ΤΥΠΙΚΟ Γου ΒΑΘΜΟΥ ΙΛΛΟΥΜΙΝΑΤΙΚΟΥ ΚΟΛΛΕΓΙΟΥ (ILLOUMINATI)

 

 

 

3^ος ΒΑΘΜΟΣ

Β' ΙΛΛΟΥΜΙΝΑΤΟΣ

ΔΙΑΣΚΕΥΗ ΤΟΥ ΙΛΛΟΥΜΙΝΑΤΙΚΟΥ ΚΟΛΛΕΓΙΟΥ

Το Ιλλουμινατικό Κολλέγιο για τη μύηση στον τρίτο βαθμό έχει τον ίδιο διάκοσμο και την ίδια δομή όπως και στον πρώτο βαθμό.

ΕΝΑΡΞΗ ΕΡΓΑΣΙΩΝ

Α' Φύλ. Φωτ. (όρθιος): Εγερθείτε όλοι.

Όλοι στέκονται όρθιοι..

Α' Φύλ. Φωτ. (προς τον ΚΥΒ.): Σύμφωνα με τις παραδόσεις μας, η εργασία πρέπει να αμείβεται. 

Ο Αθηναίος / (ονοματεπώνυμο), έχοντας επιτελέσει επαρκώς την εργασία που αρμόζει στον βαθμό του Αθηναίου, ζητεί αύξηση φωτός διά της προαγωγής του στον βαθμό του Β' Ιλλουμινάτου. 

Στον βαθμό του Αθηναίου, αναζήτησε το φως της συνείδησης, και τώρα ζητεί το φως του Απολύτου, ή του Θεού.

ΚΥΒ. (προς τον μυούμενο): Αθηναίε, θα λάβεις τις διδασκαλίες του βαθμού του Β' Ιλλουμινάτου διότι εργάστηκες εντίμως. Ας αναλάβουμε τις θέσεις μας.

Όλοι κάθονται.

Α' Φύλ. Φωτ. (προς τον ΚΥΒ.): Στον βαθμό του Αθηναίου, είπαμε ότι, στο υψηλότερο συνειδησιακό επίπεδο, όπου ο άνθρωπος έχει υπερβεί και το ένστικτο και την αισθητηριακή εμπειρία, αποδίδει σημασίες στα πράγματα. Τι είναι σημασία;

ΚΥΒ.: Σημασία είναι η αναφορά ενός πράγματος σ' έναν σκοπό που ξεπερνά το δεδομένο πράγμα. 

Η σημασία του πράγματος δεν βγαίνει από το ίδιο το πράγμα, αλλά το νοηματοδοτεί απ' έξω. 

Για παράδειγμα, εάν ζω για να εργάζομαι, και, αφού εξασφαλίσω την επιβίωση μου δια: της εργασίας, ξαναεργάζομαι και μετά επιβιώνω για να ξαναεργαστώ κ.ο.κ., τότε η σημασία της ύπαρξης μου εκπίπτει στη διαδικασία της επιβίωσης. Η σημασία όμως είναι κάτι που ανατρέπει αυτήν τη μηχανοκρατική διαδικασία. Η σημασία μεταβάλλει τον τρόπο ζωής μου διότι δεν ζω πλέον για το ζην αλλά για το ευ ζην, το αγαθώς ζην. Το ευ ζην δεν παράγεται από τις υλικές συνθήκες της ύπαρξής μου, αλλά από μια σημασία η οποία δεν βγαίνει απ' αυτές και συγχρόνως αξιολογεί τις υλικές συνθήκες απ' έξω, ακριβώς επειδή τις υπερβαίνει. Για να έχει σημασία η ιστορία, πρέπει αυτή η σημασία να μην είναι ιστορικής τάξης. Θεματοφύλακας αυτής της σημασίας, που δεν είναι ιστορικό δημιούργημα η ίδια αλλά κατευθύνει την ιστορική πράξη απ' έξω, είναι η μεταφυσική, ώστε πηγή της σημασίας, δηλαδή σημασία της σημασίας, αναδεικνύεται ο Θεός.

Όταν το νόημα της ιστορικότητας είναι κι αυτό ιστορικής τάξης, κι όχι υπερβατικό, όταν δηλαδή η ιστορική πράξη στερείται εσχάτου νοήματος κι είναι απλώς το μέσο για μια επόμενη ιστορική πράξη, τότε μένουμε δέσμιοι των ορίων ενός ιδιοτελούς εγώ, και τότε προοπτική της ύπαρξής μας αναδεικνύεται ο αυτοκαταστροφικός μηδενισμός κι όχι η αυτονομία. Όταν το τέλος-σκοπός κάθε πράξης αποτελεί απλώς και μόνο μέσο της επόμενης, τότε μόνη υπαρκτική προοπτική του όντος αποβαίνει ο αυτοκαταστροφικός μηδενισμός. Η υπερβατικότητα της σημασίας δεν ακυρώνει την ιστορική δημιουργικότητα, αλλά παραπέμπει την ιστορική πράξη σε μια υπεριστορική Αρχή, η οποία δεν αποτελεί λήξη του χρόνου αλλά προοπτική απελευθέρωσης από την αναγκαιότητα του χρονικού συνεχούς. Αναγνωρίζοντας ως πηγή της σημασίας του είναι, ως νόημα της ιστορίας, τον Λόγο του θεού κι όχι κάποιον ιστορικό λόγο, ο άνθρωπος ελευθερώνεται από τη δουλεία του στα σχήματα της συνείδησης του και στους αφαιρετικούς συλλογισμούς του, τα οποία βλέπει πλέον μόνο ως προσωρινά βήματα και βαθμίδες ανόδου. Επίσης, με την υπερβατικότητα της σημασίας, ο άνθρωπος όχι μόνο δεν υποδουλώνεται μηδενιστικά στα έργα του αλλά και δεν υποδουλώνει τους άλλους σε αυτά. Όταν μέτρο της ανθρώπινης κοινωνίας δεν είναι ο Λόγος του Θεού, τότε μέτρο της κοινωνίας αναδεικνύεται η λογική των ιστορικών συνθηκών. Ως μέτρο ύπαρξης χωρίς υπερβατικό σκοπό, η λογική δημιουργεί μια κοινωνία όπου, χάρις στην ιστορική αναγκαιότητα, αναδεικνύεται η τυραννία του ολοκληρωτισμού, κι έτσι τελικώς η κοινωνία αποβαίνει το προκρούστειο κρεβάτι της ανθρωπότητας.

Α' φύλ. φωτ. (προς τον ΚΥΒ.): Ποια είναι η γνώση του Β' Ιλλουμινάτου;

ΚΥΒ.: Η πορεία του ανθρωπίνου όντος από το φυσικώς είναι, όπου κυριαρχεί η φυσική λογική, στο πλέον-είναι, όπου λάμπει το φως της συνείδησης, δηλαδή η

αυτονόμηση του ανθρωπίνου προσώπου από την απρόσωπη φυσική συνθήκη, και, από το πλέον-είναι, στο τελείως-είναι, όπου ο άνθρωπος αποδίδει σημασίες στα πράγματα έχοντας ως πηγή της σημασίας το θείο, στο οποίο μετέχει, κι έτσι παράγει κόσμο και κάλλος.

Α' φύλ. Φωτ. (προς τον ΚΥΒ.): Ποιά είναι η πολιτική διδασκαλία του Β' Ιλλουμινάτου;

ΚΥΒ.: Η αξία και ο προορισμός του ανθρώπου δεν πηγάζουν και δεν ορίζονται από ιστορικά δημιουργήματα, όπως είναι λ.χ. τα θρησκευτικά συστήματα, οι φεουδαρχικοί θεσμοί, ία αστικά συντάγματα, τα έθνη, κ.ο.κ., αλλά από τη μετοχή του στο θείο, η οποία τον καθισιά βασιλικό ον. Συγκεκριμένα, ο άνθρωπος, έχοντας πλαστεί κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση του Θεού, πρέπει να ασκεί το βασιλικό του έργο προς δύο κατευθύνσεις: προς τα έξω, με σκοπό να επιβάλλει στον κόσμο την προθετικότητα της συνείδησης του, δηλαδή να λογικοποιήσει τον κόσμο, και προς τα μέσα, με σκοπό να εξασφαλίσει ότι η προθετικότητα της συνείδησής του, ο λόγος του, είναι σε συμφωνία με τον Λόγο του Θεού και άρα δεν είναι υποχείριο ούτε της λογικής του ενστίκτου, ούτε της λογικής κάποιων ιστορικών αναγκαιοτητών και σκοπιμοτήτων, ούτε της λογικής κάποιας φαντασιακής αναδόμησης του κόσμου. Όταν όμως ο άνθρωπος επιχειρεί να φέρει σε πέρας τη βασιλική του αποστολή στον κόσμο χωρίς να βρίσκεται σε αναφορά προς το θειο Θέλημα, αλλά διεκδικώντας την οντολογική του αυτάρκεια έναντι του Θεού, τότε υποδουλώνεται είτε στη λογική του ενστίκτου, είτε στη λογική κάποιων ιστορικών αναγκαιοτητών και σκοπιμοτήτων, είτε στη λογική κάποιας φαντασιακής αναδόμησης του κόσμου, κι έτσι η ιστορική κοινωνία βρίσκεται σε κρίση και καθίσταται πηγή δυστυχίας για τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος-βασιλιάς, που έχει ανεύρει την πηγή της σημασίας του είναι, είναι ελεύθερος από τον νόμο, την κτήση, και τη θρησκεία, διότι έχει πλέον εσωτερικεύσει τη γνώση που σώζει.

