ΕΓΚΟΛΠΙΟ ΤΟΥ ΤΕΚΤΟΝΟΣ

 

  

ΕΓΚΟΛΠΙΟΝ

 

TOY

ΤΕΚΤΟΝΟΣ

 

ΔΙΑΣΚΕΥΗ TOY CODE MACONNIQUE DE LA LOGE
FIDELITE ET PRUDENCE DE GENEVE. ΕΚΔ. 1885

ΥΠΟ TOY ΑΔ.: B. ΚΟΣΜΑ 18^OY

 

ΕΓΚΡΙΣΕΙ ΤΗΣ ΓΑΛ.: ΜΕΓ.: ΑΝΑΤΟΛΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

 

ΕΝ ΑΝ:. ΧΑΛΚΙΔΟΣ

ΕΚΔΟΣΙΣ ΤΗΣ Σ.: ΣΤ.: ΣΚΟΥΦΑΣ

 

ΠΡΟΣ ΕΝΙΣΧΥΣΙΝ ΤΟΥ ΕΛΕΟΝΟΜΕΙΟΥ

ΤΕΚΤΟΝΙΚΟΣ ΚΩΔΙΞ

 

Ο Τεκτονισμός εγεννήθη εκ του μίσους προς το Κακόν και τής αγάπης προς το Καλόν. Ουδείς δύναται να γίνει Τέκτων, εάν δεν είναι Ελεύθε­ρος και Χρηστοήθης. Η Εταιρεία μας είναι πα­γκόσμιος και υπόκειται εις τούς Νόμους εκάστης Χώρας. Είναι, εις κάθε Κράτος, μία Κοινωνία ανθρώπων Εκλεκτών, έχουσα ως αρχήν και ως βάσιν την αγάπην προς τον Μ.'. Α.'. Τ.'. Σ.'. και την αγάπη προς την Ανθρωπότητα.

 

ΤΕΚΤΟΝΙΚΑΙ ΕΝΤΟΛΑΙ

Ύψωσον την σκέψιν σου προς τον Δημιουρ­γόν, τον χορηγόν πάντων των αγαθών.

Αγάπα τον πλησίον σου ως σεαυτόν.

Πράττε εις τούς άλλους ότι θά επεθύμεις και οι άλλοι να πράττωσιν εις σέ.

Ανακούφισαν την δυστυχίαν, έσο φιλαλή­θης και απόφευγε το ψεύδος διότι οι ψεύσται είναι η μάστιξ τής κοινωνίας, έσο καλός και επιεικής, γλυκύς καί ευγνώμων, διότι η καλοσύνη κατακτά τας καρδίας, η γλυκύτης επισύ­ρει την αγάπην και η ευγνωμοσύνη προστατεύει και προκαλεί την αγαθοεργίαν.

Ή Αρετή άς σέ εμπνέει με την ενεργητι­κήν της θερμότητα, η Λογική άς κατευθύνει τα βήματά σου εις την οδόν τής Ζωής και άς σέ φωτίζει ο πυρσός τής Αλήθειας.

Έσο υπόδειγμα των αδελφών σου διά των έργων, τής ευσπλαχνίας και τής αγνότητας σου.

Μηδέποτε λησμόνει ότι το κυριώτερον κα­θήκον σου είναι ή χρηστοήθεια.

Πράττε το καλόν έξ αγάπης προς αυτό τό καλόν.

Ο πόνος που σιωπά είναι εκείνος που προκαλεί περισσότερο ενδιαφέρον.

Αγάπα τούς καλούς, ευσπλαχνίσθητι τούς αδυνάτους, απόφευγε τούς κακούς, άλλα μη μισής ουδένα.

Ομίλει μετά σεβασμού πρός τούς ανώτε­ρους, μετά σωφροσύνης πρός τούς όμοιους, μετ’ ειλικρίνειας πρός τούς φίλους, μετά γλυκύτητος πρός τούς μικρούς, μετά τρυφερότητας πρός τούς πτωχούς.

Μη κολακεύσης τον αδελφόν σου· είναι προδοσία. Εάν αδελφός σέ κολακεύση, φοβού μήπως σέ διαφθείρει. Άκουσον τής φωνής τής συνειδήσεώς σου, είναι απόφασις ανέκκλητος.

Η ικανοποίησις σεαυτού, είναι η καλλί­τερα απόδειξις τής αρετής.

Έσο ο πατήρ των πτωχών κάθε στεναγ­μός ον ήθελε προκαλέση η σκληρότης σου αυξάνει τας κατάρας αίτινες θα επιπέσωσιν επί τής κεφαλής σου.

Σεβάσθητι τον ξένον βοήθησε τον, είναι πρόσωπον ιερόν διά σέ.

