ρ. Κίπλινγκ, που στην Ελλάδα έγινε γνωστός από τις εξαίσιες μεταφράσεις ενός μεγάλου Ελευθεροτέκτονα και ιδεολόγου κομμουνιστή, του Νίκου Καρβούνη.

Στην νουβέλα του "ο άνθρωπος που θα γινόταν βασιλιάς" ο Κίπλινγκ περιγράφει την ιστορία δύο τυχοδιωκτών Άγγλων ελευθεροτεκτόνων, που με όπλα την δολιότητα, την βαναυσότητα, τον σύγχρονο εξοπλισμό, τον Ελευθεροτεκτονισμό και τις διαφορές των λιγότερο "πολιτισμένων" ανθρώπων, προσπαθούν να τους υποδουλώσουν και να τους εκμεταλλευθούν.

Κάθε συγκλονιστική ομοιότητα με καταστάσεις, πρόσωπα, ιστορίες, παλιές και νέες, της κοινωνίας μας, της χώρας μας η άλλων κοινωνιών και χωρών δεν είναι καθόλου τυχαία η συμπτωματική.

" Ονομάζεται Καφιριστάν.

Aπ' όσο γνωρίζω, βρίσκεται στην άνω δεξιά γωνία του Αφγανιστάν, το πολύ τρακόσια μίλια μακριά από το Πεσάβαρ.

Εκεί έχουν τριάντα δύο παγανιστικά είδωλα, κι εμείς θα γίνουμε το τριακοστό τρίτο.

Είναι χώρα ορεινή, και οι γυναίκες των περιοχών αυτών είναι πανέμορφες ». « Μα το συμβόλαιο μας το απαγορεύει », είπε ο Κάρνεχαν. « Ούτε γυναίκες ούτε οινόπνευμα, Ντάνιελ ».

Αυτά είναι όλα όσα γνωρίζουμε, καθώς επίσης και ότι κανείς δεν έφτασε ποτέ ως εκεί, και ότι, οι κάτοικοι πολεμούν μεταξύ τους και όπου γίνεται πόλεμος, εκείνος που ξέρει να εκπαιδεύει τους άλλους έχει τη δυνατότητα να γίνει βασιλιάς.

«Θα πάμε στον τόπο αυτό και θα πούμε στον πρώτο βασιλιά που θα ανταμώσουμε: "Θέλεις να συντρίψεις τους εχθρούς σου;" και θα του μάθουμε πως να εκγυμνάζει στρατιώτες, διότι είναι κάτι που το ξέρουμε καλύτερα από καθετί άλλο.

Κατόπιν θα ανατρέψουμε το βασιλιά που λέμε, θα αρπάξουμε το θρόνο του, και θα δημιουργήσουμε δυναστεία.  

«Πρόκειται για ετερόκλητο συνονθύλευμα από διάφορα έθνη», παρατήρησε ο Ντράβοτ στοχαστικά, « και δεν κερδίζουμε τίποτα με το να γνωρίζουμε τα ονόματά τους. «Οσο περισσότερες φυλές τόσο περισσότερο θα τρώγονται εταξύ τους, πράγμα που μας συμφέρει. Από το Τζαγκνταλλάκ στό "Ασανγκ. Χ ! »

«Στο διάβολο ο Μπέλλιου! », είπε ο Κάρνεχαν. «Νταν, είναι πέρα για πέρα ένα τσούρμο ειδωλολάτρες, αλλά ετούτο το βιβλίο λέει πως πιστεύουν ότι συγγενεύουν με μας τους Εγγλέζους ».………

«Όχι, τίποτα απ’ όλα αυτά. Μα τι λέτε; Στρίψαμε πριν από το Τζαγκνταλλάκ, γιατί ακούσαμε ότι οι δρόμοι ήταν βατοί. Όμως δεν ήταν αρκετά στρωτοί για τις δύο καμήλες — τη δική μου και του Ντράβοτ.

Όταν εγκαταλείψαμε το καραβάνι, ο Ντράβοτ έβγαλε όλα τα ρούχα του, μου πήρε και τα δικά μου και είπε ότι θα γινόμαστε ειδωλολάτρες, επειδή οι Καφίρ δεν επέτρεπαν σε μωαμεθανούς να τους απευθύνουν το λόγο. Έτσι φορέσαμε ότι βρίσκαμε και ποτέ δεν έχω δει ούτε περιμένω να ξαναδώ το θέαμα που παρουσίαζε ο Ντάνιελ Ντράβοτ.

Έκοψε τα μισά του γένια, έριξε στον ώμο μια προβιά και ξύρισε το κεφάλι σχηματίζοντας σχέδια στο κρανίο του. Έπειτα ξύρισε το δικό μου και με ανάγκασε να φορέσω ρούχα φρικαλέα για να μοιάζω με ειδωλολάτρη. Αυτά συνέβησαν σε μια περιοχή ορεινή, απροσπέλαστη για τις καμήλες μας.

Τα βουνά υψώνονταν σκοτεινά και, καθώς επέστρεφα, τα είδα να παλεύουν σαν αγριοκάτσικα — στο Καφιριστάν υπάρχουν του κόσμου τα κατσίκια. Κι αυτά τα βουνά ποτέ δεν ησυχάζουν, ακριβώς σαν τα κατσίκια. Όλο παλεύουν, και τη νύχτα δεν σ’ αφήνουν να κοιμηθείς.

Ώσπου φάνηκαν δύο άντρες που οδηγούσαν τέσσερα μουλάρια. Ο Ντράβοτ σηκώνεται και χορεύει μπροστά τους τραγουδώντας : " Πούλησέ μου τέσσερα μουλάρια ". Οπότε λέει ο ένας απ' αυτούς : «Aν έχεις αρκετά για να τα αγοράσεις, έχεις αρκετά για να σε ληστέψουν» μα πριν προλάβει ν’ αγγίξει το μαχαίρι, ο Ντράβοτ του τσακίζει το λαιμό πάνω στο γόνατο, και ο άλλος το βάζει στα πόδια.

Έτσι, ο Κάρνεχαν φόρτωσε στα μουλάρια τα τουφέκια που είχαν ξεφορτωθεί από τις καμήλες, και παρέα συνεχίσαμε μέσα στο τσουχτερό κρύο την πορεία μας στα βουνά, όπου ούτε ένα πέρασμα δεν βρήκαμε φαρδύτερο από την ανάστροφη της παλάμης.

Τότε, δέκα άντρες με τόξα και βέλη κατηφόρισαν στην κοιλάδα καταδιώκοντας είκοσι άντρες οπλισμένους με τόξα και βέλη, και γινόταν φοβερός σαματάς. Ήταν άνθρωποι ανοιχτόχρωμοι —πιο ανοιχτόχρωμοι από σας ή εμένα—, κιτρινομάλληδες, πολύ καλοφτιαγμένοι.

Αδειάζοντας τα όπλα, ο Ντράβοτ λέει : «Αρχίζει η επιχείρηση.

Θα πολεμήσουμε στο πλευρό των δέκα », και μ' αυτά τα λόγια ρίχνει δυο τουφεκιές και σκοτώνει έναν από τους άλλους, στα διακόσια μέτρα από το βράχο που καθόμαστε.

 

Οι υπόλοιποι άρχισαν να τρέχουν, αλλά ο Κάρνεχαν με τον Ντράβοτ κάθονται στα κιβώτια σημαδεύοντάς τους σ’ οποιαδήποτε ακτίνα κατά μήκος της κοιλάδας.

Εν συνεχεία, ζυγώνουμε τους δέκα άντρες που είχαν φύγει τρέχοντας μέσα στο χιόνι, κι αυτοί ρίχνουν εναντίον μας ένα μικροσκοπικό βέλος. Ο Ντράβοτ πυροβολεί στον αέρα, και πέφτουν όλοι με την κοιλιά στο έδαφος.

Κατόπιν εκείνος πάει κοντά τους, τους ποδοπατά και ύστερα τους σηκώνει και σφίγγει τα χέρια όλων για να πιάσει φιλία. Τους φωνάζει και τους δίνει τα κιβώτια να τα μεταφέρουν, κουνώντας το χέρι σαν να ήταν κιόλας βασιλιάς.

Αυτοί τον παίρνουν μαζί με τα κιβώτια και τον οδηγούν στο ύψωμα της αντικρινής πλευράς της κοιλάδας, σ’ ένα πευκόδασος στην κορυφή του λόφου, όπου ήταν στημένα μισή δωδεκάδα πέτρινα είδωλα.

Ο Ντράβοτ πλησιάζει το μεγαλύτερο —"Ιμπρα το ονομάζουν— και απιθώνει στα πόδια του ένα τουφέκι μ’ ένα φυσίγγι, τρίβοντας ευλαβικά τη μύτη του στη μύτη του αγάλματος, χαϊδεύει το κεφάλι του και υποκλίνεται μπροστά του.

Γυρίζει τότε στους άντρες, γέρνει ελαφρά το κεφάλι και λέει : « Μην ανησυχείτε. Ξέρω απ’ αυτά, και τούτα τα μαραφέτια που βλέπετε είναι φίλοι μου». ΄ Έπειτα ανοίγει το στόμα δείχνοντας το εσωτερικό του, και όταν ο πρώτος του φέρνει φαγητό, αυτός λέει : «Όχι» κι όταν ο δεύτερος του φέρνει φαγητό, λέει πάλι : «Όχι» - μα μόλις του φέρνει να φάει ένας από τους γέρους ιερείς με τον αρχηγό του χωριού, τότε λέει : «Ναι», με ύφος υπεροπτικό, και τρώει αργά. Να πώς φτάσαμε στο πρώτο μας χωριό, χωρίς δυσκολίες, λες και είχαμε πέσει εξ ουρανού Όμως εμείς, βλέπετε, είχαμε πέσει από εκείνες τις καταραμένες σχοίνινες γέφυρες, και δεν μπορεί να αξιώνει κανείς από έναν άνθρωπο να γελά κατόπιν τούτου ». « Πάρτε λίγο ακόμα ουίσκι και συνεχίστε », είπα. « Ήταν το πρώτο χωριό που πέρασε στην κυριότητά σας.

Πως καταλήξατε να γίνετε βασιλιάς; » « Δεν έγινα εγώ βασιλιάς », είπε ο Κάρνεχαν. « Ό Ντράβοτ ήταν ο βασιλιάς, και φάνταζε πολύ όμορφος με τη χρυσή κορόνα στο κεφάλι και τα συνακόλουθα.

Αυτός μαζί με τον άλλο, τον σύντροφό του, εγκαταστάθηκαν στο εν λόγω χωριό, και κάθε πρωί ο Ντράβοτ στεκόταν πλάι στον γερο Ίμπρα, και ο λαός ερχόταν να τον προσκυνήσει.

Τέτοιες ήταν οι εντολές του Ντράβοτ. Λίγο αργότερα έφτασε στην κοιλάδα μια ομάδα ανδρών.