Α' φύλ. φωτ. (προς τον μυούμενο): Στο όγδοο κεφάλαιο του Πρώτου Βιβλίου του Σαμουήλ, στην Παλαιά Διαθήκη, διαβάζουμε; «Ο Σαμουήλ, επειδή πλέον είχε γεράσει, κατέστησε δικαστές του ισραηλιτικού λαού τα παιδιά του. Τα δε ονόματα των υιών του είναι τα εξής- ο πρωτότοκος ονομαζόταν Ιωήλ, ο δε δευτερότοκος ονομαζόταν Αβιά. Και οι δύο αυτοί ήσαν δικαστές των Ισραηλιτών και δίκαζαν στην πόλη Βηρσαβεέ. Τα παιδιά όμως του Σαμουήλ δεν ακολούθησαν το ευσεβές παράδειγμα του πατέρα τους, αλλά, κυριευμένα από φιλαργυρία, παρεξέκλιναν από τον νόμο του Θεού, δωροδοκούνταν κατά την απονομή της δικαιοσύνης και καταπατούσαν έτσι τη δικαιοσύνη του Θεού. Τότε αντιπρόσωποι του ισραηλιτικού λαού συγκεντρώθηκαν στην πόλη Αρμαθαίμ. προς τον Σαμουήλ και του είπαν- "ιδού, συ πλέον έχεις γεράσει, τα δε παιδιά σου δεν ακολουθούν το δικό σου ευσεβές παράδειγμα. Γι' αυτό, ζητούμε να εγκαταστήσεις σ' εμάς βασιλιά, για να λύνει αυτός τις διαφορές μας, όπως ακριβώς βασιλιά έχουν και τα αλλά έθνη". Ο λόγος αυτός, τον οποίο είπαν οι Ισραηλίτες, "δώσε μας βασιλιά για να μας διοικεί", δεν φάνηκε καλός στον Σαμουήλ. Γι' αυτό, ο Σαμουήλ προσευχήθηκε προς τον Θεό και ζήτησε να του φανερώσει τι πρέπει να κάνει. Ο Κύριος απήντησε προς τον Σαμουήλ και του είπε-"άκουσε το αίτημα του λαού, κάνε ό,τι αυτοί σου ζήτησαν, διότι με το αίτημά τους αυτό δεν περιφρονούν εσένα, αλλά εμένα περιφρονούν, επειδή δεν θέλουν να βασιλεύω εγώ σε αυτούς. Όπως στο παρελθόν φέρθηκαν προς εμένα από την ημέρα κατά την οποίαν τους έβγαλα από την Αίγυπτο, όπως δηλαδή εγκατέλειψαν εμένα και λάτρευσαν άλλους θεούς, έτσι συμπεριφέρονται και αυτοί τώρα προς εσένα. Και τώρα άκουσε το αίτημα τους. Μόνο θα διαμαρτυρηθείς εντόνως προς αυτούς και θα τονίσεις προειδοποιητικά τα δικαιώματα τα οποία θα έχει επάνω τους ο βασιλιάς". Ο Σαμουήλ ανακοίνωσε τον λόγο αυτόν το ο Κυρίου στον λαό, σε αυτούς που ζητούσαν βασιλιά και τους είπε - "αυτά θα είναι τα δικαιώματα του βασιλιά, ο οποίος θα βασιλεύσει σε εσάς: Θα πάρει τους υιούς σας και θα βάλει αυτούς οδηγούς στα άρματα του, ιππείς στο ιππικό του, προπορευόμενους εμπρός από τα άρματά του. Θα πάρει από αυτούς και θα τοποθετήσει προς εξυπηρέτησή του άλλους μεν εκατοντάρχους και χιλιάρχους, άλλους δε εργάτες για να θερίζουν τα σπαρτά του, να τρυγούν τα αμπέλια του, να κατασκευάζουν τα πολεμικά του όπλα και τα εξαρτήματα για τα άρματα του. Θα πάρει τις θυγατέρες σας, τις οποίες θα κάνει μυροποιούς, μαγείρισσες και αρτοποιούς. Θα πάρει τους αγρούς σας και τα αμπέλια σας και τους καρποφόρους ελαιώνες σας, και θα τα δώσει στους δούλους του. Θα πάρει το δέκατο από την εσοδεία των σπαρτών σας και των αμπελιών σας, και θα τα δώσει στους ευνούχους και τους δούλους του. Ακόμη θα πάρει τους δούλους σας και τις δούλες σας, τα παχιά βόδια σας και τους όνους σας και το δέκατο από τα εισοδήματά σας για τα έργα του. Και από τα ποίμνιά σας θα πάρει το δέκατο. Και επί πλέον εσείς θα είσθε δούλοι του. Κατά την εποχή δε εκείνη, καταπικραμμένοι εσείς από την καταθλιπτική αυτή μεταχείριση εκ μέρους του βασιλιά, τον οποίο οι ίδιοι για τον εαυτό σας έχετε εκλέξει, θα φωνάξετε προς τον Κύριο. Αλλά ο Κύριος δεν θα σας ακούσει τότε, επειδή εσείς αυτοβούλως εκλέξατε για τον εαυτό σας βασιλιά". Ο λαός όμως δεν ήθελε να υπακούσει στον Σαμουήλ και απάντησε προς αυτόν- "Όχι! Εμείς θέλουμε οπωσδήποτε να έχουμε βασιλιά. Θέλουμε και εμείς να ζούμε και να διοικούμαστε όπως τα άλλα έθνη. Ο βασιλιάς θα μας κυβερνά και θα δικάζει τις διαφορές μας. Σε περίπτωση δε πολέμου, αυτός θα εξέρχεται και θα προπορεύεται εμπρός από εμάς και θα διεξάγει τον πόλεμο μας"».

ΚΥΒ.: Από την εποχή των προναφερθέντων λόγων του Σαμουήλ προς τους Ισραηλίτες, ποικίλοι θεσμοί, βασιλικοί, φεουδαρχικοί, κοινοβουλευτικοί, υπό διάφορα προσχήματα, όπως οι έννοιες της πατρίδας, της κοινωνικής τάξης και δικαιοσύνης, της οικονομικής ανάπτυξης, κ.ο.κ., φύονται στους βάλτους της ανθρώπινης παρακμής και εκμεταλλεύονται την τάλαινα ανθρωπότητα η οποία έχει λησμονήσει τη βασιλική αποστολή που ανέθεσε ο Θεός στον άνθρωπο και ζει βυθισμένη στο πάθος και την άγνοια. Ο άνθρωπος περιέπεσε σε τέτοιο πνευματικό σκότος ώστε θεωρεί την εθελοδουλία του προς διεφθαρμένες και αναποτελεσματικές εξουσίες ως πολιτικώς ορθή συμπεριφορά, ταυτίζει την υψηλή έννοια της Δικαιοσύνης με ανθρώπους που φέρουν δικαστικές τηβέννους κάτω από τις οποίες κρύβονται τα συμφέροντα των κοινωνικών αρχόντων και ατομικές ιδιοτελείς σκοπιμότητες, και διατελεί φόρου υποτελής σε αρχές στις οποίες έχει εκχωρήσει το αυτεξούσιο του για να αναλάβουν εκείνες την ευθύνη της δικής του ζωής.

Το κρανίο τούτο το εστεμμένο με δάφνη αποτελεί υπόμνηση του ανθρώπου τον οποίο ο Θεός κόσμησε ρε ιη θεία Χάρη Του και τις δωρεές του Αγίου Πνεύματός Του, αλλά συ ιός ο άνθρωπος, ενδίδοντας στο ιδιοτελές πάθος, κατέληξε δεσμώτης ενός κόσμου πλάνης τον οποίο φρουρεί ο τρικέφαλος κέρβερος, του οποίου τα τρία κεφάλια ονομάζονται Νόμος, Κτήση, και Θρησκεία. Ναι! Ο Νόμος, η Κτήση, και η Θρησκεία, αποτελούν τα τρία κεφάλια του τερατώδους δεσμοφύλακα του ανθρώπου. Ο Νόμος, διότι δεν αποτελεί πλήρη αρμονία μεταξύ των δικαιωμάτων του ανεξαρτήτου ανθρώπου και των καθηκόντων του κοινωνικού ανθρώπου. Η Κτήση, διότι ο άνθρωπος εξαρτήθηκε ψυχικά από τα υλικά του αποκτήματα, απέτυχε να κατανείμει τους φυσικούς πόρους με τρόπο ικανοποιητικό για τις ανάγκες κάθε ανθρώπου και έγινε πρόξενος οικονομικού χάους και οικονομικής αναποτελεσματικότητας. Η Θρησκεία, διότι, ενώ οι θρησκείες υπόσχονται την καλλιέργεια της ανθρώπινης συνείδησης και την εξασφάλιση μιας καλύτερης κοινωνίας, και υπ' αυτούς τους όρους έχουν γίνει αποδεκτές από τους ανθρώπους, ωστόσο τα θρησκευτικά ιερατεία δεν εκπλήρωσαν αυτούς τους όρους και κατέστησαν τη θρησκεία όργανο πνευματικού δεσποτισμού και βίας και άρα επιβλαβή. Ούτε ο Νόμος, ούτε η Κτήση, ούτε η Θρησκεία μπορούν να επιβληθούν στον πεφωτισμένο άνθρωπο. Και τα τρία αυτά στερούν και απογυμνώνουν τον άνθρωπο από το βασιλικό αξίωμα που του έδωσε ο Θεός και δικαίως πρέπει να τα

βλέπουμε ως τα τρία κεφάλια ενός τερατώδους δεσμοφύλακα της ανθρωπότητας.

Β' Φύλ. Φωτ. (όρθιος): Παρακαλώ, εγερθείτε όλοι από τις θέσεις σας.