Απόφευγε τάς φιλονεικίας, πρόλαβε τας ύβρεις και φρόντισον να είναι το δίκαιον πάντοτε με το μέρος σου.

Μάθε να διακρίνης την αδικίαν και να την επανόρθωνης.

Σέβου τας γυναίκας^- μη επωφεληθής ποτέ τής αδυναμίας των διά να τας ατιμάσης.

Εάν έχης τέκνον, σκέφθητι την ευθύνην ήτις σέ βαρύνει.

Έσο πρός τό τέκνον σου η εικών τής θεότητος.

Προσπάθησον ώστε μέχρι των 10 ετών, να σέ φοβήται, μέχρι των 20 ετών να σέ αγαπά και μέχρι τέλους να σέ σέβηται.

Έσο μέχρι των 10 ετών ο κύριός του μέχρι των 20 ετών ο πατήρ του και μέχρι τέλους ο φίλος του.

Φρόντισον νά τού δώσης καλάς αρχάς.

Προσπάθησον να γίνη χρηστός μάλλον ή ικανός.

Το να ερυθριάς διά την κατάστασίν σου είναι υπερηφάνεια^- σκέφθητι ότι δεν είναι το είδος τής εργασίας πού σέ τιμά ή υποτιμά, άλλα ο τρόπος καθ' όν την ενασκείς.

Μελέτα και επωφελήθητι, βλέπε και κρίνε, σκέφθητι και εργάζου.

Η αμάθεια είναι κατάστασις διαρκούς νηπιότητος.

Έσο ευχαριστημένος πάντοτε, εκ παντός και εν παντί.

Ούτω το στάδιον τού αληθούς τέκτονος, υπό την κατεΰθυνσιν των άνω ευγενών αρχών, θα είναι ως τηλαυγής φάρος όστις έλκει, φωτί­ζει και εμψυχώνει όλας τας ευγενείς και ευαισθήτους καρδίας, αίτινες, κατανοούσαι τον σκοπόν και την σπουδαιότητα τής έκ τής γής διαβάσεώς των, ζητούν να εκπληρώσουν τον υψηλόν προορισμόν των.

 

 

ΤΕΚΤΟΝΙΚΑΙ ΥΠΟΘΗΚΑΙ

 

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Ω Σύ ! όστις προ ολίγον εμυήθης εις τα μυστήρια της Σοφίας, τέκνον της Αρετής και της Αγάπης, τείνον ευμενές ούς και άνοιξον την καρδίαν σου εις τα διδάγματα της Αλήθειας.

Θα σου δείξωμεν τήν οδόν ήτις οδηγεί προς την ευτυχίαν, θα σε διδάξω μεν πώς να είσαι αρεστός εις τον Δημιουργόν, και πώς να αναπτύξης με ενεργητικότητα και επιτυχίαν τας ικανό­τητας άς σοι ενεπιστεύθη η Πρόνοια, ίνα καταστής ωφέλιμος εις τήν Ανθρωπότητα και γευθής τάς ηδύτητας τής αγαθοεργίας και τής Αγάπης.  

 

 

ΑΡΘΡΟΝ 1ον

ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ

α'. Ο άνθρωπος, πλανώμενος εις τά δάση και αποφεύγων τούς όμοιους του δεν θά ήτο ικανός να αντιληφθή τό μέγεθος των αγαθών άτινα τω επιφυλάσσονται.

Η αντίληψης τής υποστάσεως του αναπτύσσεται και αυξάνει μό­νον εν τω μέσω των ομοίων του. Εις την σύγκρουσιν των αντιλήψεων το πνεύμα του δυναμώνει. Αλλά ο άνθρωπος, ζών έν κοινω­νία, έχει επίσης ανάγκην να παλαίσοι ακαταπαύστως κατά των ατομικών συμφερόντων και των παθών, διότι η αθωότης του θα εκινδύνευε νά υποκύψη εις την δύναμιν ή την πα­νουργίαν. Διά τούτο εχρειάσθη να δημιουργηθούν Νόμοι διά την καθοδήγησιν και την ρύθμισιν των σχέσεων και άρχοντες ίνα προστατεύωσι τούς Νόμους.

§ β Ώ άνθρωπε! Τιμάς τούς γονείς σου· τίμα επίσης και τούς εκπροσώπους τού Έθνους τούς οποίους σύ ελευθέρως εξέλεξες. Είναι οι αντιπρόσωποι όλων των πολιτών. Εάν παρά­λειψης το καθήκον τούτο, εάν η καρδία σου δεν σκιρτά εις την γλυκείαν ιδέαν τής Πατρίδος, ο Τεκτονισμός θα σέ απωθήσω από τούς κόλπους του, ως επικίνδυνον εις την δημοσίαν τάξιν, ως ανάξιον να αποτελής μέλος μιας εται­ρίας, ήτις είναι ανταξία τής εμπιστοσύνης, μεθ’ ής την περιβάλλουσιν αι διάφοροι Κυβερνήσεις αφού εις εκ των σκοπών της είναι να δημιουργήση χρηστότερους πολίτας.