Ο Κάρνεχαν με τον Ντράβοτ τους εξολόθρευσαν με τα τουφέκια, προτού καταλάβουν που βρίσκονταν και οι δυο φίλοι κατηφορίζουν στην κοιλάδα, σκαρφαλώνουν στους αντικρινούς λόφους και ανακαλύπτουν άλλο ένα χωριό, όμοιο με το προηγούμενο, όπου οι κάτοικοι. πέφτουν στα πόδια και σκύβουν το κεφάλι.

Ό Ντράβοτ λέει : " Τι συμβαίνει, λοιπόν, ανάμεσα σε σας τα δυο χωριά; ". Οι κάτοικοι του δείχνουν μια γυναίκα λευκή, σαν εσάς κι εμένα, που είχαν απαγάγει, και ο Ντράβοτ τη φέρνει στο πρώτο χωριό και μετρά τους σκοτωμένους — βγήκαν οχτώ.

 

Για κάθε νεκρό ο Ντράβοτ χύνει στο έδαφος λίγο γάλα και διαγράφει κύκλους με τα χέρια, όπως κάνει ένας μύλος, λέγοντας : «όλα καλά». ΄

Έπειτα, αυτός και ο Κάρνεχαν παίρνουν από το μπράτσο τους φύλαρχους των δύο χωριών, κατεβαίνουν μαζί τους στην κοιλάδα κι αφού τους έδειξαν πως να χαράξουν με τη λόγχη μια ίσια γραμμή κατά μήκος της κοιλάδας, δίνουν στον καθένα από ένα χορταριασμένο κομμάτι της γης εκατέρωθεν της γραμμής. Τότε έρχονται κάτω όλοι οι κάτοικοι ξεφωνίζοντας σαν δαίμονες και ο Ντράβοτ τους λέει : " Πηγαίνετε να σκάψετε τη γη, αυξάνεσθε και πληθύνεσθε ", πράγμα που έκαναν, μολονότι δεν καταλάβαιναν.

Έν συνεχεία τους ρωτάμε τις λέξεις των πραγμάτων — ψωμί, νερό, φωτιά, άγαλμα και διάφορα άλλα, και ο Ντράβοτ φέρνει τον ιερέα κάθε χωριού μπρος στο είδωλο και του δίνει εντολή να καθίσει εκεί για να διατάζει τους ανθρώπους, κι αν κάτι πήγαινε στραβά, θα τον τουφέκιζε.»

Την επόμενη εβδομάδα είχαν όλοι στρωθεί στο σκάψιμο της κοιλάδας, αθόρυβοι σαν τις μέλισσες κι ακόμα πιο όμορφοι από αυτές, ενώ οι ιερείς άκουγαν τα παράπονα και εξηγούσαν στον Ντράβοτ μ ε νοήματα περί τίνος επρόκειτο. "Και αυτή δεν είναι παρά η αρχή", λέει ο Ντράβοτ.

«Μας νομίζουν θεούς». Διαλέγουν με τον Κάρνεχαν είκοσι άντρες γερούς και τους μαθαίνουν πως να χτυπούν κάτω το τουφέκι, να σχηματίζουν τετράδες, να παρατάσσονται στη σειρά, κι εκείνοι ήταν πολύ ευχαριστημένοι, και μπήκαν εύκολα στο νόημα, χάρη στην εξυπνάδα τους.

Έπειτα, βγάζει την πίπα και την καπνοθήκη του και αφήνει το ένα στο πρώτο χωριό, το άλλο στο δεύτερο, και βάζου ε πλώρη οι δυο μας για την επόμενη κοιλάδα, μήπως μπορέσουμε να κάνουμε κάτι κι εκεί. Εκεί, ανάμεσα στους βράχους συναντήσαμε ένα χωριουδάκι. Λέει λοιπόν ο Κάρνεχαν : «Ας τους στείλουμε στην άλλη κοιλάδα να την καλλιεργήσουν», και τους οδηγεί σ’ αυτή και τους παραχωρεί ένα κομμάτι γης που δεν είχε δοθεί στην προηγούμενη διανομή".

Ήταν άνθρωποι φτωχοί, και προτού τους δεχτούμε στο καινούργιο βασίλειο, σφάξαμε για χάρη τους ένα ερίφιο. Η ενέργεια αυτή απέβλεπε στον εντυπωσιασμό του λαού. Αφού εγκαταστάθηκαν εκεί ήσυχα, ο Κάρνεχαν επέστρεψε κοντά στον Ντράβοτ, ο οποίος είχε φτάσει σε μια άλλη κοιλάδα με χιόνια και πάγους και θεόρατα βουνά. Τα μέρη ήταν ακατοίκητα, και οι στρατιώτες φοβήθηκαν, οπότε ο Ντράβοτ σκοτώνει έναν από αυτούς και συνεχίζει την πορεία, ώσπου βρίσκει ένα χωριό με λίγους κατοίκους, και οι στρατιώτες τους προειδοποιούν ότι αν δεν θέλουν να πεθάνουν, καλύτερα να μη χτυπήσουν με τα μικρά μουσκέτα με το φιτίλι, καθότι ήταν οπλισμένοι με μουσκέτα.

Πιάνουμε φιλία με τον ιερέα, και μένω μόνος εκεί, με δύο στρατιώτες, για να εκπαιδεύσουμε τούς άντρες τότε, εμφανίζεται μέσα από τα χιόνια ένας φοβερός και τρομερός φύλαρχος, βροντώντας τα τύμπανα και ηχώντας τα κέρατα, ο οποίος είχε πληροφορηθεί για κάποιον καινούργιο θεό πού περιφερόταν στην περιοχή.

Ο Κάρνεχαν σημαδεύει στο σωρό από μισό μίλι μακριά και σκοτώνει έναν από τούς άντρες του. Κατόπιν στέλνει μήνυμα στον φύλαρχο ότι αν θέλει τη ζωή του, οφείλει να έρθει να δώσουμε τα χέρια χωρίς τα όπλα του.

Πρώτος έρχεται ο φύλαρχος, μόνος, και ο Κάρνεχαν σφίγγει, τα χέρια μαζί του και τα κουνά γύρω - γύρω, κατά τη μέθοδο του Ντράβοτ. Ό φύλαρχος είχε σαστίσει και του άγγιζε τα φρύδια.

Στη συνέχεια, ο Κάρνεχαν πηγαίνει στη μεριά του φύλαρχου, μόνος κι αυτός, και τον ρωτά με νοήματα αν έχει κάποιο μισητό εχθρό. " Έχω ", αποκρίνεται, ο φύλαρχος.

Σαν τ’ άκουσε ο Κάρνεχαν, διαλέγει τούς καλύτερους και αναθέτει στους δυο στρατιώτες να τους εκγυμνάσουν μετά από δύο εβδομάδες, οι άντρες τα καταφέρνουν στους ελιγμούς σαν να ήταν απ’ το σώμα των εθελοντών.

Πηγαίνει, λοιπόν, με τον φύλαρχο σ’ ένα οροπέδιο στην κορυφή κάποιου βουνού, και οι άντρες του φύλαρχου εισβάλλουν σ’ ένα χωριό και το καταλαμβάνουν. Χτυπούσαμε τον εχθρό με τρία μαρτίνια.

Κάπως έτσι υποτάξαμε και το χωριό εκείνο, κι εγώ έδωσα στον φύλαρχο μια λουρίδα από το επανωφόρι μου λέγοντάς του : «Ανάλαβε εσύ μέχρι να γυρίσω», όπως αναφέρουν οι Γραφές. Όταν είχα απομακρυνθεί με τους στρατιώτες στα χίλια οχτακόσια μέτρα, ρίχνω μια σφαίρα πολύ κοντά του, εκεί πού στεκόταν πάνω στο χιόνι, εν είδει υπενθύμισης, και όλοι οι κάτοικοι πέφτουν στα πόδια.

Στέλνω κατόπιν γράμμα στον Ντράβοτ, δίχως να ξέρω αν βρισκόταν σε στεριά ή σε θάλασσα ».  

Με κίνδυνο να διακόψω τον ειρμό της σκέψης αυτού του άθλιου πλάσματος, ρώτησα : « Πως ήταν δυνατό να γραφτεί γράμμα εκεί πέρα;» « Γράμμα; "Α . . . Γράμμα! Μην αποσπάτε το βλέμμα σας από τα μάτια μου, παρακαλώ. «Ήταν ένα γράμμα από σπάγκο, που μας είχε μάθει ένας τυφλός ζητιάνος στο Παντζάμπ ». Θυμήθηκα πως κάποτε είχε παρουσιαστεί στο γραφείο ένας τυφλός με μια βέργα, που είχε πάνω της κόμπους, κι ένα κομμάτι σπάγκο τον οποίο τύλιγε γύρω από τη βέργα σύμφωνα με κάποιο κρυπτογραφικό κώδικα δικής του επινόησης.

Μετά την πάροδο λίγων ωρών ή λίγων ημερών μπορούσε να επαναλάβει την πρόταση που είχε σχηματίσει τυλίγοντας το σπάγκο. Είχε περιορίσει το αλφάβητο σε έντεκα πρωτογενείς ήχους και προσπάθησε να μου διδάξει τη μέθοδό του, αλλά χωρίς επιτυχία. «Έστειλα το γράμμα στον Ντράβοτ », συνέχισε ο Κάρνεχαν, « ζητώντας του να επιστρέψει, καθόσον το βασίλειο είχε επεκταθεί τόσο, ώστε να μ ην μπορώ να το επιβλέπω μονάχος ύστερα, κατευθύνθηκα κατά την πρώτη κοιλάδα, για να ελέγξω πως τα πήγαιναν οι ιερείς.

Το πρώτο χωριό πού είχαμε καταλάβει με τον φύλαρχο ονομαζόταν Μπακσάι, και το πρώτο που είχαμε καταλάβει εμείς Ερ Χέμπ.


 

Ό ιερέας του Έρ Χέμπ τα κατάφερνε καλά, αλλά είχαν να μου δείξουν αρκετές εκκρεμείς διαφορές σχετικά με εδαφικές εκτάσεις και επιπλέον, τις νύχτες δέχονταν επιθέσεις με βέλη απο κατοίκους κάποιου άλλου χωριού.

Βγήκα προς αναζήτηση του χωριού και πυροβόλησα εναντίον του τέσσερις φορές από απόσταση χιλίων μέτρων. Τόσα φυσίγγια ήθελα να χαραμίσω.

Στη συνέχεια περίμενα τον Ντράβοτ, ο οποίος έλειπε τρεις μήνες, επιβάλλοντας, εν τω μεταξύ, τάξη στο λαό μου.

Ένα πρωί ακούω δαιμονισμένο θόρυβο τυμπάνων και κεράτων, και να σου ο Νταν Ντράβοτ που κατηφόριζε την πλαγιά με το στρατό του, ακολουθούμενος από εκατοντάδες ανθρώπους, και —το πλέον εντυπωσιακό— με μια κορόνα χρυσή στο κεφάλι. " Μα τήν πίστη mου, Κάρνεχαν ", λέει ο Ντάνιελ, «η επιχείρηση έχει πάρει ασύλληπτες διαστάσεις. Έχουμε όλη τη χώρα στην κατοχή μας, ή τουλάχιστον όλα όσα αξίζει να κατέχει κανείς.