Όλοι στέκονται όρθιοι.

Β' φύλ. Φωτ. (προς τον μυούμενο): Άκουσες τις βασικές διδασκαλίες του τρίτου βαθμού του Ιλλουμινατισμού. Καλείσαι να μελετήσεις μεθοδικά τα ζητήματα που σου τέθηκαν υπόψη, με τα οποία εμπλουτίστηκε η πορεία σου στην πρώτη τάση βαθμών της Τεκτονικής Εταιρείας των Ιλλουμινάτων. Ως Β' Ιλλουμινάτος, πρέπει να συνειδητοποιήσεις ότι θεωρία σημαίνει την άμεση γνώση της πηγής της σημασίας του είναι και την ταύτιση με αυτήν την πηγή, δηλαδή με τον θεό.

Στη δεύτερη τάξη βαθμών, θα γνωρίσεις σε βάθος τις αρχές και την οδό του θεωρητικού βίου.

Β' φύλ. Φωτ. (στρεφόμενος προς τον ΚΥΒ.): Οι εργασίες μας ολοκληρώθηκαν. Σύμφωνα με τις παραδόσεις μας, ανανεώνουμε τις υποσχέσεις μας προς την Τεκτονική Εταιρεία των Ιλλουμινάτων και αναλαμβάνουμε την ευθύνη να συνεχίσουμε τη διαφωτιστική μας πορεία στον κόσμο.

ΚΥΒ.: Πορευθείτε προς το φως.

ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΕΡΓΑΣΙΩΝ

ΚΥΒ.:         (Κρούει τη σφύρα 1 φορά)

Αδ. Επόπτη της Ειρήνης. Σας αναγγέλλω τη λήξη της σημερινής μας Μελέτης, θεωρείτε ότι είναι η κατάλληλη ώρα?

ΕΠ. ΕΙΡ.: Η κατάλληλη ώρα είναι μόνο όταν οι Πεφωτισμένοι Αδ. έχουν κατανοήσει το περιεχόμενο της σημερινής Μελέτης και είναι έτοιμοι να το μεταφέρουν στην κοινωνία.

ΚΥΒ.:         Θεωρείτε ότι αυτό έχει συμβεί?

ΕΠ. ΕΙΡ.: Είμαι Πεπεισμένος.

ΚΥΒ.:         (Κρούει τη σφύρα 1 φορά και όλοι εγείρονται).

Αφού έτσι συμβαίνει, σας καλώ εις το Όνομα του Μεγ. Αρχ. Ουρανού και Γης, να μεταφέρετε όσα έχετε διδαχθεί σήμερα αλλά και παλαιότερα στην Κοινωνία, έτσι ώστε να έρθει πιο κοντά στο Φως και να εκπληρωθούν τα Ιδεώδη και οι Αρχές του Ιλλουμινατισμού. 

Πορευθείτε προς το Φως !

 

 

ΤΥΠΙΚΟ Βου ΒΑΘΜΟΥ ΙΛΛΟΥΜΙΝΑΤΙΚΟΥ ΚΟΛΛΕΓΙΟΥ (ILLOUMINATI)

 

2^ος ΒΑΘΜΟΣ

ΑΘΗΝΑΙΟΣ

ΔΙΑΣΚΕΥΗ ΤΟΥ ΙΛΛΟΥΜΙΝΑΤΙΚΟΥ ΚΟΛΛΕΓΙΟΥ

 

Το Ιλλουμινατικό Κολλέγιο για τη μύηση στον δεύτερο βαθμό έχει τον ίδιο διάκοσμο και την ίδιο δομή όπως και στον πρώτο βαθμό.

ΕΝΑΡΞΗ ΕΡΓΑΣΙΩΝ

Α' Φύλ. Φωτ. (όρθιος): Εγερθείτε όλοι.

Όλοι στέκονται, όρθιοι

Β' φύλ. φωτ.: Σύμφωνα με τις παραδόσεις μας, η εργασία πρέπει να αμείβεται.

Ο Νεόφυτος / (ονοματεπώνυμο), έχοντας επιτελέσει επαρκώς την εργασία που αρμόζει στον βαθμό του Νεοφύτου, ζητεί αύξηση φωτός δια της προαγωγής του στον βαθμό του Αθηναίου. Στον βαθμό του Νεοφύτου, αναζήτησε το φως του φυσικού κόσμου, και τώρα ζητεί το φως της συνείδησης.

(προς τον μυούμενο):

Με τον βαθμό του Αθηναίου, οι Ιλλουμινάτοι τιμούν την κλασσική Αθήνα, η οποία, λόγω της πλατωνικής φιλοσοφίας και των δημοκρατικών πολιτικών θεσμών της, ανέδειξε ένα πρότυπο ανθρώπου ο οποίος αντιπαραθέτει τον δρόμο της αρετής, μάρτυρας του οποίου υπήρξε ο Σωκράτης, προς τον δρόμο της παραπλανημένης από τη δύναμη των δημαγωγών μάζας.

Η πλατωνική φιλοσοφία, που μας κληροδότησε η κλασσική Αθήνα και η οποία κατέχει εξέχουσα θέση στο Ιλλουμινατικό πρόγραμμα παιδείας, δεν είναι ένα τεχνικό διανοητικό παιχνίδι ειδικών, αλλά μια θεραπευτική του βίου, ένα συναρπαστικό και συγχρόνως καθημερινό έργο. Νεόφυτε, θα λάβεις τις διδασκαλίες του βαθμού του Αθηναίου διότι εργάστηκες εντίμως.

Ας αναλάβουμε τις θέσεις μας.

Όλοι κάθονται.

Α' Φύλ. φωτ. (προς τον ΚΥΒ.): Πώς νοείται η φιλοσοφική αλήθεια;

ΚΥΒ.: Η αλήθεια αναδύεται από την επαφή της συνείδησης προς την πραγματικότητα. Αληθεύει κάθε τι που δεν περιπίπτει σε λήθη, αλλά ζει μέσα στη συνείδηση, Η αλήθεια είναι, ουσιαστικά, το σύνολο των όρων υπό τους οποίους η γνώση του πραγματικού - δηλαδή η παράστασή του μέσα στη συνείδηση - συμφωνεί προς τη (ρύση του, δηλαδή αντιστοιχεί προς την παρουσία του. Η ανάδυση της αλήθειας μέσα από την επαφή της συνείδησης προς την πραγματικότητα εξασφαλίζει αφενός την αυτοτέλεια της συνείδησης και αφετέρου τη δημιουργικότητα της προσφοράς της πραγματικότητας.

Η επέμβαση της συνείδησης επί της πραγματικότητας δεν είναι αυθαίρετη ιδεαλιστική δραστηριότητα, αλλά αποσκοπεί στην αναζήτηση εκείνων των σημείων της πραγματικότητας που μπορούν να συνθέσουν ένα ιστορικό πρότυπο που να ανταποκρίνεται προς το πρότυπο της προθετικότητας της συνείδησης, Μέσα από αυτήν τη διαδικασία αναδύεται μια αλήθεια μερική και σχετική, διότι το ανθρώπινο ον δεν είναι απόλυτο και συνεπώς η συνείδηση του δεν μπορεί να έχει αναλυτική εποπτεία του απολύτου. Όμως η απόλυτη αλήθεια μπορεί να αποτελεί σκοπό προς επίτευξη.

Α' Φύλ. Φωτ. (προς τον ΚΥΒ.): Ποια είναι τα διαφορετικά επίπεδα στα οποία εκδηλώνεται η προθετικότητα της συνείδησης;

ΚΥΒ.: Η προθετικότητα της συνείδησης εκφράζει την προθετικότητα του υπάρχοντας και διαφορίζεται σε τρία επίπεδα, ανάλογα προς τον βαθμό στον οποίο η ίδια η προθετικότητα της συνείδησης επιβεβαιώνεται.

Πρώτον, σε βάση οιωνεί μηδενισμού της συνειδησιακής λειτουργίας, η προθετικότητα της συνείδησης εκδηλώνεται ως ένστικτο. Σε αυτό το επίπεδο, η ύπαρξη κυβερνάται από τα ένστικτα της συντήρησης και της αναπαραγωγής. Το ένστικτο είναι ένας εκ των προτέρων ολοκληρωμένος κώδικας συμπεριφοράς του οποίου η ορθότητα έχει επιβεβαιωθεί από την πρακτική αναρίθμητων γενεών, και ο οποίος εκφράζει τη λογική της οργανικής (ρύσης. Από τη σκοπιά του ενστίκτου, ο άνθρωπος αποβαίνει" ανδρείκελο της (ρύσης και απολαμβάνει την ασφάλεια που του προσφέρει η βεβαιότητα που έχει διαμορφωθεί από τη συσσώρευση αναρίθμητων εμπειριών στο είδος.

Δεύτερον, σε βάση ανεπτυγμένης συνειδησιακής λειτουργίας, η προθετικότητα της συνείδησης εκδηλώνεται ως εμπειρία. Στο επίπεδο της εμπειρίας, καθώς ενεργοποιούνται οι προσληπτικές ικανότητες της ύπαρξης, η προθετικότητα της συνείδησης εκδηλώνεται χάρις στις αισθήσεις, οι οποίες συνδέουν την ύπαρξη προς τον αισθητό κόσμο και την εφοδιάζουν με αισθητηριακή γνώση. Κατ' αυτόν τον τρόπο, συσσωρεύονται εμπειρίες, δηλαδή ενσυνείδητα βιώματα, από τα οποία, ο' ένα δεύτερο στάδια, η συνείδηση αντλεί, κατά περίπτωση, τα στοιχεία εκείνα που της είναι χρήσιμα για να αναλάβει ενεργητικές πρωτοβουλίες.