Ο άνθρωπος ο μάλλον γενναίος, ο δικα­στής ο πλέον ανεπηρέαστος, ο κύριος ο πλέον γλυκύς, ο υπηρέτης ο μάλλον πιστός, ο πατήρ ο πλέον τρυφερός, ο σύζυγος ο μάλλον πιστός, το τέκνον το πλέον ευπειθές και στοργικό, πρέπει να είναι απαραιτήτως ο τέκτων.

ΑΡΘΡΟΝ 2^ον

ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ ΕΝ ΓΕΝΕ1

§ α΄ Αλλά εάν ο κύκλος τής πατρίδος, όστις σου παρέχει τόσον ευρύ και ικανοποιητι­κόν έδαφος δράσεως, δεν ανταποκρίνεται και δεν ικανοποιεί απολύτως όλην την ενεργητικότητά σου, εάν η ευαίσθητος καρδία σου θέλει να συμπεριλάβη όλην την ανθρωπότητα, όλα τα Έθνη, εάν έχων συνείδησιν τής κοινής κα­ταγωγής, αισθάνεσαι ζωηράν την αγάπην προς όλους εκείνους αίτινες έχουν τα αυτά όργανα, την αυτήν ανάγκην τής αγάπης, την αυτήν επιθυμίαν τής χρηστότητας, ελθέ τότε εις τον Ναόν μας ίνα λατρεύσης την θείαν Ανθρωπό­τητα.

Το σύμπαν είναι η πατρίς του Τέκτονος και ουδέν ζήτημα αφορών την ευτυχίαν των ανθρώπων δύναται να είναι ξένον προς το εν­διαφέρον του.

§ β'. Πρόσβλεψον μετά σεβασμού το Ί­δρυμα τούτο το προορισμένον ίνα συσφίξη τούς χαλαρωθέντας δεσμούς τής Ηθικής. Λάτρευσον την Εταιρίαν ταύτην των ενάρετων ψυχών, ήτις είναι διαδεδομένη εις όλα τα ση­μεία τής γης, όπου η Λογική και τα φώτα έχουν εισχωρήσει. Την Εταιρίαν ταύτην τής όποιας τα μέλη ετάχθησαν υπό την σημαίαν τής Αγίας Ανθρωπότητας και ήτις διέπεται υπό Νόμων Απλών και Παγκοσμίων. Προσπάθησαν να κατανοήσης τον ύψιστον σκοπόν του Ιερού Τάγματος μας και αφιέρωσον όλην την ζωήν σου εις την αγαθοεργίαν και την ακατάπαυστον εργασίαν τής τελειοποιήσεώς του.

ΑΡΘΡΟΝ 3^ον

ΑΓΑΘΟΕΡΓΙΑ

§ α'. Παν ό,τι το καλόν και ευγενές δύναται να συλλάβη το πνεύμα είναι κληρονομιά του τέκτονος.

§ β'. Βλέπεις την άνευ των μέσων τής υπε­ρασπίσεως αθλιότητα τής παιδική; ηλικίας ζητεί την υποστήριξίν σου. Λάβε ύπ’ όψιν τας καταστρεπτικά; συνέπειας ας συνεπάγεται η απειρία τής νεότητας και προσπάθησον να την προστατεύσης από τας πλάνας και την αδυνα­μίαν, αίτινες την απειλούν. Εμφύσησον εις αυτήν τούς σπινθήρας του ιερού πυρός του πνεύματος και φρόντισον όπως τούτο αναπτυχθή εν αυτή προς ευτυχίαν τής ανθρωπότητας.

§ γ΄. Κάθε ύπαρξις πάσχουσα και στενάζουσα έχει ιερά δικαιώματα επί σού.

Μη περιμένης έως ότου ακούσης την σπαρακτικήν κραυγήν τής αθλιότητας, αλλά πρόλαβε αυτήν και θεράπευσον την δειλήν δυστυχίαν. Μη δηλητηριάσης δι’ επιδεικτικής αγαθοεργία; την πηγήν του διαυγούς ύδατος, όπου ο δυστυχής μέλλει να σβύση την δίψαν του. Μη ζητείς την ανταμοιβήν τής αγαθοεργία; σου εις τα χειροκροτήματα του πλήθους, άλλα εις την ήρεμον ικανοποίησιν τής συνειδήσεώς σου.