Είμαι γιός του Αλέξανδρου από τη βασίλισσα Σεμίραμη, κι εσύ είσαι ο νεότερος αδελφός μου, επίσης θεός!»

Πρόκειται για τη μεγαλύτερη επιχείρηση πού οργανώσαμε ποτέ.

Επί έξι εβδομάδες προελαύναμε με το στρατό και πολεμούσαμε, και κάθε ασήμαντο χωριουδάκι σε ακτίνα πενήντα μιλίων παραδόθηκε με χαρές και πανηγύρια και το πιο σπουδαίο είναι ότι έχω το κλειδί της όλης παράστασης, όπως θα διαπιστώσεις, και έχω φέρει ένα στέμμα για σένα!

Έβαλα να μου φτιάξουν δύο σε μια περιοχή πού λέγεται Σού, όπου το χρυσάφι σκεπάζει τους βράχους όπως το ξίγκι το αρνίσιο κρέας. Είδαν τα μάτια μου χρυσάφι και με κλωτσιές ξεκόλλησα τα τυρκουάζ από τους βράχους, και υπήρχαν γρανάτες στου ποταμού την άμμο. Ιδού ένα κομμάτι κεχριμπάρι που μου έδωσαν.

Κάλεσε όλους τούς ιερείς και, ορίστε, λάβε το στέμμα σου. Ένας από τους άντρες ανοίγει έναν μαύρο τρίχινο σάκο, και φοράω την κορόνα στο κεφάλι. Μου έπεφτε υπερβολικά μικρή και βαριά, μα την εφόρεσα για τη δόξα. Ήταν από σφυρήλατο χρυσό — ζύγιζε πέντε λίβρες, σαν τσέρκι βαρελιού. »

" Πήτσυ ", λέει ο Ντράβοτ, " δεν χρειάζεται να πολεμήσουμε περισσότερο. Αυτό που τόσο με βοήθησε ήταν ο τεκτονισμός! ".

Φωνάζει τον φύλαρχο που είχα αφήσει στο Μπακσάι —Μπίλλυ Φίς τον βαφτίσαμε αργότερα, επειδή είχε μεγάλη ομοιότητα με τόν Μπίλλυ Φίς που οδηγούσε παλιότερα την υδροφόρο στο Ματς, στο Μολάν.

"Δώσε του το χέρι ", λέει ο Ντράβοτ, κι εγώ του το δίνω και τα 'χασα, γιατί ο Μπίλλυ Φίς με χαιρέτησε με τη μασονική χειραψία.

Δεν είπα τίποτα, αλλά θέλησα να τον δοκιμάσω με τη χειραψία των Δοκίμων της Αδελφότητας. Απάντησε σωστά, και τότε δοκίμασα τη χειραψία των Διδασκάλων, μα την αγνοούσε.

 

" Είναι Αδελφός μασόνος! ", λέω στον Νταν. " Γνωρίζει τή λέξη; ". Βεβαίως, καθώς και όλοι οι ιερείς. Πρόκειται για θαύμα!

Οι φύλαρχοι και οι ιερείς ξέρουν πως γίνονται οι εργασίες της Στοάς. Ο τρόπος τους είναι παραπλήσιος του δικού μας.

Έχουν χαράξει τα σημάδια στους βράχους, αλλά αγνοούν τον Τρίτο Βαθμό, τον οποίο θα τους δείξουμε.

Αυτή είναι η Αλήθεια του Θεού.

Όλα αυτά τα χρόνια ήξερα πως οι Αφγανοί γνώριζαν τα της μυήσεως των Δοκίμων, αλλά εδώ πρόκειται για θαύμα!

Είμαι θεός και Διδάσκαλος του Τάγματος.

Θα ανοίξω μια Στοά στον Τρίτο Βαθμό όπου θα μυήσουμε τους αρχιερείς και τούς αρχηγούς των χωριών ". Απαγορεύεται το άνοιγμα Στοάς χωρίς εντολή ", λέω. " Εξάλλου ουδέποτε κατείχαμε θέση σε Στοά ".

Είναι ένας αριστοτεχνικός πολιτικός ελιγμός ", λέει ο Ντράβοτ. Κάτι τέτοιο συνεπάγεται πως από δω και στο εξής η διακυβέρνηση της χώρας θα είναι πανεύκολη, λες και κατηφορίζεις πλαγιά με τετράτροχο αμαξάκι.

Δεν γίνεται τώρα να χάσουμε χρόνο διερευνώντας το ζήτημα, διότι θα στραφούν εναντίον μας. Σαράντα αρχηγοί με ακολούθησαν από κοντά θα μυηθούν και θα λάβουν αξιώματα ανάλογα με την αξία τους.

Βρες κατάλυμα για τούς άντρες στα χωριά και φρόντισε να στηθεί έστω και μια υποτυπώδης Στοά.

Ο ναός του Ίμπρα προσφέρεται για αίθουσα συνεδριάσεων.

Οι γυναίκες να ράψουν ποδιές σύμφωνα με τις υποδείξεις σου.

Απόψε θα καλέσω τους αρχηγούς σε ακρόαση, και αύριο θα συνεδριάσει η Στοά ".

Τα είχα κυριολεκτικά χαμένα, αλλά δεν ήμουν τόσο ανόητος ώστε να μην αντιληφθώ τα πλεονεκτήματα τούτης της ιστορίας με την Αδελφότητα.

Έδειξα στις οικογένειες των ιερέων πως να φτιάξουν ποδιές για διάφορους βαθμούς, πως το γαλάζιο σιρίτι της ποδιάς του Ντράβοτ, καθώς και τα διακριτικά, κεντήθηκαν με τυρκουάζ πάνω σε λευκή προβιά, αντί σε ύφασμα.

Μεταφέραμε στο ναό μια πελώρια τετράγωνη πέτρα για να κάθεται ο Διδάσκαλος, και μικρότερες πέτρες για τους αξιωματικούς, χρωματίσαμε το μαύρο πλακόστρωτο με λευκά τετράγωνα και βάλαμε τα δυνατά μας για να γίνουν όλα όπως έπρεπε.

Εκείνη τη νύχτα, στη συνάθροιση των φυλάρχων στη βουνοπλαγιά όπου είχαμε ανάψει μεγάλες φωτιές, ο Ντράβοτ αναγγέλλει πως εκείνος και εγώ ήμαστε θεοί, γιοί του Αλέξανδρου, τιτλούχοι Σεβάσμιοι του Τάγματος, και πώς είχαμε έρθει για να μετατρέψουμε το Καφιριστάν σε χώρα όπου οι άνθρωποι θα τρώγουν και θα πίνουν εν ειρήνη και, προπαντός, θα μας υπακούν.

Κατόπιν οι αρχηγοί μας έσφιξαν τα χέρια ένας-  ένας, και ήταν τόσο δασύτριχοι και ανοιχτόχρωμοι που θαρρούσες πως πρόσφερες το χέρι σε παλιούς φίλους.

Τους δώσαμε ονόματα σύμφωνα με τις ομοιότητές τους με ανθρώπους που είχαμε γνωρίσει στην Ινδία — Μπίλλυ Φις, Χόλλυ Ντίλγορθ, Πίκκυ Κέργκαν, ο οποίος ήταν επόπτης στο Παζάρι την εποχή που βρισκόμουν στο Μόου, και διάφορα τέτοια ονόματα.

To πιο απίστευτο θαύμα συνέβη την επόμενη νύχτα στη Στοά.

Ένας από τούς ιερείς μας παρακολουθούσε αδιάκοπα, κι ένιωθα δυσάρεστα, γιατί το τυπικό θα το επινοούσαμε μόνοι μας, και δεν ήξερα ως που έφταναν οι γνώσεις αυτών των ανθρώπων.

Ο γερο-ιερέας ήταν ξένος στα μέρη, ερχόταν από μ ια περιοχή πέρα από το Μπακσάι.

Μόλις ο Ντράβοτ κάνει να φορέσει την ποδιά που του είχαν ράψει οι κοπέλες, ο ιερέας βγάζει μια κραυγή, έπειτα ένα ουρλιαχτό, και δοκιμάζει να αναποδογυρίσει την πέτρα που πάνω της καθόταν ο Ντράβοτ. " Χάθηκαν όλα ", λέω. " Να τι παθαίνει όποιος ανακατεύεται με τα του Τάγματος δίχως εντολή! ".

Ό Ντράβοτ δεν σάλεψε τα μάτια ούτε όταν δέκα ιερείς τον κύκλωσαν και έσκυψαν πάνω από το κάθισμα του Σεβάσμιου — το οποίο, σημειωτέον, ήταν η πέτρα του "Ιμπρα.

Ο ιερέας άρχισε να τρίβει τη βάση για να την καθαρίσει από τη μαυρίλα, και εντός ολίγου αποκάλυψε στους συγκεντρωμένους τα διακριτικά του Διδασκάλου, που ήταν λαξευμένα πάνω στην πέτρα, ήταν ολόιδια με κείνα που είχε ο Ντράβοτ κεντημένα στην ποδιά.

Ακόμα και οι ιερείς του "Ιμπρα αγνοούσαν την ύπαρξή τους.

Ο γεροντάκος πέφτει στα πόδια του Ντράβοτ και τα φιλά. “Πάλι η τύχη μας ευνόησε ", μου φωνάζει ο Ντράβοτ από την άλλη άκρη της Στοάς. "

Λένε πως πρόκειται για το χαμένο σημάδι που κανείς δεν καταλάβαινε τι σημαίνει. Είμαστε πλέον κάτι περισσότερο από ασφαλείς ".

Βροντάει τότε κάτω τoν υποκόπανο του όπλου του, αντί για σφυρί, και λέει : “Εν ονόματι των εξουσιών πού έχω συγκεντρώσει στα χέρια μου, με τη συνδροή του Πήτσυ, ανακηρύσσεται Μέγας Διδάσκαλος απάντων των Ελευθεροτεκτόνων του Καφιριστάν σ' αυτή τη Μητέρα Στοά της χώρας, και Βασιλεύς του Καφιριστάν εξίσου με τον Πήτσυ! ".

Μ' αυτά τα λόγια βάζει το στέμμα του, βάζω κι εγώ το δικό μου —εκτελούσα χρέη Πρώτου Επόπτη— και ανοίγουμε τη Στοά με όλους τους τύπους.

Ήταν απίστευτο θαύμα!

Οι ιερείς προχώρησαν στους δύο πρώτους βαθμούς σχεδόν χωρίς υποδείξεις, λες και ξανάβρισκαν τη χαμένη τους μνήμη. Λίγο αργότερα, ο Πήτσυ με τον Ντράβοτ μύησαν σε ανώτερους βαθμούς αρχιερείς και φύλαρχους απομακρυσμένων χωριών — διότι αυτό τους συνέφερε.

Πρώτος μυήθηκε ο Μπίλλυ Φίς, και, σας διαβεβαιώ, τον τρομοκρατήσαμε για τα καλά. Φυσικά, κάτι τέτοιο ερχόταν σε αντίθεση με το τυπικό, αλλά εξυπηρετούσε το σκοπό μας. Δεν χρίσαμε πάνω από δέκα αξιωματικούς, επειδή δεν θέλαμε ο Βαθμός να είναι κάτι κοινό.