Τρίτον, σε βάση ολοκληρωμένης συνειδησιακής λειτουργίας, η προθετικότητα της συνείδησης εκδηλώνεται ως λόγος. Στο επίπεδο του λόγου, η προθετικότητα της συνείδησης εκδηλώνεται με την προσπάθεια υπαγωγής των εμπειρικών δεδομένων σε γενικεύσεις, δηλαδή σε νόμους, και με την προσπάθεια απόδοσης σημασιών στα πράγματα. Στο επίπεδο του λόγου, η προθετικότητα της συνείδησης εκδηλώνεται με την προσπάθεια παραγωγής κόσμου από ένα άμορφο σόμπαν.

Α' Φύλ. Φωτ. (προς τον ΚΥΒ.): Ποιες είναι οι διαφορετικές εκδοχές της γνώσης;

ΚΥΒ.:Πρώτον, ο όρος γνώση μπορεί να αναφέρεται στη νοητική ενέργεια δια της οποίας ένα αντικείμενο αναγνωρίζεται ως αντικείμενο της συνείδησης, δηλαδή βιώνεται. Δεύτερον, μπορεί να αναφέρεται στη νοητική ενέργεια διά της οποίας η συνείδηση συλλαμβάνει την ουσία ενός αντικειμένου. Τρίτον, μπορεί να αναφέρεται στο αντικείμενο το οποίο, δια μέσου της εικόνας ή της ιδέας του, περιέχεται στη συνείδηση. Τέταρτον, μπορεί να αναφέρεται σε εκείνο που περιέχεται στη συνείδηση ως ουσία του αντικειμένου αυτού. Πέμπτον, η γνώση μπορεί να αναφέρεται στο νόημα, δηλαδή στον σκοπό του όντος.

Α' Φύλ. φωτ. (προς τον ΚΥΒ.): Πώς λειτουργεί η επιστημονική συνείδηση;

ΚΥΒ.:Η επιστημονική συνείδηση λειτουργεί σε τρεις φάσεις: ενορατική, αναλυτική, και συνθετική. Στην ενορατική φάση της επιστημονικής δημιουργίας, η συνείδηση προβαίνει σε μια γενική σύλληψη του αντικειμένου της. Η ενόραση εμφανίζεται -όπως και το ένστικτο- ως μια άμεση και συμπυκνωμένη λογική σύλληψη των αντικειμένων και συγχρόνως ως μιαα συσσώρευση εμπειριών των οποίων η προέλευση είναι, σχεδόν ασυνείδητη. Στο πλαίσιο της ενορατικής σύλληψης της αλήθειας από τη συνείδηση, η συνείδηση εκκινεί από ένα ελάχιστο εμπειρικό ή λογικό δεδομένο για να αναχθεί σε έναν ολόκληρα κόσμο τον οποίο αποδέχεται ή του οποίου εκλαμβάνει τον εαυτό της ως μέρος. Στην αναλυτική φάση της επιστημονικής δημιουργίας, η συνείδηση διακρίνει αναλυτικά τα επιμέρους στοιχεία που συνιστούν το αντικείμενο της, ώστε να προβεί σε επισταμένη αξιολόγηση τους, Στη συνθετική φάση της επιστημονικής δημιουργίας, η συνείδηση προβαίνει σε ανακατάταξη των στοιχείου που ανέλυσε με σκοπό να οδηγηθεί στην τελική ερμηνεία του επιστημονικού αντικειμένου κατά το σύνολο του.

Α¹ Φύλ. Φωτ. (προς τον ΚΥΒ.): Πώς λειτουργεί η φιλοσοφική συνείδηση;

ΚΥΒ.:Ως ανάπτυγμα της ζωής, η συνείδηση είναι, αφενός συνείδηση της ύπαρξης και αφετέρου έκφραση της σχετικότητας της ύπαρξης. Η σχετικότητα της ύπαρξης συνίσταται στην υποτέλεια της προς το χρονικό γίγνεσθαι. Η σχετικότητα του χρονιζομένου όντος αντιτίθεται στην αχρονικότητα του απολύτου. Υποταγμένη σιη σχετικότητά της, η συνείδηση μόνο  ατελώς και εμμέσως μπορεί να συλλάβει το απόλυτο. Η επιστήμη αδυνατεί να θεμελιώσει το απόλυτο επί του σχετικού, και το σχετικό είναι το μόνο που κατέχει η επιστήμη. Επειδή η έλλογη διάνοια αδυνατεί να προσπελάσει το απόλυτο, αναπτύσσεται η φαντασία. Η φαντασία είναι ένα οραματικό είδος αντίληψης το οποίο αποδίδει δικά του λογικά σχήματα στον κόσμο του σχετικού για να χωρέσει τον κόσμο του απολύτου. Εκκινώντας από την επίγνωση της αδυναμίας της έλλογης διάνοιας να προσπελάσει το απόλυτο, η φαντασία αναμορφώνει τα εμπειρικά δεδομένα σε συνειδησιακές εικόνες, ώστε έτσι να τα αποδεσμεύσει από τη Λογική του εξωσυνειδησιακού εμπειρικού κόσμου και να τα κάνει μέλη ενός νέου, δικού της, κόσμου σημασιών. Όμως, επειδή η φαντασία δεν διαθέτει αφ' εαυτής γενική σημασία -αφού η φαντασιακή λειτουργία είναι υποκειμενική- η ενέργεια της είναι ασταθής και γι' αυτό αναγκάζεται να. καλύψει την έλλειψη γενικής σημασίας υποτασσόμενη, τελικά, στην έλλογη διάνοια. Η φιλοσοφική συνείδηση αναζητεί το απόλυτο, αλλά διακρίνεται σαφώς από τη φαντασία. Η προθετικότητα της φιλοσοφικής συνείδησης εκδηλώνεται με την αναφορά ενός ποικίλου και μεταβαλλόμενου κόσμου, δηλαδή του σχετικού, σ' ένα σταθερό νόημα, δηλαδή στο απόλυτο, ενώ η φαντασία απλώς απεικονίζει εμπειρικά δεδομένα με νοητικές εικόνες, όπως η λογική υπάγει εμπειρικά δεδομένα σε σχέσεις αιτίου και αποτελέσματος. Ο κόσμος της φαντασίας συγκροτείται από εικόνες (παραστάσεις στη συνείδηση), και, εφόσον κάθε συνειδησιακή παράσταση στερείται καθολικότητας, ως υποκειμενική, δεν μπορεί να αποτελέσει εκ του

μηδενός πηγή σημασίας, αλλά τη δέχεται απ' έξω. Αντίθετα, ο φιλόσοφος παραπέμπει το σχετικό ον στην πηγή της σημασίας του, δηλαδή στο απόλυτο, το οποίο ονομάζουμε Θεό.

Α' φύλ. φωτ. (προς τον ΚΥΒ.): Πώς επικοινωνούν οι συνειδήσεις;

ΚΥΒ.: Η συνείδηση δεν είναι απλώς ένα πεδίο στο οποίο εγγράφονται εμπειρίες, αλλά είναι μια ζωντανή και δομημένη παρουσία η οποία έχει όλα τα γνωρίσματα του όντος, δηλαδή ουσία, δομή, μορφή, και χωροχρονική δραστηριότητα, και η οποία αναδιαρθρώνεται καθορίζοντας τους όρους της δραστηριότητας της, της προθετικότητάς της και της ένταξης της μέσα στον κόσμο. Η συνείδηση αποτελεί τη συμπύκνωση του ανθρωπίνου όντος και συγχρόνως το μέσο δια του οποίου το ανθρώπινο ον επιβεβαιώνεται ως υπόσταση κι ως αφετηρία αυθυπέρβασης, τόσο προς τα έσω όσο και προς τα έξω. Η προς τα έσω επιβεβαίωση του ανθρωπίνου όντος συνίσταται στην επίγνωση τοπ ατόμου ως φορέα μιας καθολικότητας. Η καθολικότητα του ατομικού ανθρωπίνου όντος συνίσταται στη σημασία που έχει ως πραγμάτωση του θείου Θελήματος και ειδικότερα ως εικόνα του Θεού. Από αυτόν τον δεσμό του με το Απόλυτο, δηλαδή με τον Θεό, το άτομο αποκτά μια αξία που υπερβαίνει τόσο τον χρόνο όσο και τις εκάστοτε ιστορικά κυρίαρχες αξιολογικές κρίσεις, όπως ακριβώς ο Θεός, δηλαδή το αρχέτυπο του Ανθρώπου, είναι ελεύθερος από το χρονικό και από το ιστορικό γίγνεσθαι. Επίσης, επειδή όλοι οι άνθρωποι είναι πραγματώσεις του θείου Θελήματος και εικόνες του Θεού, η σχέση

ανθρώπου-Θεού δεν εξασφαλίζει μόνο την εξατομίκευση της ανθρώπινης ψυχής αλλά εξασφαλίζει συγχρόνως και την κοινωνικότητα της ανθρώπινης ψυχής. Η προς τα έξω επιβεβαίωση του ανθρωπίνου όντος συνίσταται στην ενεργητική εμβίωση της κοινωνικότητας του, με την αναζήτηση των άλλων όντων, τα οποία συναντά στο πεδίο των δικών τους συνειδήσεων.