§ δ . Εάν η Πρόνοια σοί επεδαψίλευσεν αγαθά υπέρ το μέτρον των αναγκών σου, πρόσεχε όπως μη σπαταλήσης το πλεόνασμα ασκόπως ή εγκληματικώς, διότι το περίσσευμα τούτο σού εχορηγήθη ίνα διά τής έμφρονος γεναιοδωρίας σου καταστήσης ολιγώτερον αισθητήν την άνισον κατανομήν των αγαθών.

Ποτέ η φιλαργυρία, το πλέον αποτρόπαιον εκ των παθών, να μη έξευτελίση και ρυπάνη τον χαρακτήρα σου, η δε καρδία σου να ίσταται πάντοτε υπεράνω των ψυχρών συμφερον­τολογικών υπολογισμών. Εάν νομίζης ότι δεν δύνασαι να κατορθώσης τούτο, άπελθε εκ του εργαστηρίου τούτου τής ευσπλαχνίας, διότι δεν θα σέ αναγνωρίσωμεν ως αδελφόν.

§ ε'. Η αγαθοεργία σου να φωτίζηται και κατευθύνηται από την σοφίαν και την φρόνησιν. Η καρδία σου βεβαίως θα επεθύμη να περιλάβη τας ανάγκας ολοκλήρου τής ανθρω­πότητας, αλλά το πνεύμα σου πρέπει να εκλέξη τας μάλλον σοβαράς και επείγουσας ανάγκας.

Η ζωή σου να είναι μία διαρκής εργασία πρός διδασκαλίαν, νουθεσίαν και ανακούφισιν του πλησίον σου. Μη νομίσης ποτέ ότι έπραξες αρκετά και αναπαυθής από τα έργα σου ειμή μόνον ίνα αναλάβης δυνάμεις και επαναρχίσης με ζωηρωτέραν ενεργητικότητα.

Η επίδοσίς σου εις τας ορμάς τού υψίστου και ευγενούς πάθους τής αγαθοεργίας, θα είναι διά σέ ανεξάντλητος πηγή ευτυχίας, η ψυχή σου θα μεγαλυνθή και όλαι αι στιγμαί τής ζωής σου θα είναι καλώς χρησιμοποιημένοι.

§ στ'. Όταν τέλος αισθανθής τα όρια των προσωπικών σου δυνάμεων εγγίζοντα το τέρμα των, η δε ψυχή σου καταλαμβάνεται από θλίψιν διότι δεν επαρκείς μόνος σου εις την ενάσκησιν τής αγαθοεργίας, τότε πρόσελθε εις τούς Ναούς μας. Πρόσβλεψον την ιεράν άλυσσον, ήτις μάς ενώνει και συμπράττων και σύ αναλόγως των δυνάμεών σου εις την εκτέλεσιν των υπέροχων σκοπών μας, θα γευθής τούς γλυκείς καρπούς των συνηνωμένων δυνάμεών μας και τούς καρπούς τής ομαδικής ενεργείας. Τότε θα ίδης τούς πόρους σου πολλαπλασιαζομένους, διότι θα δυνηθής να καταστήσης αντί ενός, χιλίους ευτυχείς και αι ευχαί σου θα εκ­πληρωθούν.

ΑΡΘΡΟΝ 4^ον

ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΛΗΣΙΟΝ

§ α'. Αγάπα τον πλησίον σου ως σεαυτόν, και μη πράττε ό,τι δεν θα επεθύμης να πράξωσιν οι άλλοι κατά σού. Να χρησιμοποιείς το ύψιστο δώρον τού Λόγου—έμβλημα τής κυριαρ­χίας σου επί τής φύσεως—ίνα προλαμβάνης τας ανάγκας των άλλων και ίνα έμπλεης εις όλας τας καρδίας το ιερόν πυρ τής αρετής. Έσο ευπροσήγορος αλλά και αξιοπρεπής. Να δημιουργής διά τού παραδείγματος σου. Να προσβλέπης την ευτυχίαν τού πλησίον σου άνευ ζηλοτυπίας. Ποτέ ο φθόνος να μη εισχωρήση εις την καρδίαν σου, διότι θα διαταράξη την διαύγειαν τής πηγής τής ευτυχίας σου και η ψυχή σου θα γίνη η λεία τής πλέον λυπηράς μανίας.

§ β'. Συγχώρησον τούς εχθρούς σου, μη εκδικείσαι ει μη δι’ αγαθοεργίας. ενθυμού ότι αυτού έγκειται ο θρίαμβος τού Λόγου επί τού Ενστίκτου και ότι ο Τέκτων τας μεν αδι­κίας λησμονεί πάντοτε, τας ευεργεσίας όμως ποτέ.