Κι εκείνοι διαμαρτύρονταν με φωνές για να μυηθούν.

Σε έξι μήνες ", λέει ο Ντράβοτ," θα έχουμε μία ακόμα συνεδρίαση για να εξετάσουμε το έργο σας ". Τους ρωτά κατόπιν τι γίνεται στα χωριά τους και μαθαίνει ότι έχουν κουραστεί από τους διαρκείς πολέμους μεταξύ τους. Και ότι όταν δεν μάχονται ο ένας τον άλλο, έχουν να αντιμετωπίζουν τούς μωαμεθανούς. " Αυτούς να τούς πολεμάτε οπότε εισβάλλουν στη χώρα μας ", λέει ο Ντράβοτ.

" Διαλέξτε έναν άντρα στους δέκα από κάθε φυλή για τη φρουρά των συνόρων και στέλνετε από διακόσιους άντρες κάθε φορά εδώ στην κοιλάδα για να τους εκπαιδεύουμε. Στο εξής κανένας δεν θα τουφεκίζεται ούτε θα λογχίζεται, εφόσον κάνει σωστά τη δουλειά του, και είμαι σίγουρος πως δεν πρόκειται να με ξεγελάσετε, επειδή είστε λευκοί —γόνοι του Αλέξανδρου- δεν μοιάζετε με τους τιποτένιους μαύρους μωαμεθανούς. Είστε ο λαός μου, και, που να με πάρει και να με σηκώσει", συμπληρώνει στα αγγλικά, " ή θα σας αναδείξω σε έθνος περίτρανο ή θα πεθάνω πάνω στην προσπάθεια!…

Δεν θα δημιουργήσω έθνος", έλεγε. “Θα δημιουργήσω αυτοκρατορία! Τούτοι δω οι άνθρωποι δεν είναι νέγροι είναι Εγγλέζοι! Κοίταξε τα μάτια — κοίταξε το στόμα τους. Κοίταξε πως στέκονται. Στα σπίτια τους κάθονται σε καρέκλες.

Πρόκειται για τις Χαμένες Φυλές, κάτι τέτοιο τέλος πάντων, και έχουν γίνει Εγγλέζοι. Την άνοιξη θα κάνω απογραφή, αν δεν το φοβούνται οι ιερείς. Υπολογίζω ότι οι κάτοικοι αυτών των λόφων θα πλησιάζουν τα δύο εκατομμύρια. Τα χωριά βρίθουν από μικρά παιδιά. δύο εκατομμύρια ψυχές —διακόσιες πενήντα χιλιάδες μάχιμοι και όλοι "Αγγλοι!

Απαιτούνται μονάχα τα τουφέκια και λίγη εξάσκηση.

Διακόσιες πενήντα χιλιάδες άντρες, έτοιμοι να πέσουν στο δεξί πλευρό της Ρωσίας, αν επιχειρήσει εισβολή στην Ινδία!

Πήτσυ, φίλε μου, έλεγε μασουλώντας τα γένια του, “θα γίνουμε αυτοκράτορες — επίγειοι αυτοκράτορες!

Ο ρατζάς Μπρούκ θα είναι βυζασταρούδι μπροστά μας. Θα συνδιαλέγομαι με τον Αντιβασιλιά επί ίσοις όροις. Θα του ζητήσω να μου στείλει δώδεκα επίλεκτους Εγγλέζους — δώδεκα άντρες τους οποίους θα γνωρίζω— για να μας βοηθήσουν στη διακυβέρνηση.

Υπάρχει ο Μάκρεϊ, ο απόστρατος λοχίας από το Σεγκόβλι — συχνά μου παρέθετε ωραία δείπνα η γυναίκα του, μάλιστα, μου είχε δώσει ένα παντελόνι. Έπειτα είναι ο Ντόνκιν, ο δεσμοφύλακας των φυλακών του Τουνγκού θα μπορούσα να προσεγγίσω εκατοντάδες, αν ήμουν στην Ινδία. Ο Αντιβασιλιάς δε θα μου το αρνηθεί.

Την άνοιξη θα στείλω κάποιον να μου μαζέψει αυτούς τους ανθρώπους εξάλλου θα γράψω στη Μεγάλη Στοά να ζητήσω άφεση για όσα έπραξα ως Διδάσκαλος. Αυτά . . .

Επιπλέον, θα συγκεντρώσω ό,τι τουφέκι Σνάιντερ πεταχτεί, όταν οι ομάδες των ιθαγενών της Ινδίας εφοδιαστούν με μαρτίνια. Βέβαια, θα έχουν φθαρεί από τη χρήση, αλλά εδώ πάνω στα υψώματα θα κάνουν τη δουλειά τους.

Δώδεκα "Αγγλοι, εκατό χιλιάδες Σνάιντερ που θα έφταναν σε μικρές δόσεις διαμέσου της χώρας του εμίρη —με είκοσι χιλιάδες μέσα σ' ένα χρόνο θα ήμουν ικανοποιημένος— και θα γινόμαστε αυτοκρατορία.

Όταν θα είχαν όλα τακτοποιηθεί, θα παρέδιδα το στέμμα —το στέμμα που φορώ ετούτη τη στιγμή— στη Βασίλισσα Βικτωρία γονατίζοντας μπροστά της, κι εκείνη θα έλεγε : Σηκωθείτε, σερ Ντάνιελ Ντράβοτ.

 Ώ ! Μεγαλειώδες ! Μεγαλειώδες, σου λέω ! "Ομως μένουν τόσα να γίνουν σε κάθε χωριό — στο Μπακσάι, το Χαβάκ, το Σού και σ' όλα τα υπόλοιπα ". Σαν τι δηλαδή; ", τον ρωτώ. " Το φετινό φθινόπωρο δεν πρόκειται να έρθουν άλλοι για εκπαίδευση. Κοίταξε εκείνα τα χοντρά μαύρα σύννεφα. Θα φέρουν χιόνι ". " Δεν εννοώ αυτό ", λέει ο Ντάνιελ ακουμπώντας βαριά το χέρι στον ώμο μου. " Άλλωστε δεν θέλω να πω τίποτα εναντίον σου, γιατί κανένα άλλο ζωντανό πλάσμα δεν θα μ ε είχε ακολουθήσει, ούτε θα με είχε βοηθήσει να γίνω ό,τι έγινα, έτσι όπως έκανες εσύ. Είσαι πρώτης τάξεως αρχιστράτηγος, και ο πληθυσμός σε γνωρίζει ωστόσο η χώρα είναι μεγάλη, και, κατά έναν τρόπο, αδυνατείς να μου προσφέρεις αυτό που χρειάζομαι, Πήτσυ...”

 

Ο ΕΛΕΟΝΟΜΟΣ



Ο ΕΛΕΟΝΟΜΟΣ


Ως γνωστόν η Στ:. συμβολίζει το σώμα μας . Μέσα στον θυσανωτό κόρυμβο και στο ΒΑ μέρος του βρίσκεται η έδρα του Ελ.: που κατά την γνώμη μου συμβολίζει το δεξί πνευμόνι. 

Ως γνωστόν οι πνεύμονες παίρνουν το οξυγόνο και το διοχετεύουν στο αίμα. Ο δεξιός πνεύμονας είναι μεγαλύτερος από τον αριστερό διότι ο δεύτερος δημιουργεί μια κοιλότητα που μέσα φιλοξενεί την καρδιά, οπότε το περισσότερο οξυγόνο διοχετεύεται στο αίμα από τον δεξιό πνευμόνι. Αυτό βέβαια συμβολίζει το γεγονός ότι ο υλικός εαυτός μας χρειάζεται περισσότερο οξυγόνο απ' ότι ο πνευματικός, μην ξεχνάμε ότι είμαστε τέκνα της γης που οι αρχαίοι την έλεγαν Δήμητρα, δηλ. δύο μήτρες από τις οποίες καταγόμαστε, και γι’ αυτόν τον λόγο η έδρα του Ελ:. Βρίσκεται στον βορρά.

Έμβλημά του Ελ:. είναι το Κέρας της Αμάλθειας. Η Αμάλθεια ως γνωστόν είναι η κατσίκα η οποία θήλασε τον Δία μέσα στο Ιδαίον  Άνδρον όπου τον έκρυψε η Ρέα για να μην τον φάει ο Κρόνος. Το κέρας της Αμάλθειας έχει μέσα του όλα τα αγαθά της μητέρας Γης τα οποία δεν τελειώνουν ποτέ. Έτσι μόνο μπορούμε να νικήσουμε τον Χρόνο ( Κρόνος ) που μας τρώει και γι' αυτό η πρώτη υποχρέωση του μαθ:. είναι να δώσει κάποια από την ενέργειά του υπέρ των τέκνων της χήρας.

Δεν είναι τυχαίο Αδ:. μου που μετά τον θάνατο της Αμάλθειας το δέρμα της έγινε ασπίδα την οποία κρατούσε η θεά της σοφίας Αθηνά και ήταν η μόνη Ασπίδα που ούτε οι κεραυνοί του Διός δεν μπορούσαν να διαπεράσουν.

Οι αρχαίοι Τεκ:. τον πρώτο θεμέλιο λίθο κάθε οικοδομήματος τον έβαζαν στο ΒΑ μέρος, ακριβώς εκεί που βρίσκεται ο Ελ:. Ακριβώς δίπλα του κάθονται οι νεομυούμενοι μαθ:. διότι την ημέρα εκείνη όλοι αρχίσαμε να κτίζουμε το οικοδόμημά μας.

Ο Αδ:. Ελ:. περιάγει τον κορμό της αγαθοεργίας. Ως γνωστόν ο κορμός ενός δένδρου είναι αυτός που παίρνει όλα τα θρεπτικά συστατικά από την γη και τα μεταφέρει σε όλο το υπόλοιπο σώμα του δένδρου. Εάν ο κορμός καταστραφεί τότε χάνεται όλο το οικοδόμημα.

Οι Αρχ:. Τεκ:. που έκτιζαν σπίτια από ξύλο βάζανε στη μέση έναν μεγάλο κορμό και πάνω του έκτιζαν όλο το οικοδόμημα. Αυτός λοιπόν ο κορμός ήταν που ισορροπούσε όλες τις δυνάμεις που ασκούνταν πάνω σε όλο το κτήριο όπως γίνεται σε κάθε δένδρο, και γι' αυτό ο Αδ:.Ελ:. κάθε φορά ξεκινάει από το σημείο ισορροπίας που βρίσκεται μεταξύ των δύο στηλών και επανέρχεται πάλι στο ίδιο σημείο.

Εάν κάπου σε κάποιο σημείο του οικοδομήματος ασκηθεί περισσότερη δύναμη τότε καλείται ο κορμός να ισορροπήσει την κατάσταση προσφέροντας αγαθό έργο. Ο Απόστολος Παύλος στην Α' Κορινθίων  λέει: «Αλλήλων τα βάρη βαστάζετε».