Αυτή η συνάντηση των συνειδήσεων ολοκληρώνεται χάρις σε μια δομημένη προθετικότητα η οποία συγκεκριμενοποιείται όταν επιτυγχάνεται η αναφορά όλων των επιμέρους αναζητήσεων του ανθρώπου σ' ένα κοινό νόημα. Αυτό το κοινό έσχατο νόημα συγκροτεί τον υπερβατικό τόπο όπου οι συνειδήσεις εμπλουτίζονται από την αλληλόδρασή τους, διότι αυτό το έσχατο νόημα υπερβαίνει καθαυτό την ιστορικότητα, εν είδη εσχατολογικοό οράματος, κατ συγχρόνως αποτελεί κριτήριο αξιολόγησης της ιστορικής δράσης, προσφέροντας έτσι καθολικό κύρος σε κάθε επιμέρους ιστορική πράξη που λαμβάνει χώρα σε αναφορά προς αυτό.

Η φανέρωση αυτού του υπερβατικού τόπου και η συνεχής αναπροσαρμογή της κάθε συνείδησης προς ας υπόλοιπες στο επίπεδο που συνιστώ αυτός ακριβώς ο υπερβατικός τόπος επιτυγχάνονται χάρις or συγκεκριμένα μέσο που δημιουργούν μια συνειδησιακή κοινωνία στην οποία συνυπάρχουν απόλυτος ατομικισμός κατ απόλυτος οικουμενισμός. Τα μέσα αυτά είναι τα σύμβολα.

Το σύμβολο έχει τρία θεμελιώδη χαρακτηριστικά. Πρώτον, παραπέμπει ένα ον ή έναν κόσμο όντων σε μια αρχή που τα υπερβαίνει και συγχρονίας το ίδιο σύμβολο φανερώνει εντός του τι είναι αυτή η υπερβατική αρχή. Δεύτερον, το σύμβολο μετέχει στην πνευματική πραγματικότητα αυτού που συμβολίζει. Τρίτον, ενώ το σύμβολο μετέχει στην πνευματική πραγματικότητα αυτού που συμβολίζει, ωστόσο, δεν την καλύπτει κατά τρόπο απόλυτο, και άρα η πραγματικότητα του συμβολιζομένου υπερβαίνει κάθε παραστατική και αναπαραστατική δραστηριότητα και φανερώνεται μόνο δια της πίστης, δηλαδή με μια ενορατική θέαση. Η πίστη συνίσταται στο να δεχθούμε ότι κάτι είναι πραγματικό και να προσηλώσουμε την ύπαρξη μας προς αυτό, χωρίς να μας βεβαιώνει για την πραγματικότητα του ούτε η εμπειρία που μας παρέχουν οι αισθήσεις ούτε οι λογικές αποδείξεις. Τα σύμβολα επιτρέπουν να υπάρχουν πράγματα που σημαίνουν για όλους το ίδιο, αλλά δεν αποτελούν έναν ολοκληρωτικό κώδικα επικοινωνίας των συνειδήσεων ούτε απολιθώνουν την πνευματική ζωή του ανθρώπου, κι έτσι δημιουργούν μια κοινωνία ελευθέρων και δημιουργικών προσώπων.

Β' Φύλ. Φωτ. (όρθιος): Παρακαλώ, εγερθείτε όλοι από τις θέσεις σας.

Όλοι στέκονται όρθιοι.

Β' φύλ. Φωτ. (προς τον μυούμενο): Ακόυσες τις βασικές διδασκαλίες του δευτέρου βαθμού του Ιλλουμινατισμού. Καλείσαι να μελετήσεις μεθοδικά τα ζητήματα που σου τέθηκαν υπόψη, με τα οποία εμπλουτίστηκε η πορεία σου στην πρώτη τάξη βαθμών της Τεκτονικής Εταιρείας των Ιλλουμινάτων.

(στρεφόμενος προς τον ΚΥΒ.): Οι εργασίες μας ολοκληρώθηκαν. Σύμφωνα με τις παραδόσεις μας, ανανεώνουμε τις υποσχέσεις μας προς την Τεκτονική Εταιρεία των Ιλλουμινάτων και αναλαμβάνουμε την ευθύνη να συνεχίσου με τη διαφωτιστική μας πορεία στον κόσμο.

ΚΥΒ.: Πορευθείτε προς το φως.

 

 

ΤΥΠΙΚΟ ΕΙΣΔΟΧΗΣ Α ΒΑΘΜΟΥ ΙΛΛΟΥΜΙΝΑΤΙΚΟΥ ΚΟΛΛΕΓΙΟΥ (ILLOUMINATI)

 

ΤΥΠΙΚΟ ΕΙΣΔΟΧΗΣ ΣΕ ΚΟΛΛΕΓΙΟ ΠΕΦΩΤΗΣΜΕΝΩΝ

ΑΝΟΙΓΜΑ ΕΡΓΑΣΙΩΝ

ΚΥΒ.:

Αδ. Επόπτη του Πολέμου, είναι η αίθουσα του Κολλεγίου καλά φρουρούμενη?

ΕΠ. ΠΟΛ.: Μάλιστα Κυβερνήτη

ΚΥΒ.: ΚΥΒ.:

Ευχαριστώ πολύ Αδ. Επόπτη. Αδ. Εγερθείτε.

(Όλοι, εγείρονται και στρέφονται προς τον ΚΥΒ. Σε στάση Ευλαβείας)

ΚΥΒ.:   (Προς τον Επόπτη της Ειρήνης)

        Είναι όλοι οι αδελφοί Πεφωτισμένοι Ιππότες της Αλήθειας και της Γνώσης;

ΕΠ. ΕΙΡ.: Μάλιστα Κυβερνήτη. Είναι επίσης και Γνώστες της προέλευσης του Φωτός.

ΚΥΒ.:   Από που το διδάχθηκαν;  

ΕΠ. ΕΙΡ.:  Από την μελέτη των επιστημών αλλά και από την  πάταξη των προκαταλήψεων και των δεισιδαιμονιών.

ΚΥΒ.:    Γνωρίζουν επομένως οι Αδ. την προέλευση του Φωτός. Είναι σε θέση όμως να το χρησιμοποιούν και προς όφελος της Ανθρωπότητας;

ΕΠ. ΕΙΡ.:  Όχι σε όλη την έκταση.

ΚΥΒ.:   Και πως θα καταστούν εξ ολοκλήρου Γνώστες;

ΕΠ. ΕΙΡ.:  Μελετώντας τις Επιστήμες και αποκηρύσσοντας τα αξιώματα και τα θέσφατα που προβάλλουν τα κράτη και οι ηγεμόνες τους, όπως επίσης και τα μέσα επιβολής τους τα οποία είναι οι Νόμοι και οι θρησκείες. Η φράση η οποία τους χαρακτηρίζει είναι « Η γνώση Νικά πάντα την Αμάθεια, όπως το Δίκαιο Νικά πάντα το Άδικο»

ΚΥΒ.:    Πότε είναι η κατάλληλη ώρα για να συνεδριάσει ένα Κολλέγιο Πεφωτισμένων?

ΕΠ. ΕΙΡ.: Δεν υπάρχει ακατάλληλη ώρα και τόπος για να μεταδοθεί η Γνώση. Αυτό μπορεί να γίνει οπουδήποτε και σε κάθε στιγμή.

ΚΥΒ.:   (Κρούει τη σφύρα τόσες φορές, όσες και ο βαθμός που γίνεται η συνεδρίαση, ανά 3 φορές με την τελευταία κάθε τριάδας να είναι πιο δυνατή.)

Πεφωτισμένοι Αδ. Μου, με βάση τις Εξουσίες και τα Καθήκοντα που μου έχουν ανατεθεί, κηρύσσω την έναρξη της Μελέτης μας εις το όνομα του Μεγ. Αρχ. Ουρανού και Γης. Σας καλώ να είστε όλοι Δεκτικοί σε κάθε τι το οποίο λέγεται στο χώρο αυτό, γιατί να είστε σίγουροι ότι λέγεται μετά από άοκνη σπουδή. Επίσης να είστε ανεκτικοί σε κάθε άποψη που δεν σας εκφράζει απόλυτα, διότι λέγεται από Πεφωτισμένο Αδ.  Καθίστε Αδ. Μου.

ΣΥΝΤΟΜΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΤΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΑΠΟ ΤΟ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑ ΚΑΙ ΕΠΙΚΥΡΩΣΗ ΤΟΥΣ. ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΥΧΕΤΗ ΤΥΧΟΝ ΑΛΛΗΛΟΓΡΑΦΙΑΣ (ΠΑΝΤΑ ΚΑΟΗΜΕΝΩΝ ΤΩΝ ΑΔΕΛΦΩΝ). ΟΙ ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΕΧΟΥΝ ΕΙΣΑΧΘΕΙ ΑΠΟ ΠΡΙΝ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΑΔ., ΑΝΑΛΟΓΑ ΜΕ ΤΟ ΒΑΘΜΟ ΤΟΥΣ ΗΜΕΡΗΣΙΑ ΔΙΑΤΑΞΗ ΔΕΝ ΠΡΟΒΛΕΠΕΤΑΙ ΕΥΗΜΕΡΙΑ ΔΕΔΟΜΕΝΟΥ ΟΤΙ ΟΛΑ ΤΑ ΛΟΙΠΑ ΘΕΜΑΤΑ ΣΥΖΗΤΟΥΝΤΑΙ ΣΤΟ ΔΕΙΠΝΟ.

 

1^ος   ΒΑΘΜΟΣ

ΝΕΟΦΥΤΟΣ

ΔΙΑΣΚΕΥΗ ΤΟΥ ΙΛΛΟΥΜΙΝΑΤΙΚΟΥ ΚΟΛΛΕΓΙΟΥ

Στην αίθουσα του κολλεγίου, βρίσκεται μακρύ τραπέζι, στη μια πλευρά του οποίου υπάρχουν τρία καθίσματα, και απέναντι από αυτά ένα κάθισμα. Στα τρία καθίσματα, κάθονται, στο μέσο, ο Κυβερνήτης, δεξιά του ο Α' Φύλακας του φωτός, και αριστερά του ο Β' Φύλακας του Φωτός. Απέναντι τους, στο ίδιο τραπέζι, βρίσκεται το κάθισμα του μυουμένου. Μπροστά από τη θέση του ένα ομοίωμα ανθρωπίνου κρανίου εστεμμένο με δάφνη, καθώς και τα προς γραφή αναγκαία.