Εν τη αφοσιώσει σου εις την προς τον πλησίον αγάπην, μη λησμονεί και την ιδίαν σου τελειοποίησιν. Να κατέρχεσαι συχνά εις τα βάθη τής καρδίας σου και να προβαίνης εις λεπτομερή εξέτασιν, εκτυλίσσων και επισκοπών και τας μάλλον αποκρύφους πτυχάς αυτής. Το «γνώθι σαυτόν» είναι το κέντρο όλων των τεκτονικών αρετών.

§ γ'. Τα αυστηρά και χρηστά ήθη έστωσαν οι αχώριστοι σύντροφοί σου, ίνα είσαι σεβα­στός και εις τα όμματα των βεβήλων. Έχε καρδίαν καθαράν, φιλαλήθη, δικαίαν και τα­πεινήν. Η αλαζονεία είναι ο μάλλον επικίνδυ­νος εχθρός του ανθρώπου, καθόσον του εμπνέει απατηλήν εμπιστοσύνην προς την εαυτού δύναμιν.

Μη ασχολείσαι εις το να αναμέτρησης την οδόν ήν διήνυσας, διότι επιβραδύνεις ούτω την πορείαν σου. Να άτενίζης μάλλον το τέρμα εις το όποιον πρέπει να φθάσης.

Ο εγωισμός σου να μη τροφοδοτείται με την επικίνδυνον σύγκρισιν προς εκείνους οίτινες έπονται σου αλλά τουναντίον να άτενίζης προς εκείνους οι όποιοι έφθασαν το τέρμα.

§ δ'. Το στόμα σου ουδέποτε να αλλοιώνη τας μυστικός σκέψεις τής καρδίας σου, αλλά να είναι το αληθές και πιστόν όργανον αυτής. Ο Τέκτων όστις θα απέβαλε την αγνότητα, ίνα φορέση το προσωπείο του ψεύδους και τής υποκρισίας, θα ήτο ανάξιος τής μεθ’ ημών κοινωνίας. 

ΑΡΘΡΟΝ 5ον

ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΑΔΕΛΦΟΥΣ

§ α'. Εκ του συνόλου των ανθρώπων εξέλεξας, οικεία και ελεύθερη βουλήσει, τούς τέ­κτονας ως αδελφούς. Μη λησμονεί ότι κάθε τέκτων, οιασδήποτε θρησκείας, εθνικότητας ή καταστάσεως, όταν σου προσφέρη την δεξιάν χείρα—σύμβολον τής αδελφικής ειλικρίνειας— έχει Ιερά δικαιώματα επί τής αρωγής και τής φιλίας σου.— Πιστός εις τον νόμον τής φύσεως—όστις είναι η Ισότης—ο τέκτων εγκαθίδρυσεν εις τον Ναόν του το πρωτόγονον δί­καιον τής ανθρώπινης οικογένειας. Δεν λαμβά­νει ύπ’ όψιν τας βέβηλους προκαταλήψεις και η Ιερά Ισότης εξομοιώνει όλα τα έθνη. Απόφευγε να εμφάνισης παρ’ ημίν απατηλάς δια­κρίσεις τας οποίας αποκρούομεν. Πριν εισέλθης εις τον Ναόν μας, να κατάθεσης έκτος τής θύρας τα αξιώματα σου και τούς τίτλους σου και να εμφανισθής μόνον με την συνοδείαν των αρετών σου. Οιαδήποτε και να είναι η τάξις σου εν τη βεβήλω κοινωνία, οφείλεις εν τη Στοά να αναγνωρίζης την υπεροχήν των μάλλον ενάρετων και των μάλλον πεφωτισμέ­νων.

§ β'. Μη ερυθριάς ποτέ διά την δημοσία συνάντησίν σου μετ’ ανθρώπου ταπεινού μεν άλλα τίμιου, τον όποιον προ ολίγων στιγμών ονόμαζες ενταύθα αδελφόν. Το τάγμα μας θα ερυθριά επίσης διά λογαριασμόν σου και θα σέ παρεκάλει να μη μολύνης πλέον διά τής παρου­σίας σου το ιερόν μας, διότι η θέσις σου θα ήτο μάλλον εις το θέατρον τής βέβηλου κοινω­νίας, όπου δύνασαι ανέτως να επιδείκνυες την αλαζονείαν σου.

Εάν αδελφός σου ευρίσκεται εν κινδύνω σπεύσον εις βοήθειαν του και μη διστάσης να έκθεσης ακόμη και την ζωήν σου προς σωτη­ρίαν του. Εάν ευρίσκεται εν τη ανάγκη βοή­θησε τον και έσο ευτυχής διότι σού εδόθη η περίστασις τόσον καλής χρησιμοποιήσεως των αγαθών σου. Ορκίσθης να ενασκής την αγα­θοεργίαν έναντι των ανθρώπων γενικώς, αλλά διά μεγαλύτερον λόγον οφείλεις να ευεργετής τον αδελφόν σου όστις πάσχει.