Βέβαια Αδ:. μου την ισορροπία αυτήν δεν μπορούν να την διαταράξουν μόνο οι αρνητικές αλλά και οι θετικές δυνάμεις εάν υπάρχει υπερφόρτιση όπως και μπορούν και οι δύο μαζί να την δημιουργήσουν.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της κατάστασης είναι η περίπτωση του Διογένη του Κυνικού που όταν ένας πλούσιος από την Κόρινθο του έδωσε ένα μεγάλο ποσό και κάποιος του είπε ότι πρέπει να έχει υποχρέωση στον ευεργέτη του αυτός απάντησε ότι αυτός θα πρέπει να μου έχει υποχρέωση που τα πήρα. Όταν όμως ο Μέγας Αλέξανδρος του πρόσφορε δέκα τάλαντα (περιττού 24.000 σημερινές χρυσές λίρες) αυτός του είπε «Τι να τα κάνω τα χρήματα αφού έχεις φυλακίσει τους φίλους  μου» και προτίμησε να αποφυλακισθούν οι «φίλοι» του παρά να πάρει αυτό το τεράστιο ποσό.

Όπως είπαμε Αδ:. μου ο κορμός είναι αυτός που κρατάει το οικοδόμημα, που εάν είναι αδύναμος το οικοδόμημα ή θα είναι πολύ μικρό ή θα κινδυνεύει. «Όποιος σπέρνει με φιλειδωλεία, φιλειδωλεία θέλει συλλέξει» έλεγε ο Απόστολος Παύλος και ο κορμός είναι αυτός που ορίζει τους καρπούς που θα βγάλει το δένδρο «κάθε δένδρο καλό βγάζει καρπούς καλούς κάθε δένδρο σαπρό βγάζει καρπούς σαπρούς» έλεγε ο Ιησούς.

Μέσα στον κορμό της αγαθοεργίας ρίχνουμε όλοι ένα κομμάτι του ψυχισμού μας.
Όταν ο Αισχίνος ένας από τους μαθητές του Σωκράτη ο οποίος ήταν πολύ ευγενικός αλλά και πολύ φτωχός είπε στον διδάσκαλο : « δάσκαλε δεν μπορώ να σου δώσω τίποτε περισσότερο απο τον εαυτό μου» ο Σωκράτης του απάντησε : «Δεν νομίζεις ότι μου δίνεις τα μέγιστα; »

Όταν ο Αδ:. Ελ:. και ο Αδ:. Τελ:. περιάγουν τον σάκο των προτάσεων και τον κορ:. Της αγαθ:. τότε ο Σεβ:. Διδ:. ρωτάει «Ζητεί τις εξ' υμών αδ:. μου τον σακ::. των προτ:. Ή τον κορμ:. της Αγαθ:. ;» Αυτό φυσικά στον υλικό κόσμο χρειάζεται από την άποψη ότι πρώτα κοιτάζουμε τους Αδ:. μας και ύστερα τα υπόλοιπα μέλη αυτού του πλανήτη.

Στον πνευματικό κόσμο συμβολίζει όλες .τις δυνάμεις τις οποίες ταΐζουμε για να επιβιώσουν διότι πρώτα θα πρέπει να μπορούν να λειτουργήσουν όλα μας τα κέντρα ισορροπημένα για να μπορέσουμε να φτάσουμε στην Αν:. Βέβαια εάν τα κέντρα είναι ισορροπημένα κα κανείς δεν ζητάει καμιά βοήθεια από κανέναν, τότε δίνει εντολή ο Σεβ:, Διδ:. να προσκομιστούν στην Αν.: εκεί δηλ. που βγαίνει ο ήλιος και φωτίζει όλον τον κόσμο και φυσικά αυτός είναι ο απώτερος σκοπός κάθε Τεκ:. Το περιεχόμενο του σακ:. των προτ:. ανακοινώνεται αμέσως μετά τη προσκόμισή του στην Αν:. Για να μπορέσει εν ολίγοις ο κάθε Τεκ:. να αναλογισθεί την εξέλιξή του αλλά το περιεχόμενο του κορμού της Αγαθ:. ανακοινώνεται μόνο στις επόμενες εργασίες για να αναλογιστούμε από μόνοι μας το τι κάναμε μέχρι εκείνη την στιγμή.

Ο Πυθαγόρας υποχρέωνε στους μαθητές του κάθε φορά πριν κοιμηθούνε να αναλογίζονται: Τι έκανα την προηγούμενη μέρα; Τι καλό έκανα; Τι καλό μπορούσα να κάνω και δεν το έκανα; Τι έκανα που δεν έπρεπε να κάνω; Που μίλησα ενώ έπρεπε να σιωπήσω, που σώπασα ενώ έπρεπε να μιλήσω; Όλα αυτά Αδ:. μου είναι ενέργειες προς τα έξω και εάν ξέρουμε τα αποτελέσματα δεν υπάρχει λόγος να κάνουμε την ως άνω διαδικασία.

Τώρα Αδ:. μου θα σταθώ λίγο στο όνομα Ελ:. Νόμος είναι μία πρότασις που δεν επιδέχεται εξαιρέσεις. Η λέξη νόμος βγαίνει από το ρήμα νέμω που σημαίνει μοιράζω και έτσι η μοιρασιά γίνεται σύμφωνα με το έλεος που οι Αρχαίοι Αθηναίοι είχαν ελέου βωμόν. «Ελέου βωμός ο μάλιστα θεών εις ανθρωπίνου βίου και μεταβολάς πραγμάτων ότι ωφέλιμος»

Υπάρχει και η άποψη ότι η λέξις κορμός βγαίνει από το ρήμα κείρω που σημαίνει κόβω μαλλιά, κουρεύω που είναι ένδειξη μεγάλου πένθους, διότι όταν πάσχει κάποιος όλοι αδ:. μου είμαστε υποχρεωμένοι να συμπάσχομε και όπως ανέφερα θα πρέπει σε κάθε μεταβολή να βοηθάμε στην ισορροπία.

Προσοχή ! Αδ:. μου. Πολλές φορές εμείς οι άνθρωποι παρασυρόμαστε από τα συναισθήματά μας και κάνουμε ακρότητες. Ο Τεκ:. δεν δέχεται άεργους. 

Ο Απόστολος Παύλος λέει: «Ο μη εργαζόμενος μηδέ εσθιέτω», στην αρχαία Αθήνα δεν ήταν ντροπή κανείς να ξενυχτάει   στα συμπόσια, ντροπή όμως ήταν να μην μπορεί την επομένη να φέρει εις πέρας όλες τις εργασίες του. Θέλω να πω αδ:. Μου ότι είναι μεγάλο λάθος να βοηθάμε τον άεργο και τον οκνηρό, διότι έτσι του δίνουμε κίνητρο προς την οκνηρία. «Αργία μήτηρ πάσης κακίας» έλεγαν οι Αρχαίου Έλληνες.
Προσοχή ! αδ:. μου. Διότι εάν βοηθάμε τα ζιζάνια τότε θα πάρουν όλη την ενέργεια και δεν θα υπάρχει χώρος για το υγειές σώμα. Το έλεος όμως προανάφερα συμβάλει στην ισορροπία, εάν θυσιάζουμε τη ενέργειά μας οπωσδήποτε τότε θα μαζευτούν όρνια και θα μας καταβροχθίσουν. «Έλαιον θέλω ουχί θυσίαν» είπε ο Ιησούς. Επίσης ο ίδιος είπε: «Κανείς δεν βάζει καινούριο μπάλωμα σε παλαιό ιμάτιο ούτε καλό κρασί σε παλαιό, ασκιά». 

Τέλος θεωρώ καλό να αναφέρω μια κινέζικη] ιστορία. 

Κάποτε κάποιος ζήτησε από τον Θεό να τον δείξει τι είναι η κόλαση και ο παράδεισος. 

Τότε βρέθηκε πρώτα στην κόλαση και είδε τους ανθρώπους να κάθονται μπροστά σε ένα πιάτο με ρύζι αλλά είχαν όλοι νάρθηκες στα χέρια και δεν μπορούσαν να φάνε και όλοι δυσανασχετούσαν γιατί πεινούσαν. Όταν όμως πήγε στον παράδεισο είδε ακριβώς το ίδιο θέαμα αλλά εκεί δεν πεινούσε κανείς διότι ο ένας τάιζε τον άλλον.

 


ΤΕΚΤΟΝΙΚΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ-ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΟΥ 1940

 


 

ΤΕΚΤΟΝΙΚΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ-ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΟΥ 1940