ΕΝΑΡΞΗ ΕΡΓΑΣΙΩΝ

Α' Φύλ. Φωτ. (όρθιος): Εγερθείτε όλοι.

Όλοι στέκονται, όρθιοι.

ΚΥΒ. (προς Α΄ Φύλ. Φωτ.): Τι ζητείς;

Α' Φύλ. Φωτ.: Τα τρία Μεγάλα φώτα του Ιλλουμινατισμού.

ΚΥΒ.: Ποια είναι αυτά;

Α' Φύλ. Φωτ.: Το φως του κόσμου, το οποίο φανερώνεται στους φυσικούς νόμους, το φως της συνειδήσεως, το οποίο φανερώνεται στη νοητική δραστηριότητα ταυ ανθρώπου, και το φως του Θεού, το οποίο φανερώνεται στις ενέργειες του Θεού.

ΚΥΒ.: Τι φέρεις μαζί σου;

Α' Φύλ. Φωτ.: Ελευθερία, για εκείνους οι οποίοι δεν θα την καταχραστούν, εργασία και αγαθή προαίρεση

ΚΥΒ.: Ζητείς κάτι άλλο;

Α' Φύλ. Φωτ.: Αντίσταση, πάλη και τιμωρία κατά των τυράννων, πολιτικών και πνευματικών.

ΚΥΒ.: Πού γονάτισες;

Α' Φύλ. Φωτ.: Ενώπιον του ΦΩΤΟΣ.

ΚΥΒ.: Πού έκλαυσες;

Α' Φύλ. Φωτ.: Προ του τάφου ενός αθώου δολοφονηθέντος.

ΚΥΒ.: Τι ποδοπάτησες;

Α' Φύλ. Φωτ.: Κάθε σύμβολο του δράκου του σκότους, ήτοι παπικές τιάρες, βασιλικά στέμματα και κάθε σημείο πολιτικού θεσμού που αντιστρατεύεται την ελευθερία και. το αυτεξούσιο του ανθρωπίνου προσώπου.

ΚΥΒ.: Γιατί έχουμε αξιωθεί του βαθμού του Νεοφύτου της Τεκτονικής Εταιρείας των Ιλλουμινάτων;

Α' φύλ. Φωτ.: Διότι αναζητούμε τη γνώση και πολεμούμε, μέχρις εσχάτων και ακαταπαύστως, κάθε αδικία και κάθε καταπίεση, είτε εκδηλώνονται στο όνομα του Θεού, είτε εκδηλώνονται στο όνομα του βασιλέως, είτε εκδηλώ­νονται στο όνομα του λαού είτε της εθνικής πατρίδας.

ΚΥΒ.: Με ποιο δικαίωμα;

Α' Φύλ. Φωτ.: Επί του δικαιώματος μας ως πεφωτισμένων νεοφύτων.

ΚΥΒ.: Πώς απέκτησες αυτό το δικαίωμα;

Α' Φύλ. Φωτ.: Έχοντας δημιουργηθεί ως εικόνα του θεού και έχοντας εργαστεί στο πεδία της επιστήμης και της ηθικής.

ΚΥΒ. (προς τον μυούμενο): Αξιότιμε Κύριε / παρευρίσκεσαι στην έναρξη των εργασιών ενός Ιλλουμινατικού Κολλεγίου που έχει συγκληθεί για να σε μυήσει στην πνευματική εταιρεία των Ιλλουμινάτων, που ιδρύθηκε το 1776 στη Βαυαρία από τον Άνταμ Βάισχαουπτ με σκοπό την προώθηση και εφαρμογή ενός ουμανιστικού και φιλελεύθερου προγράμματος, που απηχούσε τις πιο υψηλές και ευγενείς αξίες του Διαφωτισμού Πριν προχωρήσουμε στη μύησή σου, πρέπει να σου καταστήσουμε σαφές ότι πρόκειται να μυηθείς σε μια εταιρεία η οποία εργάζεται υπέρ της γνώσης και της ελευθερίας. Οι Τέκτονες, οι Ροδόσταυροι, οι Ιππότες Ναΐτες, οι Ιππότες της Μάλτας, οι Ιππότες Καδός και οι Ιππότες Αγαθοποιοί της Αγίας Πόλεως αποτελούν τάγματα τα οποία κάποτε διεκήρυξαν ορισμένους σκοπούς οι οποίοι είναι σκοποί και του Ιλλουμινατισμού. Ως εκ τούτου, σεβόμενοι το παρελθόν και τα συμβολικά μνημεία, αυτών των ταγμάτων, εκφράζουμε σεβασμό προς αυτά, και δεν θα σου απαγορεύσουμε να συμμετέχεις σε αυτά, εάν νομίζεις ότι έχουν να σε ωφελήσουν σε κάτι. Ωστόσο, οφείλουμε να σου υπομνήσουμε ότι, με την πάροδο του χρόνου, συχνά, αυτά τα τάγματα διαβρώθηκαν από την υποτέλεια που επέδειξαν προς δυνάμεις του πολιτικού και του πνευματικού δεσποτισμού και, σε πολλές περιπτώσεις, δεν κατόρθωσαν να μείνουν αμόλυντα από αποκρυφιστικές διδασκαλίες οι οποίες οδηγούν τη νοητική ζωή του ανθρώπου σε σύγχυση και πλάνη.

Για να προστατευθούν από τους φορείς του σκότους, οι Ιλλουμινάτοι κρύφτηκαν, κατά καιρούς, μέσα σε τεκτονικά τάγματα και συνέταξαν και εξέδωσαν τελετουργικές διαλέξεις που έκρυβαν τις αρχές του Ιλλουμινατισμού μέσα σε κείμενα που είχαν τεκτονική, είτε ροδοσταυρική, είτε ναϊτική ορολογία. Δεν θα κρύψουμε πλέον τη γνώση μας, διότι ο Εωθινός Αστήρ υψούται, αναγγέλλων την έλευση της νέας εποχής του Ιλλουμινατισμού. Εσύ θα γνωρίσεις την καθαρή ιλλουμινατική διδασκαλία, απαλλαγμένη από περιττές συγκαταβάσεις και μυστικιστικές φλυαρίες, και ελπίζουμε και αναμένουμε από εσένα να αναδειχθείς σε αληθινό Ιλλουμινάτο. Οι τρεις πρώτοι βαθμοί της Τεκτονικής Εταιρείας των Ιλλουμινάτων θα σε καταστήσουν κοινωνό της ηθικής, της φιλοσοφικής και της πολιτικής διδασκαλίας του Ιλλουμινατισμού, ώστε να εργαστείς επ'αυτών και να αμειφθείς κατάλληλα, με την πρόοδό σου σε ανώτερους βαθμούς.

Στη συνέχεια, πρέπει να δώσεις τις επίσημες υποσχέσεις σου προς την Τεκτονική Εταιρεία των Ιλλουμινάτων. Ο Β' Φύλακας του φωτός θα σου αναγνώσει αυτές τις υποσχέσεις, καλώντας σε στο τέλος να πεις τη φράση «ορκίζομαι όλα τούτα» και να θέσεις την υπογραφή σου στο σχετικό πρωτόκολλο ορκωμοσίας, έχοντας την επίγνωση ότι πράττεις τούτο ενώπιον του Παντεπόπτη Οφθαλμού, εκ του οποίου ρέει φως το οποίο είναι φως λυτρώσεως για τους ευσεβείς και πυρ καταναλίσκον για τους ασεβείς.

Β' Φύλ. Φωτ.: (προς τον μυούμενο): Προ του δάφνη εστεμμένου τούτου κρανίου, που συμβολίζει τα ευγενή θύματα της ανήθικης εξουσίας, ορκίζομαι να εκτελέσω, άνευ δισταγμού, και με επίγνωση των κινδύνων, κάθε διαταγή της Τεκτονικής Εταιρείας των Ιλλουμινάτων. οποία δεν θα είναι ενάντια προς τα καθήκοντα της ιλλουμινατικής τιμής και ευγνωμοσύνης, ούτε προς m θεμελιώδη δικαιώματα του ανθρώπου. Ορκίζομαι να αποδεχθώ όλους τους νόμους και κανονισμούς της Τεκτονικής Εταιρείας των Ιλλουμινάτων και να θεωρώ ως πιστεύω μου τα πιστεύω της. Ορκίζομαι ποτέ να μην αλλοιώσω ούτε να προδώσω τα τυπικά με τα οποία μυήθηκα ή πρόκειται να μυηθώ στους βαθμούς της Τεκτονικής Εταιρείας των Ιλλουμινάτων. Ορκίζομαι πλήρη υπακοή στους νομίμους εκπροσώπους των Ιλλουμινάτων ανωτέρους μου και στον Διδάσκαλο, υπό τη διοίκηση του οποίου έχω την τιμή να εισέρχομαι στα μυστήρια και τα προνόμια του Ιλλουμινατισμού. Ορκίζομαι να είμαι μετριοπαθής σε όλα και να δεσπόζω των ορέξεων και να καταστείλω τις κακές κλίσεις μου. Ορκίζομαι να αφιερωθώ, ψυχή τε και σώματι, στην προστασία της αθωότητας, στη διεκδίκηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, στην ταπείνωση των καταπιεστών και στην τιμωρία όσων καταπατούν το δίκαιο και την ηθική. Ορκίζομαι ότι ποτέ δεν θα συνθηκολογήσω με οποιονδήποτε δεσποτισμό σφετερισθέντα την πολιτική εξουσία. Ορκίζομαι ότι ποτέ δεν θα συνθηκολογήσω με οποιονδήποτε δεσποτισμό δεσμεύοντα τη συνείδηση και το αυτεξούσιο του ανθρωπίνου προσώπου. Ορκίζομαι ότι ποτέ δεν θα συκοφαντήσω μέλος της Τεκτονικής Εταιρείας των Ιλλουμινάτων, ούτε ποτέ θα μονομαχήσω με αυτό. Ορκίζομαι ότι θα εργαστώ ως ιππότης του φωτός υπέρ της ευοδώσεως εκείνης της Σταυροφορίας η οποία αποσκοπεί στην κατάκτηση των Αγίων Τόπων που ονομάζονται Ελευθερία, Δικαιοσύνη, Αλήθεια και Αγάπη, Ορκίζεσαι όλα τούτα;

Ο μυούμενος λέει «ορκίζομαι όλα τούτα» και υπογράφει το πρωτόκολλο ορκωμοσίας.