Εάν ευρίσκεται εν τη πλάνη σπεύσον εις βοήθειάν του με τα φώτα τής Αγάπης, τής Λογικής και τής Πειθούς. Επανάγαγε εις την οδόν τής αρετής εκείνους, ων τα βήματα κλονί­ζονται και ανέγειρον εκείνους οίτινες έχουσι καταπέση.

§ γ'. ’Εάν η καρδία σου, τρωθείσα από αληθείς ή φανταστικάς αδικίας, αισθάνεται μυ­στικήν τινά εχθρότητα έναντι αδελφού, φρόντισον νά διάλυσης το απειλητικόν νέφος, κα­λών ως διαιτητήν έτερον αδελφόν ίνα μεσολα­βήση αδελφικώς. Μή διέλθης δέ ποτέ την θύραν τού Ναού χωρίς προηγουμένως ν’ αποβάλης κάθε ίχνος μίσους ή εκδικήσεως. 

ΑΡΘΡΟΝ 6^ον

ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΤΑΓΜΑ

§ α'. Όταν εγένεσο δεκτός όπως μετάσχης εις την Τεκτ.'. αδελφότητα, έχασες οικειοθελώς εν μέρος εκ τής φυσικής ελευθερίας σου. Εκτέλεσον όθεν επακριβώς τας υποχρεώσεις ας σού επέβαλε το Τάγμα συμμορφώθητι προς τούς σοφούς κανονισμούς του και σέβου εκεί­νους, ους η κοινή εμπιστοσύνη των αδελφών έταξεν ως φύλακας τών νόμον και κανονισμών αυτού. Η προσωπική σου θέλησις υπόκειται εις την θέλησιν των ανωτέρων σου, οίτινες εκ­προσωπούν τον Νόμον.

§ β'. Υπάρχει ιδιαιτέρως εις Νόμος ον ώρκίσθης να φυλάττης απαραιτήτως.

Ο όρκος τής εχεμυθίας και τής σιγής επί των εργασιών, τελετών, των σημείων τής αναγνωρίσεως και τής μορφής τής. Εταιρείας μας. Πρόσεχε μη τον παραβής, εφόσον οικεία βουλήσει έδωκες αυτόν. Ήσο ελεύθερος να τον δεχτής ή όχι, ήδη όμως δεν είσαι ελεύθερος να τον παραβής διότι είσαι διά βίου δεσμευμένος.

§ γ'. Σπούδασαν μετά προσοχής την έννοιαν των αλληγοριών και συμβόλων του Τεκτονισμού. Και αυτή η φύσις καλύπτει με πέπλον τα πλείστα των μυστηρίων της και

πρέπει να κάμη τις παρατηρήσεις, συγκρίσεις και να προσπαθήση να συλλαβή αυτήν ταύτην την στιγμήν τής ενεργείας των διαφόρων στοιχείων, ίνα κατανοήση τα μυστήρια της.

ΕΞΗΓΗΣΕΙΣ ΕΠΙ ΤΗΣ ΜΥΗΣΕΩΣ
ΔΙΑ ΤΟΝ ΝΕΟΜΥΗΤΟΝ

Φιλτ.'. Άδ.·.

Η ελεύθερα θέλησις σας, η εκτίμησις την οποίαν κατωρθώσατε να μας εμπνεύσητε και ο επίσημος όρκος ον εδώσατε, σας ήνωσαν προ ολίγου εις την Αδελφότητα των Έλευθ.·. Τε­κτόνων, ήτις είναι εξηπλωμένη καθ’ όλην την Γην και ήτις έχει αφιερωθή εις την εξυπηρέτησιν των πλέον Ιερών συμφερόντων τής ’Αν­θρωπότητας.

Φίλτ.'. Άδ.'.

Προ μικρού εισήλθατε εις την ωραίαν αυ­τήν οδόν τής Αρετής και εις τα αμέσως πρώ­τα βήματά σας ηκούσατε και είδατε πράγματα των οποίων δεν θα ηδύνασθε να κατανοήσητε την σημασίαν άνευ ιδιαιτέρων εξηγήσεων. Εν τούτοις δεν θα σάς δώσωμεν, ειμή ελαχίστας τοιαύτας, και εναπόκειται εις το πνεύμα σας όπως εισδύση επί τής ηθικής σημασίας των συμβόλων μας, άτινα πρέπει να αποτελέσουν το αντικείμενον των στοχασμών σας και τής ερεύνης σας. .