 Μια εξαίρετη νέα αδ. μου ζήτησε κάποια στοιχεία για μια ομιλία της για το ΟΧΙ -1940 και πριν λίγο, ψάχνοντας στα αρχεία μου βρήκα μερικές από τις σημειώσεις μου από ομιλίες που έκανα σε διάφορες στοές και διάλεξα μία για την διαδικτυακή συντροφιά μας.
ΦΙΛΩΤΑΣ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ  
Ο Φιλώτας Παπαγεωργίου ήταν ανώτατος δικαστικός, αντιπρόεδρος του συμβουλίου της επικρατείας.
Μέχρι εκείνα τα χρόνια πολλοί δικαστικοί ανήκαν στο τάγμα μας και μάλιστα υπήρχε μια στοά από τις πρώτες ομοιοεπαγγελματικές στοές νομικών, με το όνομα «Θέμις».
Ο Παπαγεωργίου ήταν ο Μεγάλος Διδάσκαλος της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος την εποχή που έγινε ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος.
Ήταν διακεκριμένος Ελευθεροτέκτονας, με μεγάλη προσφορά στην αδελφότητα και στον αγώνα του Τάγματος για την Μακεδονία.
 Από τις πρώτες ενεργείας των γερμανικών στρατευμάτων κατοχής στην Ελλάδα ήταν η σύλληψη του Μεγάλου Δασκάλου του Ελευθεροτεκτονισμού για τον οποίον οι ναζί πίστευαν ότι ήταν όργανο σιωνιστικών συμφερόντων.
 Σημειώνοντας σας αναφέρω ότι μέρος του αρχείου της μεγάλης στοάς της Ελλάδος, που κατασχέθηκε από τις Γερμανικές δυνάμεις κατοχής βρέθηκε μετά από την απελευθέρωση, στη Γερμανία μαζί με τα αρχεία της εβραϊκής κοινότητας .
Μετά τη σύλληψη του ο Παπαγεωργίου επρόκειτο να μεταφερθεί με τρένο στη Γερμανία , σε στρατόπεδο συγκέντρωσης.
Στο έγγραφο της σύλληψης του αναφερόταν ως ο υπ' αριθμόν 1 εχθρός των δυνάμεων κατοχής στην Ελλάδα, χαρακτηρισμός για τον οποίον πρέπει να αισθάνονται περήφανοι όλοι οι Έλληνες Ελεύθεροτέκτονες.
Η μεταφορά του στη Γερμανία ματαιώθηκε εξαιτίας της έντονης αντίδρασης πολλών και σημαντικών παραγόντων της ελληνικής κοινωνίας, όμως ο δάσκαλος μας έμεινε έγκλειστος στις φυλακές Αβέρωφ για αρκετό χρονικό διάστημα και πέθανε λίγο μετά την απελευθέρωση από τις ταλαιπωρίες της φυλάκισης.   
ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ ΠΟΥΡΗΣ  
Ήταν βιομήχανος και είχε την ομώνυμη ποτοποιία.
Είχε μεγάλη κοινωνική και εθνική δράση και προσφορά. Διέθεσε πολλά χρήματα για φιλανθρωπικές δραστηριότητες και μέχρι σήμερα παραμένει ζωντανή μνήμη του και η συμβολή του στην ανέγερση του  μητροπολιτικού ναού του Πειραιά της Αγίας Τριάδας.  
Ήταν ο αναπληρωτής Μεγάλος Διδάσκαλος Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος.  
Ο Διπλωμάτης και ακαδημαϊκός Βλάχος στο τρίτομο έργο του «μια φορά κι έναν καιρό ένας διπλωμάτης» περιγράφει τις συνθήκες συλλήψεώς του αμέσως μετά τη  είσοδο των Γερμανικών δυνάμεων κατοχής στην Αθήνα λόγω της ιδιότητάς του ως υπαλλήλου της  κρυπτογραφικής υπηρεσίας του υπουργείου Εξωτερικών.
Κατοικούσε  σε μια πολυκατοικία  στην οδό Κουμπάρη στο Κολωνάκι.
Οι Γερμανοί τον αναζήτησαν αμέσως προκειμένου να του αποσπάσουν πληροφορίες για τα τελευταία σήματα της Κυβέρνησης που είχε στείλει ο Βλάχος μέσω της κρυπτογραφικής υπηρεσίας.
Ανέβηκαν στο σπίτι του νύχτα και τον συνέλαβαν.
Τους παρακάλεσε να περιμένουν λίγη ώρα προκειμένου  να αλλάξει  και να πάρει ρούχα μαζί του. Όπως και έγινε. Τον κατέβασαν σε ένα φορτηγό αυτοκίνητο μέσα στο οποίο υπήρχαν και άλλοι κρατούμενοι.
Εκεί είδε τον γέροντα Μιλτιάδη Πουρή να τρέμει από το κρύο αφού τον είχαν  συλλάβει με  τις πυτζάμες και δεν του είχαν επιτρέψει να πάρει ρούχα μαζί του.
Αυτή τη σκληρή σύλληψη του σεβασμίου γέροντα είχε γίνει όπως γράφει ο  Βλάχος γιατί  ο Πουρής ήταν ηγετικό στέλεχος του τάγματος των Ελευθεροτεκτόνων.  
 Η ΣΤΟΑ ΗΣΙΟΔΟΣ
 Κατά το μεσοπόλεμο ο Ελληνικός Ελευθεροτεκτονισμός είχε γνωρίσει μεγάλη ακμή.
Στις τάξεις του ανήκαν οι σπουδαιότεροι πολιτικοί, επιστήμονες, στρατιωτικοί, δικαστικοί, επιχειρηματίες και τόσοι άλλοι.
Παρά το γεγονός ότι στην πολιτική ζωή της χώρας υπήρξαν μεγάλες εντάσεις και πολλά προβλήματα, στις στοές μας συμβίωναν κάτω από το περίσσευμα της αδελφικής ανοχής άνθρωποι από όλες τις πολιτικές  παρατάξεις και ήταν πολύ έντονη η παρουσία των σοσιαλιστών όπως ήταν ο Σπύρος Νάγος, ο Παπαναστασίου με την ομάδα του, αλλά και πολλοί που είχαν ενταχθεί ως στο Κομμουνιστικό κόμμα ο, Ελλάδας.
Ένας από αυτούς ήταν ο επιφανής δημοσιογράφος και λογοτέχνης Νίκος Καρβούνης.
Ο Νίκος Καρβούνης δημοσιογραφούσε σε σοσιαλιστικές και κομμουνιστικές εφημερίδες.
 Ήταν από τα βασικά και νομίζω ιδρυτικά μέλη της Θεοσοφικής Εταιρίας στην Ελλάδα που είχε εντυπωσιαστεί από τις διδασκαλίες της Θεοσοφίας και την προσωπικότητα του Κρισναμούρτι που είχε επισκεφθεί την Ελλάδα στις αρχές της δεκαετίας του 1930.
Ήταν αφιερωμένος  Ελευθεροτέκτονας μας  και συνέγραψε πολλά τεκτονικά τεμάχια που δυστυχώς έχουν χαθεί. Όμως διασώθηκαν οι λογοτεχνικές μεταφράσεις του στα περίφημα ελευθεροτεκτονικά βιβλία που είχε γράψει ο Άγγλος θεόσοφος συγγραφέας Λεντμπήτερ.

Αυτά ήσαν «τα αρχαία μυστήρια και ο Ελευθεροτεκτονισμός»  και «η κεκρυμμένη ζωή εν τω ελευθεροτεκτονισμώ»,  βιβλία που εκδόθηκαν  από τις Θεοσοφικές εκδόσεις και με που τόση αγάπη και μεράκι αναπαρήγε για δεκαετίες ο αείμνηστος μεγάλος Δάσκαλος του Μικτού Τεκτονισμού Νίκος Παναγόπουλος, που συνάντησα στα 1980, όταν πήγα από το μαγαζί του στην Ομόνοια, σταλμένος από τον αείμνηστο Ανθύπατο Μεγάλο Ταξιάρχη του 33 και επί πολλά χρόνια Πρόεδρο της Θεοσοφικής εταιρείας στην Ελλάδα Κωστή Μελισσαρόπουλο, πρώην Σεβάσμιο της Στοάς μου ΟΡΦΕΥΣ 69., για να προμηθευθώ εκείνα τα δύο μοναδικά βιβλία.
Ο Καρβούνης αγαπούσε ιδιαίτερα το έργο ενός άλλου Μεγάλου Ελευθεροτέκτονα και λογοτέχνη, του Κίπλιγκ, και είχε μεταφράσει με λογοτεχνική επιδεξιότητα αρκετά απ’ τα έργα του, όπως το πασίγνωστο ποίημά του «ΕΑΝ».
Είχα τη μεγάλη τύχη να ακούσω πολλά γι αυτόν από ένα σύντροφό του, το μακαρίτη Λευτέρη Βουτσά, επι πολλά χρόνια διευθυντή της «ΑΥΓΗΣ» που μου χάρισε και το μεταφρασμένο απ τον Καρβούνη, ποίημα του Κίπλινγκ, για το «Γύφτικο Καραβάνι» γραμμένο με το χέρι του.
Ο Καρβούνης στην διάρκεια της κατοχής εντάχθηκε στο ΕΑΜ και έγινε υπουργός στην κυβέρνηση του βουνού.
Πολλά χρόνια πριν αγωνιζόταν για την υποστήριξη και διάδοση των πολιτικών ιδεών του.
Είναι ο συγγραφέας του ύμνου του ΕΛΑΣ « Στ’ άρματα…στ’ άρματα…»
Από πολλούς παλιούς αδελφούς μας, όπως ο πρώην Μ.Δ. Ορφέας Μάνος, ο ένδ. αδ. Θεοδόσης Τάσιος 33 και ο κραταιός αδ. Κωστής Μπάλλας 33, άκουσα την παρακάτω  ιστορία.
Προ του πολέμου και επί Μεταξά ο Καρβούνης περιόδευε την Βόρειο Ελλάδα διεξάγοντας, κατά τον πανίσχυρο υφυπουργό ασφαλείας Κ. Μανιαδάκη, «έντονον Κομμουνιστικήν προπαγάνδαν».
Ο Μανιαδάκης τηλεφώνησε στον αστυνομικό διευθυντή Ιωαννίνων που ήταν αδελφός  και του έδωσε την εντολή να συλλάβει τον Καρβούνη. Ο Αστυνόμος δεν ήθελε να συλλάβει τον Καρβούνη και μετέθεσε το βάρος στο Στρατιωτικό Διοικητή της περιοχής .
Ο στρατιωτικός διοικητής, συγγενής του Μπάλλα και Ελευθεροτέκτονας που γνώριζε την αδελφική ιδιότητα του Καρβούνη , θορυβήθηκε και απευθύνθηκε στο στρατιωτικό προιστάμενό του και μέραρχο της 8ης μεραρχίας Ηπείρου, μετέπειτα ήρωα του Αλβανικού Χαράλαμπο Κατσιμήτρο που ήταν επίσης Ελευθεροτέκτονας, αναφέροντάς του το πρόβλημα.
Ο Κατσιμήτρος τηλεφώνησε αμέσως στο Μεταξά, που ακύρωσε την εντολή του Μανιαδάκη, πράγμα που λέγεται ότι έγινε και άλλες φορές που ο Καρβούνης είχε παρόμοια προβλήματα.
Θρυλείται μάλιστα ότι ο Μανιαδάκης προσπάθησε να συλλάβει τον Καρβούνη και μετά το θάνατο του Μεταξά, πλην όμως δέχθηκε αμέσως τηλεφώνημα από τον Βασιλιά Γεώργιο τον Β΄ και απελευθέρωσε τον Καρβούνη.
Η στοά Ησίοδος είχε εξαιρετική εθνική και φιλανθρωπική δράση, αλλά και εκλεκτά μέλη.
Ακούστε μερικά ονόματα
Τσόντος Βάρδας Γεώργιος Στρατηγός, Αρχηγός του Μακεδονικού Αγώνα,
Λουκάς Ρούφος Κανακάρης Υπουργός,
Λογοθετόπουλος Κων. Ιατρός, Καθηγητής Πανεπιστημίου, Πρωθυπουργός,
Κυρίμης Γεώργιος Υπουργός,  
Κοτζιάς Κων. Δήμαρχος Αθηναίων, Υπουργός,
Θεοτόκης Ιωάννης (Τζων) Πολιτικός, Πρωθυπουργός Ζαβιτσιάνος Κων. Διοικ. Εθν. Τραπ. Ελλ., Υπουργός, Πρόεδρος της Βουλής
Γενησαρλής Νικόλαος Στρατηγός,
Βέρροιος Μιχαήλ Καθηγητής Πολυτεχνείου
Αξελός Ηρακλής Υποστράτηγος
Ανδρέας Πρίγκιψ Ελλάδος
Γεώργιος Β' Βασιλεύς των Ελλήνων
Μεταξάς Ιωάννης Στρατιωτικός, Πρωθυπουργός
Χριστόφορος Πρίγκιψ Ελλάδος
Χρύσανθος (Φιλιππίδης Χαρίλαος) Μητροπολίτης Τραπεζούντος, Αρχιεπ/πος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος. 
Πολλοί από τους διοικητές των μεγάλων σχηματισμών στο Έπος του 40 ήσαν Ελευθεροτέκτονες.
Έχουμε ήδη αναφέρει τον θρυλικό Χαράλαμπο Κατσιμήτρο και συνεχίζω στρατηγός Κοσμάς Γεώργιος,  μετέπειτα υπουργός και εμπνευστής και οργανωτής της ΕΟΚΑ και ο  στρατηγός Μπακόπουλος Κων/νος.
Ένας μεγάλος του Β παγκοσμίου πολέμου ήταν  υποστράτηγος  Ζήσιμος Παρτίδος, που νέος τότε διακρίθηκε σαν πράκτωρ των συμμαχικών δυνάμεων και συνεργάτης της Λέλας Καραγιάννη.
Για την εντυπωσιακή δράση του αδ. Ζ. Παρτίδου, έγραψαν πολλοί, μεταξύ των οποίων και ο αδ. Χρήστος Ζαλοκώστας στο βιβλίο του για τα χρόνια της κατοχής.
Μεταξύ των μεγάλων επιτυχιών του ήταν ο εντοπισμός του τόπου κατασκευής των πυραύλων V 1 & V2 που έδιναν μεγάλο οπλικό προβάδισμα στη Γερμανία.
Ελευθεροτέκτονας άνευ περιζώματος, μυήθηκε στη Στοά Αναγέννηση 17 της ΕΜΣΤΕ,  στα 1987 .