ΚΥΒ. (προς τον μυούμενο): Να είσαι γενναίος , ευγενής και πιστός, πάντοτε, και καθ' όλη τη ζωή σου προσηλωμένος στους νόμους και λεοντισμούς της Τεκτονικής Εταιρείας των Ιλλουμινάτων, στην οποία κυριαρχούν οι αρχές: Ελευθερία, Δικαιοσύνη, Αλήθεια και Αγάπη. Τώρα, θα σου αποκαλύψουμε τις θεμελιώδεις διδασκαλίες του πρώτου βαθμού της Τεκτονικής Εταιρείας των Ιλλουμινάτων. Παρακαλώ, ας αναλάβουμε όλοι τις θέσεις μας.

Όλοι κάθονται.

Α' Φύλ. Φωτ. (προς τον ΚΥΒ.): Ποιο είναι το πρωταρχικό πρόβλημα για κάθε φιλοσοφική ανησυχία;

ΚΥΒ. Διδ.: Το να διακριβώσει την πραγματικότητα του κάθε αντικειμένου αυτής της ανησυχίας, και ειδικότερα την πραγματικότητα εκείνη που νοείται ως πραγματικό­τητα κατ' εξοχήν, δηλαδή την πραγματικότητα του όντος,

Α’ Φύλ. Φωτ. (προς τον ΚΥΒ.):Τι εννοούμε με τους όρους ον και είναμ

ΚΥΒ.: Με τον όρο ον, εννοούμε μια αυτάρκη πραγματικότητα η οποία διαρκεί είτε με το να είναι κλειστή στον εαυτό της είτε με το να τείνει να υπέρ βει τη φύση της επεκτεινόμενη πέρα από τα κανονικά της όρια. Το ον είναι ένα σύστημα αποτελούμενο από ποιοτικά χαρακτηριστικά, τα οποία μπορούν να αναγνωριστούν και να αποδοθούν σε αυτό, ενώ, με τον όρο είναι, αναφερόμαστε σε μια κατάσταση στην οποία βρίσκεται μια ύπαρξη απόλυτα θετικώς (και τότε έχουμε να κάνουμε με το όντως ον), απόλυτα αρνητικώς (και τότε έχομε να κάνουμε με το όντως μη ον), και καθ' όλες τις άλλες ενδιάμεσες οντολογικές βαθμίδες. Κάθε οντολογική βαθμίδα αποτελεί τρόπο του είναι, π.χ. κίνηση, στάση, αυτό, έτερο, σχέση μεταξύ τους.

Α¹ Φύλ. Φωτ. (προς τον ΚΥΒ.): Ποιοι είναι οι τρόποι ύπαρξης του όντος;

ΚΥΒ.: Οι ακόλουθοι επτά: (1) κατά την ουσία του, (2) κατά τη μορφή του, (3) κατά τη σχέση μεταξύ ουσίας και μορφής, (4) κατά τον χρόνο του, (5) κατά τον χώρο του, (6) κατά τη δραστηριότητά του, και (7) κατά την παθητικότητα του. Κατ' αρχάς, το ον υπάρχει κατά την ουσία, του, που είναι το υλικό από το οποίο συνίσταται το δεδομένο ον, δηλαδή, κατά την αριστοτελική ορολογία, το «υλικό αίτιο» του, αυτό που αφενός επιτρέπει στο δεδομένο ον να είναι ό,τι είναι και αφετέρου το διαφορίζει από κάθε ον που αποτελείται από άλλο «ολικό». Αυτός ο ποιοτικής υφής προσδιορισμός του είναι που βασίζεται στην ουσία συμπληρώνεται από έναν ποσοτικής υφής προσδιορισμό τού είναι που βασίζεται στη μορφή, για την οποία υπεύθυνο είναι το «είδος» του όντος. Το μορφικό αίτιο του όντος είναι η εξωτερική μορφή την οποία προσλαμβάνει η ουσία, διαφοριζόμενη έτσι ακόμη περισσότερο από τα άλλα όντα. Παράλληλα προς τα δύο αυτά αίτια - το υλικό και το μορφικό - που συνιστούν δύο τρόπους του είναι, αναγνωρίζουμε δύο ακόμη αίτια: το ποιητικό και το τελικό. Το ποιητικό αίτιο αναφέρεται στο γεγονός στο οποίο οφείλεται το δεδομένο ον, που το παρήγαγε και που ελέγχει την ύπαρξη του. Το τελικό αίτιο αναφέρεται στο γεγονός στο οποίο η ύπαρξη του δεδομένου όντος αποσκοπεί, και που εκπληρώνεται με την παρουσία αυτού του όντος. Για παράδειγμα, ο χαλκός είναι η ύλη από την οποία αποτελείται ένα σκεύος, η μορφή είναι το στοιχείο που το καθιστά σκεύος κι όχι άγαλμα, ο δημιουργός του σκεύους αποτελείτο ποιητικό αίτιο του, και η χρήση του σκεύους αποτελεί τον σκοπό, «τέλος» του.

Η ουσία του όντος αποτελεί την εσωτάτη αυτού πραγματικότητα, ενώ η μορφή την αισθητή επιφάνεια της πραγματικότητας. Ενώ η ουσία, ή εσωτερική φύση, αποτελεί το είδος κάθε όντος, η εξωτερική επιφάνεια αποτελεί την ενεργό συνέπεια του είδους, κι όχι κάποιο περίγραμμα. Το εξωτερικό περίγραμμα ενός όντας ο Αριστοτέλης το ονομάζει σχήμα και δεν το ταυτίζει με τη μορφή. Η μορφή είναι η ενέργεια, η ζωή της ύλης, και γι' αυτό, στην κλασσική ελληνική τέχνη, η μορφή δηλώνει την αρμονική ολότητα κι όχι μια ατομική φαντασίωση.

Ο υλικός τρόπος του είναι και ο μορφικός τρόπος του είναι συμπίπτουν στο επίπεδο του δομικού τρόπου του είναι. Με τον όρο δομή, εννοούμε μια αυτοελεγχόμενη και αυτοδιαρθρούμενη πραγματικότητα η οποία οργανώνεται και αναδιοργανώνεται αφ' εαυτής και η οποία διέπεται από την ίδια την τάξη που ορίζει τον πυρήνα της, Επίσης, η δομή επιτρέπει στο ον να προσαρμόζεται σε μεταβαλλόμενες καταστάσεις χωρίς να μεταβάλλεται το ίδιο, αφού παραμένει αναλλοίωτο. Η δομή συνιστά το ζωντανό πρόγραμμα του όντος, κι έτσι- αποκαλύπτει την προθετικότητα του όντος, καθώς το ον ολοκληρώνεται σύμφωνα με μια πορεία προδιαγεγραμμένη από το ίδιο, Έτσι, μπορούμε να διακρίνουμε το είναι δυνάμει από το είναι ενεργεία» Το είναι δυνάμει συνιστά την κατάσταση του όντος του οποίου το πρόγραμμα ύπαρξης δεν έχει ολοκληρωθεί, και μπορεί μάλιστα να βρίσκεται ακόμη μόνο στο πρωταρχικό στάδιο της διαμόρφωσης του, αλλά είναι ήδη αποφασιστικά προσανατολισμένο, Το είναι ενεργεία συνιστά την κατάσταση του όντος του οποίου το πρόγραμμα ύπαρξης έχει εντελώς ολοκληρωθεί, και του οποίου η ολοκλήρωση καθορίζει τόσο το δεδομένο ον καθαυτό όσο και τη συμπεριφορά ίου. Για παράδειγμα, όσο ένα σκεύος βρίσκεται αποθηκευμένο, υπάρχει' δυνάμει, ενώ, όταν χρησιμοποιηθεί με τον τρόπο ακριβώς για τον οποίο είναι κατασκευασμένο να χρησιμοποιείται, υπάρχει ενεργεία.

Α' Φύλ. φωτ. {προς τον ΚΥΒ.): Ποιες είναι οι φιλοσοφικές μέθοδοι προσπέλασης του όντος;

ΚΥΒ.: Οι εκ των προτέρων μέθοδοι και οι εκ των υστέρων μέθοδοι. Οι εκ των προτέρων μέθοδοι, γενικά, έχουν ως χαρακτηριστικό γνώρισμα το ότι στηρίζονται σε αρχικές υποθέσεις οι οποίες παραμένουν αναπόδεικτες κι έχουν αξιωματικό χαρακτήρα, και από τις οποίες απορρέουν απαγωγικώς σειρές συλλογισμών που οδηγούν στα τελικά συμπεράσματα. Η εγκυρότητα μιας φιλοσοφίας που βασίζεται στ εκ των προτέρων μεθόδους προσπέλασης του όντος είναι ανάλογη της εσωτερικής - λογικής συνοχής της. Σας εκ των υστέρων μεθόδους προσπέλασης του όντος, το πρώτο δεδομένο δεν είναι ένα εκτός της συνειδήσεως ευρισκόμενο αντικείμενο αλλά η ίδια η συνειδησιακή εμπειρία.