 Ο Έλευθ'.'. Τεκτ.·. είναι μία Εταιρεία ’Ανθρώπων όλων των καταστάσεων, όλων
των τάξεων και όλων των Εθνών τής Ύφηλίου· διακρίνεται εκ τής Ενώσεως, τής Αγάπης και τής Πίστεως όλων των μελών της, των οποίων αι σταθεραί προσπάθειαι τείνουσιν εις
το να αυξήσωσι τας ηθικάς αρετάς των, ίνα δι’ αυτών διαδώσωσι την Αγάπην και την Χρηστοήθειαν καθ’ όλον τον Κόσμον.

Αι οργανώσεις μας μάς παρέχουν όλα τα μέσα ίνα επιτύχωμεν την υψίστην τελειοποίησιν τής Ανθρωπότητας.

Εις το ιερόν τούτο μέρος πρέπει νά ακούηται μόνη η φωνή τής Λογικής, ήτις πρέπει
όχι μόνον να μάς κατευθύνη, αλλά και να αποτελή το μόνον μέσον διά την αναζήτησιν τής Αλήθειας διότι μόνον με την λογικήν διανόησιν και την έμπρακτον ενάσκησιν τής Αρετής θα κατορθώσωμεν να απομακρύνωμεν τας πλάνας και τας  προλήψεις και να μορφώσωμεν ανθρώπους χρηστούς και πεφωτισμένους, πραγματικούς και πιστούς τέκτονας.

Τοιαύτα φίλτ.·. αδ.·. είναι τα αντικείμενα των εργασιών μας, αίτινες αλληγορικώς παρίστανται διά τής ανεγέρσεως Ναού εις την Αρετήν και εις Δ.·. Τ.·. Μ.·. A.·. Τ.·. Σ

 Δεν είμεθα εδώ ει μη απλοί άνθρωποι, δεν ζητούμεν ει μη παν ό,τι κάθε λογικός άνθρωπος οφείλει να ζητή, και δεν αναγνωρίζομεν έτερον Νόμον, ει μη τον Νόμον όστις ενώνει όλον το ανθρώπινον γένος. Δεν φιλοδοξούμε άλλα πλούτη ει μη τούς θησαυρούς τής καρ­διάς και τού πνεύματος, δεν σεβόμεθα άλλα αξιώματα ει μη εκείνα άτινα ο άνθρωπος διά τής προσωπικής του αξίας αποκτά.Ό,τι νομίζομεν ότι έχομεν επί πλέον ή ό,τι είμεθα επί πλέον, οφείλομεν εισερχόμενοι να το καταθέσωμεν εκτός τής θύρας τού Ιερού τούτου.

Ιδού, φιλτ.·. άδ.·. αι θεμελιώδεις αρχαί τού Ελευθ.’. Τεκτονισμού. Εάν αύται εύρουν απήχησιν εις το πνεύμα σας και την ψυχήν σας θα θεωρηθώμεν ευτυχείς να σάς συγκαταλέγωμεν μεταξύ μας, διότι ελπίζομεν ότι και εις την περίπτωσιν ακόμη καθ’ ήν η πραγματοποίησις των ευγενών ιδανικών μας σάς φανή αδύνατος, ότι δεν θα φεισθήτε κόπων και θα χρησιμοποιήσητε όλας σας τας δυνάμεις ίνα εγγίσωμεν τον μεγάλον σκοπόν τής Αδελφότητος μας.

Κατόπιν των γενικών αυτών εξηγήσεων ε­ναπομένει να σάς υποδείξωμεν τον τρόπον καθ’ όν θα δυνηθήτε να συλλάβητε την σημασίαν των συμβόλων άτινα κατά την μύησίν σας ενεφανίσαμεν και εκείνων άτινα προσπίπτουσιν εις το βλέμμα σας. Όλα ταύτα συνδέονται με τας γενικάς ιδέας και επιδιώξεις τού τεκτ. ·. ας προ ολίγου σας εξεθέσαμεν.

Προ τής εισόδου σας εις τον Ναόν τούτον σας αφήρεσαν κάθε τί πού εις την βέβηλον κοινωνίαν διακρίνει τον άνθρωπον τον διακεκριμμένον, τον πλούσιον, τον ισχυρόν, διότι αι ιδιότητες αυταί δεν έχουν ουδεμίαν αξίαν δι’ ημάς και ο Νεόφυτος οφείλει να προσέλθη εις κατάστασιν περίπου ανθρώπου νεογέννητου.

Σάς ωδήγησαν προ τής πύλης τού Ιερού με τούς οφθαλμούς κεκαλυμμένους.