Αθήνα Οκτώβρης 2005

Τάγμα των Φοροφυγάδων Ιπποτών

 

 


ΦΟΝ ΖΙΧΕΛ

Τάγμα των Φοροφυγάδων Ιπποτών

ΖΙΧΕΛΙΑΣ

Οίμοι!!! Αλοί καί τρις-Αλοί!!! Οι 10 Παίδες εχάθησαν τω Αγώνι τω Τιμίω, τω Ανίσω, μαχόμενοι τού SDOE έναντι!!!

Το SDOE εγεννήθη, κατά τήν Ανισορροπίαν τής Ύλης, ως Λόχος Ανίερος αποτελούμενος εξ Όντων πλήρως εσκοτισμένων, καί ατελών. Άμα τη γεννήσει αυτών, προγραμματίζονται διά βδελυράς πειθούς, όπως -ορκισμένοι- διώκουσιν ανηλεώς τό Ημέτερον Ιερόν Τάγμα τών Φοροφυγάδων Ιπποτών.

Ανήκει δε εις τόν πλήρως Εσκοτισμένον καί Ανίερον Ζιχελικόν Χώρον τού TAXIS.

Αύτο τούτον τό πόνημα, αποτελεί Φόρον Τιμής πρός τούς 10 Νεανίας -ημετέρους προγόνους- οίτινες διά τού αίματός των έθεσαν τά θεμέλια διά τήν Στρατηγικήν και Τακτικήν.

Τα Ονόματά των ευρίσκονται εγγεγραμμένα χρυσά (εις δύο μαρμαρίνους κίονας Βαβυλωνιακού καί Χαλδαϊκού Ρυθμού, οίτινες κίονες κοσμούσιν τήν Είσοδον τού Φρουρίου - Ναού, ένθα στεγάζεται καί εργάζεται τό Ημέτερον Τάγμα), ως Ιδρυτών, καί Θεμελιωτών του:

1.      Δωροδόκιος Στυγνός

2.      Αυλοκολάκιος.Χαρίης

3.      Λογιστήριος Έγχελυς,

4.      Διαφθείριος Συνέχειος

5.      Γνωρίμιος Οπουδήποτος

6.      Υπολογίστιος Ταχύτατος

7.      Δηλώσιος Αλλοπρόσαλλος

8.      Πλεονέξιος Άμετρος

9.      Δικολάβιος Κερδοφόρος

10.  Τσιφούτιος Τεφτέριος

Εδιδάξασιν ημίν τόσον τάς Στρατηγικάς, όσον καί τάς Τακτικάς Μεθόδους ελιγμών, επιθέσεων, αμυνών, εικονικών υποχωρήσεων, κλπ με απώτερον σκοπόν τήν Υπερτάτην Ιεράν Πνευματικήν Ιδέαν τής Ορθής Φοροδιαφυγής.

Επέτυχαν τήν διαρκήν αύξησιν τού Γενικού Φόρου (ΦΠΑ), αντί τής αμέσου Φορολογήσεως τών Ανωτέρων Οικονομικών Στρωμάτων.

Ούτω καί ημείς οφείλομεν, όπως -ακολουθούντες τό παράδειγμά των- εξελίσσομεν και προάγομεν τάς μεθόδους αυτάς, άς παρέδωκαν ημίν.

Είς τό εσωτερικόν τού ημετέρου Φρουρίου δύναται παρατηρήσαι τις, αντίγραφα τών πρω­τοτύπων εξωτερικών κιόνων. Υπεράνω εκάστου αυτών αιωρείται διαφανής η Υδρόγειος Σφαίρα.

Εις τό εσωτερικόν τής Υδρογείου, εις τόν Αριστερόν κίονα, υπάρχει λαμπρόν το γράμμα S, (εκ τού sdoe), εις δέ τό εσωτερικόν τής Υδρογείου, εις τόν Δεξιόν κίονα, υπάρχει λαμπρόν τό γράμμα T, (εκ τού taxis).

Τα γράμματα S καί T αποτελούν Ζιχελικά Βοηθήματα υπομνήσεως αυτού εκάστου Φοροφυγάδος Ιππότου, ώστε νά γιγνώσκει καί νά ενθυμείται τούς αιωνίους εαυτού εχθρούς, διά βίου.

Έχων ούτω υπ’όψιν τήν εαυτού Ιστορίαν, πάς Φοροφυγάς Ιππότης, γιγνώσκων τούς -εσαεί- ορκισμένους εχθρούς του, εκπροσώπους τού αενάου Σκότους επί Γής, μεριμνά ώστε είτε απλώς νά τούς αποφεύγει, είτε νά καλεί εις βοήθειαν τούς εαυτού Αδελφούς διά τής Παραδοσιακής -Παγκοσμίως εν τω Τάγματι Γνωστής- εκκλήσεως: «Σπεύσατε πρός εμέ Τέκνα τής Ρεμούλας, ότι έχομεν ταύτην κεχρωσμένην!!», όπου εις τήν απλήν λαϊκήν σημαίνει: «Μάγκες τσακιστήτε κι ελάτε, γιατί τήν έχουμε βαμμένη!!» Η έκκλησις αποτελεί Ιερά Δωρεάν πρός τό ημέτερον Τάγμα, έκ μέρους τών Αρχαίων Avatar. 

Δέον όπως ο μυούμενος, εις οιονδήποτε βαθμόν, επίπεδον, ή/καί τάξιν γιγνώσκει βελτίστως τήν λελογισμένην χρήσιν τής Ιεράς Δωρεάς, καθώς αυτή αποτελεί έκ τών αρχαιοτέρων καί κυριοτέρων οριοθεσίων τού ημετέρου Τάγματος.

Δι’όλων τών ανωτέρω αναφερθέντων, Αδελφοί μου, Κυρίες καί Κύριοι, πάς Φοροφυγάς Ιππότης, μυούμενος, ή μή, δύναται ακωλύτως πορεύεσθαι τήν εαυτού διαδρομήν πρός τήν ένωσίν του μετά τής Υπερτάτης Ιεράς Πνευματικής Ιδέας τής Ορθής Φοροδιαφυγής.

Η Τελείωσις πρόκειται να επέλθει τόσον εις τό Ψυχο-Πνευματικόν, όσον καί εις τό Σωματικό-Υλικόν Πεδίον.

Τό Υπέρτατον Φώς δύναται πλέον νά ελπίζει όπως επανενωθεί μετά Ψυχής τινός, τό δέ Πανάρχαιον Λειτούργημα τής Φοροδιαφυγής έχει κατακυριεύσει ένα ακόμη μέτωπον.

 

 

Τρίτη 12 Νοεμβρίου 2024

Το Τεκτονικό μας Εργαστήριο…μία αλληγορική εικόνα της φύσεως.

 


Το Τεκτονικό μας Εργαστήριο…μία αλληγορική εικόνα της φύσεως.

 

Η φωτεινή πυξίδα η οποία χρησιμεύει ως οδηγός μας είναι τα τυπικά μας και η τεκτονική παράδοση.

Εάν κατορθώσουμε να εισδύσουμε στον απέραντο κόσμο των ιδεών, ο οποίος βρίσκεται σε αυτά, καλυμμένος υπό τη μορφή συμβόλων και αλληγοριών, εάν κατορθώσουμε να αφιερώσουμε την σκέψη μας, χωρίς κανένα άλλο περισπασμό, στην ενδελεχή μελέτη και έρευνα, μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι θα κάμουμε ένα σημαντικό βήμα προς την αποκάλυψη εκείνων των αληθειών, στην εκθαμβωτική λάμψη των οποίων δεν μπορούν να αντέξουν τα μάτια των μη μυημένων.

  Ο Τεκτονισμός είναι θεσμός προοδευτικός και ουδέν θέτει όριον εις την αναζήτησιν της αληθείας.

        Για την ανοικοδόμηση ενός Ναού της Αρετής οδηγεί η Σοφία, ανοικοδομεί η Ισχύς, διακοσμεί το Κάλλος. Αυτή είναι η τρίφωτος λυχνία, η οποία καταυγάζει δια του λαμπρού της φωτός το τεκτονικό έργο. Υψώνουμε λοιπόν, Ναό στην Αρετή και σφυρηλατούμε δεσμά στην κακία. Χαλιναγωγούμε τα πάθη και τις ορέξεις μας. Καλλιεργούμε και βελτιώνουμε τον εαυτό μας εθίζοντες το πνεύμα μας στη σύλληψη των υψηλών ιδεών της τιμής, της αρετής, του καθήκοντος, της αγάπης. Έτσι μόνο θα κατορθώσουμε κάποτε, να υψώσουμε την σκέψη μας προς το άπειρο, ενώνοντας την εν ημίν θεία ουσία προς την εν τη Φύσει Πανταχού παρούσα αιωνία Μονάδα, τον υπέρτατο Νου, ο οποίος κατά τον Αναξαγόρα, «εστίν ο διακοσμών τε και πάντων αίτιος». Μήπως, μελετώντας την ανεξάντλητη πηγή της αρχαίας Σοφίας, δε θα βρούμε ανάλογες ιδέες;

«Τοιαύτη ούσα η ψυχή (επειδή η ψυχή είναι τέτοιου είδους), λέγει ο Πλάτων στον Φαίδωνα, απέρχεται προς το όμοιόν της το μη έχον σχήμα, το θείον και αθάνατον και φρόνιμον, φθάνουσα δε προς αυτό, γίνεται ικανή να καταστή ευδαίμων, απηλλαγμένη της πλάνης, της αμαθείας, των φόβων και αγρίων επιθυμιών και των άλλων ανθρωπίνων ελαττωμάτων, διαβιοί δε του λοιπού, καθώς λέγουν οι μεμυημένοι μετά των Θεών».