Α' Φύλ. Φωτ. (προς τον ΚΥΒ.): Τι είναι ο χρόνος;

ΚΥΒ.: Με τον όρο χρόνος, εννοούμε τη διαδοχή των καταστάσεων από τις οποίες διέρχεται το ον, και αποτελεί έναν από τους τρόπους του είναι.

Α' Φύλ. Φωτ. (προς τον ΚΥΒ.): Τί είναι ο χώρος;

ΚΥΒ.: Με τον όρο χώρος, εννοούμε έναν ακόμη τρόπο του είναι. Ενώ ο χρόνος φαίνεται να αποτελεί το σύνολο των σημείων από τα οποία διέρχεται διαδοχικά η πραγματικότητα, ο χώρος φαίνεται να δηλώνει το σύνολο των σημείων στα οποία η πραγματικότητα εκτείνεται, όχι διαδοχικά, αλλά ταυτόχρονα.

Α' Φύλ. Φωτ. (προς τον ΚΥΒ.): Πώς νοείται η ένταξη του όντος μέσα στον κόσμο;

ΚΥΒ.: Το ον συμπληρώνει και ολοκληρώνει την παρουσία του χάρις στην οργάνωσή του η οποία προκύπτει από τη δυναμική ένταξή του μέσα στον κόσμο, Το ον αποτελεί μια δυναμική προθετικότητα και επιδιώκει την επιβε­βαίωσή του αφενός απορρίπτοντας εκείνες ης δυνατότη­τες του οι οποίες δεν συντρέχουν εντελώς προς τη φύση του είτε προς το πρόγραμμα ανάπτυξής του και αφετέρου επισηραίνοντας και προσκτώντας στοιχεία συγγενικά προς τη φύση του, τα οποία την επιβεβαιώνουν τονίζοντάς τη. Κατ' αυτόν τον τρόπο, ο ένας οργανισμός διευρύνεται και επιβεβαιώνεται μέσα στον άλλον, χωρίς να αλλοιώνεται η ίδια η φύση του.

Α' Φύλ. Φωτ. (προς τον ΚΥΒ.): Ποια είναι η σχέση μεταξύ της πραγματικότητας της συνείδησης και της πραγματικότητας του κόσμου;

ΚΥΒ.: Η σχέση της κοσμικής πραγματικότητας με την εικόνα του κόσμου μέσα στη συνείδηση αποτελεί μείζονος σημασίας πρόβλημα στην ιστορία της φιλοσοφίας και της επιστήμης. Ο φιλοσοφικός ρεαλισμός οδηγεί στην παραδοχή του πρωτείου της κοσμικής, ήτοι εξωσυνειδησιακής, πραγματικότητας. Ο φιλοσοφικός ιδεαλισμός οδηγεί στην παραδοχή του πρωτείου της συνειδησιακής πραγματικότητας. Στη φυσική επιστήμη, πέρα από τα αντικείμενα της κοσμικής πραγματικότητας των οποίων ο φυσικός έχει άμεση γνώση, υπάρχουν, π.χ. σε υποατομικό επίπεδο, συμπεριφορές που καθιστούν αναγκαία την προσφυγή σε έννοιες που αποτελούν διατυπώσεις της υποκειμενικής συνείδησης για τον κόσμο. Όροι όπως ιόντα, φωτόνια, ή ουδετερόνια δεν αντιστοιχούν σε κάποια αδιαμφισβήτητη εξωσυνειδη- σιακή πραγματικότητα, αλλά αποτελούν υποκειμενικά διανοήματα που υπάρχουν μέσα as νομιναλιστικής τάξης συμπλέγματα και βοηθούν στη διατύπωση επιστημονι­κών εξηγήσεων φαινομένων και συμπεριφορών του κόσμου, Στο πλαίσιο της επιστημονικής εξήγησης του κόσμου, δεν είναι δυνατό να διαχωριστεί πλήρως η κοσμική πραγματικότητα από την εικόνα που σχηματίζει η συνείδηση για τον κόσμο, Συνεπώς, ούτε ο ρεαλισμός ούτε ο ιδεαλισμός μπορεί να αποτελέσει γενική θεωρία. Από τη μια πλευρά, διαπιστώνουμε ότι ο κόσμος φαίνεται να διαφέρει από τη συνείδηση, εφόσον η συνείδηση αγωνίζεται να τον γνωρίσει, και αυτή η διαπίστωση οδηγεί σε ρεαλιστικές αντιλήψεις. Από την άλλη πλευρά, διαπιστώνουμε ότι η δομή του κόσμου δεν διαφέρει ριζικά από τη δομή της συνείδησης, και γι' αυτό άλλωστε καθίσταται δυνατή η τμηματική έστω γνώση του κόσμου από τη συνείδηση, και αυτή η διαπίστωση οδηγεί σε ιδεαλιστικές αντιλήψεις. Γι' αυτό, στην εποχή της προηγμένης νεωτερικότητας, η επιστήμη δεν ομιλεί περί πραγματικότητας και συνείδησης, αλλά περί πραγματι­κότητας κοσμικής και πραγματικότητας συνειδησιακής. Η επιστημονική διερεύνηση του προβλήματος της σχέσης μεταξύ κόσμου και συνείδησης δείχνει ότι η δομή του σύμπαντος, μακροκοσμικού, μικροκοσμικού και συνειδησιακού δεν είναι μεν μια, αλλά είναι ενιαία, κατ γι' αυτό αυτή η δομή έχει τη δυνατότητα να εκφράζεται με απεριόριστους τρόπους, Ζούμε σ' έναν εύπλαστο κόσμο απεριόριστα)ν δυνατοτήτων.

Α' Φύλ. Φωτ. (προς τον ΚΥΒ.): Τί είναι ζωή και πώς συνδέεται με την ψυχή;

ΚΥΒ.: Η ζωή αποτελεί φαινόμενο που εκδηλώνεται ως ακολουθία γεγονότων μέσα σε ένα γενικότερο συνεχές, όπως λ.χ. η εισχώρηση της μιας γενεάς μέσα στην άλλη, Φυσικοχημικά φαινόμενα αποτελούν τη βάση της ζωής, αλλά, πέρα απ' αυτά, η ζωή δεν νοείται δίχως μια τελική αρχή, ή έναν σκοπό, ο οποίος συνίσταται στη διατήρηση της ενότητας και στην υπαρξιακή ολοκλήρωση του ζώντος οργανισμού. Η συνείδηση αποτελεί συνέχεια, ανάπτυγμα και προβολή της ζωής, εξασφαλίζοντας στο συνειδητό ον την επίγνωση era φέρει τη δύναμη που εκφράζεται ως ζωή. Η δε ψυχή είναι ο προσωπικός τρόπος με τον οποίο ο κάθε άνθρωπος φέρει τη δύναμη που εκφράζεται ως ζωή.

Β' φύλ. Φωτ. (όρθιος): Παρακαλώ, εγερθείτε όλοι από τις θέσεις σας.

Όλοι στέκονται όρθιοι.

Β' Φύλ. Φωτ. (προς τον μυούμενο): Ακόυσες τις βασικές διδασκαλίες του πρώτου βαθμού του Ιλλουμινατισμού, Καλείσαι να μελετήσεις μεθοδικά τα ζητήματα που σου τέθηκαν υπόψη.

Τώρα, ο Γενικός Διδάσκαλος θα σου απονείμει τα διάσημα της πρώτης τάξης των βαθμών της Τεκτονικής Εταιρείας των Ιλλουμινάτων, δηλαδή του [Βαθμού του Νεοφύτου, στον οποίο μόλις μυήθηκες, και των βαθμών του Αθηναίου και του Β' Ιλλουμινάτου, με τους οποίους ολοκληρώνεται η πρώτη τάξη βαθμών, και σου εύχομαι να την ολοκληρώσεις επιτυχώς.

ΚΥΒ. (προς τον μυούμενο): Νεόφυτε ………… σου απονέμω το περιλαίμιο της πρώτης τάξης βαθμών της Τεκτονικής Εταιρείας των Ιλλουμινάτων. Το πράσινο είναι σχεδόν το οικουμενικό χρώμα των φύλλων και των αναπτυσσόμενων βλασταριών όλων των φυτών, και, σε συμβολικό επίπεδο, το πράσινο αναφέρεται στην ελπίδα, την πρόοδο, την εξέλιξη και την αναγέννηση. Επίσης, το πράσινο χρώμα σε καλεί στη μελέτη του φυσικού κόσμου, σύμφωνα με τις διδασκαλίες και οδηγίες που έλαβες και πρόκειται να λάβεις στους επόμενους δύο βαθμούς.

Β' Φύλ. Φωτ. (προς τον ΚΥΒ.): Οι εργασίες μας ολοκληρώθηκαν. Σύμφωνα με τις παραδόσεις μας, ανανεώνουμε τις υποσχέσεις μας προς την Τεκτονική Εταιρεία των Ιλλουμινάτων και αναλαμβάνουμε την ευθύνη να συνεχίσουμε τη διαφωτιστική μας πορεία στον κόσμο.

ΚΥΒ.: Πορευθείτε προς το φως.