Διδασκόμαστε λοιπόν, πώς θα απαλλαγούμε από την πλάνη και την αμάθεια, πώς θα χαλιναγωγήσουμε τα πάθη και τα ελαττώματά μας, διότι έτσι μόνο θα εξαγνιστούμε και θα καθαρθούμε, ώστε να καταστεί συν τω χρόνω δυνατή η ένωση και η πραγματική ευδαιμονία. Ο μύστης κρατεί «πάντ’ ανοικτά, πάντ’ άγρυπνα τα μάτια της ψυχής του», κατά τον ποιητή Διονύσιο Σολωμό, μακριά από τα πάθη, τις αγωνίες και τις φιλοδοξίες της αμύητης κοινωνίας, αναζητών την αλήθεια έως ότου την αποκαλύψει. Η αποκάλυψη όμως, των ιδεών, δε δύναται παρά να γίνει βαθμιαία και εξελικτικά, σε αλλεπάλληλα μακρά και κουραστικά στάδια, τα οποία πρέπει να διέλθει εργαζόμενος με υπομονή και με θέληση, μελετώντας το βιβλίο της φύσεως, δια να ανακαλύψει το εν αυτή «ανοικτό μυστικό», κατά την φράση του Κάρλαϋλ. Τι άλλο όμως, είναι το Τεκτονικό μας Εργαστήριο παρά μία αλληγορική εικόνα της φύσεως; Αυτό μας διδάσκει, ότι στη μελέτη της φύσεως βρίσκεται η αποκάλυψη.

Οι νόμοι οι οποίοι κυβερνούν τη φύση έχουν τις αυτές αναλογίες προς τους νόμους οι οποίοι κυβερνούν το πνεύμα. Και πάνω απ’ όλα, μέσα σε όλα, βρίσκεται η υπέρτατη ψυχή του Σύμπαντος. Η υπέρτατη Μονάδα, στην οποία περιλαμβάνεται κάθε ον, η παντοδύναμη πραγματικότητα, η οποία τείνει αενάως, συγχρόνως αποκρυσταλλώνεται σε κάθε φυσικό ον και εισδύει στην ανθρώπινη σκέψη. Μας λέει ο Έμερσον, «πότε θα εννοήσει ο άνθρωπος και πάλι, ότι το παν είναι πνευματικό και θείο, ότι κάθε πνεύμα οικοδομεί για τον εαυτό του μία κατοικία, περισσότερο από μία κατοικία – έναν κόσμο – περισσότερο από έναν κόσμο – ένα Ναό;».

Ο ίδιος λέει πιο κάτω: «Κάθε φυσικό φαινόμενο είναι η εικόνα μίας ηθικής αλήθειας».

      Με άλλα λόγια, κάθε φυσικό φαινόμενο είναι και ένα σύμβολο ή μία αλληγορία, κάτω από την οποία κρύβεται μία ηθική αλήθεια. Μέσα στα σύμβολα και τις αλληγορίες των αρχαίων μυστηριακών τελετουργιών κρύβονται αλήθειες, οι οποίες απορρέουν από τη μελέτη των φυσικών φαινομένων, αλήθειες, οι οποίες αποκαλύπτονταν βαθμιαία στους διαφόρους βαθμούς της μυήσεως.

       Συνεπής στην καταγωγή του από τις αρχαίες μυστηριακές παραδόσεις, ο τεκτονισμός χρησιμοποιεί για να καλύπτει τη διδασκαλία του κατά τον ίδιο τρόπο, σύμβολα και αλληγορίες, των οποίων η ερμηνεία γίνεται βαθμιαία στους διαφόρους βαθμούς.

      Περιβάλλει με διπλό στρώμα γρανίτη τα λαμπρά διαμάντια της Σκέψης. Μόνο μία εργασία μακρά και επίπονη μπορεί να διαρρήξει τον γρανίτη και να τα αποκαλύψει απαστράπτοντα, να ακτινοβολούν στα μάτια των μυημένων. Και τότε μόνον αποκτά ο μύστης την ψυχική ιδιότητα την οποία ο Πλάτων αποκαλεί «είδος», ο Καντ «νοερά εποπτεία», ο Γκαίτε «όραση δια των οφθαλμών του πνεύματος» και ο Σήλινγκ «πνευματική διαίσθηση». Δι’ αυτής έρχεται η αποκάλυψη. Η διείσδυση του θείου πνεύματος στην ανθρώπινη ψυχή κατόπιν μακράς καλλιέργειας των ψυχικών και διανοητικών ιδιοτήτων, ώστε να διαισθανθεί το μυστήριο της ζωής, το μέγα μυστικό του Σύμπαντος. Όλα αυτά δεν είναι μόνο σκέψεις μεταφυσικές. Μήπως η σύγχρονη Βιοφιλοσοφία, η οποία έχει την αρχή της στο νεώτερο φιλοσοφικό υλισμό κι έχει απομακρυνθεί προ πολλού των θεωριών του Σπένσερ και του Όστβαλντ (οι οποίες είχαν στηριχθεί στο Δαρβινισμό), δεν υποστηρίζει δια του κυριότερου εκπροσώπου της, του Ενρί Μπερξόν, τη μεγάλη σημασία της «ενοράσεως» (intuition); Και μήπως είναι η ενόραση κάτι άλλο από τη «νοερά εποπτεία» ή την «πνευματική διαίσθηση»; Και μήπως, όπως υπάρχει η «ορμή προς το ζην», το «élan vital» του Μπερξόν, δεν υπάρχει εξίσου και «η ορμή προς το σκέπτεσθαι», προς την έρευνα των αιτίων πέρα των φυσικών φαινομένων;

Λίαν σαφώς μας διδάσκει το τυπικό μας, ότι η τεκτονική φιλοσοφία ουδέν θέτει όριο στην αναζήτηση της αλήθειας. Αυτό όμως, δε σημαίνει αναρχία σκέψεων και πεποιθήσεων, όπως ίσως θα νομίζαμε. Ο τεκτονισμός έχει ίδιον σύστημα έρευνας στηριζόμενο στις θεμελιώδεις αρχές της αναγνωρίσεως μίας υπερτάτης δυνάμεως, την οποία αποκαλεί Μεγάλο Αρχιτέκτονα Του Σύμπαντος, και της Αθανασίας της ψυχής. Ερευνά τις αμέσως αντιληπτές εκδηλώσεις της ζωής στη Φύση, αίρεται όμως, υπεράνω πάσης μερικότητος και απλού φαινομένου προς αναζήτησιν της αληθείας στις απόκρημνες κορυφές του Πνεύματος. Και η αναζήτηση αυτή δεν μπορεί να νοηθεί παρά ως ατέρμονη και χωρίς όρια, διότι το πνεύμα, στη μεγαλειώδη πτήση του, ουδέν όριο έχει.

Το τυπικό μας επιτρέπει την ελεύθερη συζήτηση επί των ιδεολογικών του βάσεων. Δεν υποχρεώνει τον οιονδήποτε να τις αποδεχθεί, ούτε δεσμεύει τον οιονδήποτε, αλλά όσοι δεν τις αποδέχονται, όσοι διαφωνούν με την τεκτονική ιδεολογία και εφόσον δεν πείθονται για τις ορθές της κατευθύνσεις, έχουν την υποχρέωση να μην εξακολουθούν μυούμενοι στους ανώτερους βαθμούς.

       Απόρροια της συνεχούς επικοινωνίας προς τις ιδέες του τεκτονισμού είναι η τελειοποίηση των μελών και η βαθμιαία τους ανύψωση σε ανώτερα επίπεδα πνευματικής και ηθικής εξέλιξης. Αυτή την έννοια έχει η απονομή των διαφόρων βαθμών. Γι’ αυτό η απονομή αυτή πρέπει να γίνεται μόνο όταν ο τέκτων δια της εργασίας και της επιβολής της θελήσεως, διαπλάσει το χαρακτήρα του και καλλιεργήσει τις ψυχικές του ιδιότητες, ούτως ώστε να δύναται να κατανοήσει κατά το δυνατό πλήρως τις ιδέες, οι οποίες κρύβονται κάτω από τα σύμβολα και τις αλληγορίες του κάθε βαθμού και όχι απλώς διότι διήνησε τον οριζόμενο από τους όποιους κανονισμούς χρόνο.

        Και έτσι, οι τέκτονες ως εκλεκτά μέλη του κοινωνικού συνόλου, θα δυνηθούν να εκπληρώσουν ένα ουσιωδέστατο γι’ αυτούς καθήκον. Θα δυνηθούν, δρώντες εν τη κοινωνία, να εξασκήσουν μεγίστη επιρροή προς βελτίωσή της, χρησιμοποιώντας την υπερτέρα τους πνευματικότητα, τις τεκτονικές τους γνώσεις, τις ηθικές τους βάσεις και την ανωτερότητα του χαρακτήρα τους. Θα μεταλαμπαδεύσουν τις ιδέες της ηθικής, της ελευθερίας, της ισότητας, της αγάπης, της αλληλεγγύης και του δικαίου, οι οποίες, ατυχώς για την εποχή μας, κατάντησαν λέξεις κενές εννοίας.

        Ας ενωθούμε σε μία ευγενή προσπάθεια, ώστε να καταπολεμήσουμε αποτελεσματικά τις ιδιοτελείς και εγωιστικές αντιλήψεις, οι οποίες έφεραν τον αλληλοσπαραγμό και την αλληλεξόντωση των εθνών και των τάξεων. Ας καταπολεμήσουμε την ιδεολογική αναρχία, την στηριζομένη επί των υλικών απαιτήσεων και ιδιαιτέρως εκείνων του βαλαντίου κι ας προάγουμε τις αρχές της ισότητας, της αδελφότητας και της ελευθερίας.

  Αγώνας τραχύς και δύσκολος αλλ’ όχι υπέρτερος των δυνάμεών μας, εάν αποφασίσουμε πραγμα-τικά να αγωνισθούμε, έστω και αν είμαστε λίγοι. Ας μη λησμονούμε το ρητό του Γκαίτε: «Ένα πνεύμα αρκεί για να διευκολύνει χίλιους βραχίονες». Αλλά για να καρποφορήσει ο σπόρος, πρέπει να καλλιεργηθεί σε γόνιμο έδαφος.

      Σκοπός μας δεν είναι να προσερχόμεθα στις συναντήσεις μας όπως σε οποιαδήποτε φιλική συγκέντρωση, οπότε θα ήταν περιττή και η ύπαρξη του Εργαστηρίου, η τροχάδην ανάγνωση των τυπικών, η μυστικότητα, τα σημεία και οι λέξεις αναγνωρίσεως. Για μία τέτοια συγκέντρωση όλα αυτά θα ήταν περιττά και άσκοπα.

     Τα τυπικά μας, τα οποία συνέταξαν άνθρωποι με σοφία έχοντας σα βάση μία ιερά παράδοση, απέβλεψαν όχι μόνο στο να διασώσουν την παράδοση αυτή μέχρι εμάς για λόγους ιστορικούς, αλλά προ παντός στο να μας καταστήσουν ικανούς, δια συνεχούς και μακράς εργασίας, να αναζητήσουμε τις αιώνιες αλήθειες οι οποίες κρύβονται κάτω από τα σύμβολα και τις αλληγορίες τους, άνευ των οποίων η πνευματική ζωή του ανθρώπου θα νεκρωνόταν δια παντός.