Αλλά χειρ φιλική κατηύθυνε τα βήματά σας, η χειρ των τεκτ.·. αρετών, ήτις θα είναι και εις το μέλλον εις ασφαλής οδηγός, έφ’ όσον εμπιστευθήτε εις αυτήν κατά τον δρόμον τής ζωής σας. Οι τρεις συμβ.·. κτύποι.^. Ο ζήλος, η πίστις και η καρτερία ας ήνοιξαν την πύλην τού Ναού. Εισήχθητε με το αριστερόν στήθος γυμνόν. Αυτό οφείλει να σάς υπενθυμίζη πάντοτε ότι οφείλετε να έχητε την καρδίαν σας ανοικτήν εις όλους τούς αδελφούς.

Ούτως παρεσκευασμένον σας ωδήγησαν εις τας τρεις συμβολικάς περιοδείας, διότι ούτως ο άνθρωπος ο αναζητών την αλήθειαν πλανάται εις τούς βορβορώδεις και πλήρεις εμποδίων δρόμους τής ζωής, μέσα εις τον θόρυβον τού πλήθους. Αλλά ευτυχής είναι εκείνος όστις μέσα στο θάμβος που προκαλεί η εκτυφλωτική αλλά απατηλή λάμψις των ανθρωπίνων παθών και αδυναμιών κατορθώνει να διακρίνη εις τον δρόμον τής ζωής μίαν φωνήν που ομιλεί εις την καρδίαν και ένα οδηγόν ικανόν να τον κατευθύνη, όπως ο αδελφός όστις σάς ωδήγησε προ ολίγου προ του βωμού τής Αρετής.

Αφού δε εδώσατε τον νενομισμένον όρκον εγίνατε δεκτός ως ελεύθερος τέκτων, ο συμβ.·. επίδεσμος κατέπεσε και ενώπιον του βωμού τής Εργασίας απετελέσατε μέρος τής παγκο­σμίου τεκτ.'. αλύσεως. Αι χείρες μας έθλιβον τας χείρας σου και αι καρδίαι μας, ήνωσαν τούς κτύπους των.

Ο ακατέργαστος λίθος, ούτινος η λάξευσις ανατίθεται εις τον μαθητήν τέκτονα, παριστά τον αμόρφωτον άνθρωπον, ον κατατυραννούσι τά πάθη και αι προλήψεις.

Η ερμηνεία και ο συμβολισμός των λοιπών αλληγοριών του βαθμού τού μαθητού θα κατανοηθή παρ’ υμών έφ’ όσον και καθ’ όσον εισδύετε περισσότερον εις το πνεύμα του τε­κτονισμού.

Επί τού παρόντος, φίλτατε αδελφέ, μη λησμονήτε ποτέ ότι χωρίς την ηθικήν, χωρίς την ευθύτητα, όλον το πνεύμα του τεκτονι­σμού, όλα τα σύμβολά του και όλαι αι αλληγορίαι του θα ήσαν άνευ ουδεμίας σημασίας.

Η Πιο Μυστηριώδης και Ιερή Γιορτή της Αρχαίας Ελλάδας | Τα Ελευσίνια Μυσ...

Τι αποκαλύπτουν οι Πλάκες του Ερμή Τρισμέγιστου για τη Γη και την Ψυχή”

Μπορούν οι Μασόνοι να Αλλάξουν τον Κόσμο;

 

 

Μπορούν οι Μασόνοι να Αλλάξουν τον Κόσμο;

 Με ένα πολύ ειδικό και ενδιαφέρον άρθρο του Ιορδάνη Πουλκούρα, που ερευνούσε την εντεινόμενη κινητοποίηση των Τεκτόνων τε­λευταία σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ενόψει των ριζικών αλλαγών που συντελούνται στην οι­κονομία και εν γένει στην κοινωνία.

Κατά τους Τέκτονες, η οικονομική κρίση που μαστίζει ολόκληρη πια την Ευρώπη οδηγεί σε ένα νέο μεσαίωνα, όπου οι κατα­κτήσεις αιώνων όσον αφορά στα ατομικά δικαιώματα και στη δημοκρατία κινδυνεύ­ουν να χαθούν.

Ρίχνοντας μια ματιά στον κόσμο μας σήμε­ρα, εύκολα διαπιστώνουμε ότι πολλά πράγματα έχασαν την αξία τους, ενώ αξίες άλλες πήραν τη θέση τους στη ζωή μας. Χάσαμε το «είμαι» αναζητώντας το «φαίνομαι». 

Για το λόγο αυτό, πολλές τεκτονικές ορ­γανώσεις της Ευρώπης ενώνουν πλέον τις δυνάμεις τους και προχωρούν σε δράσεις σε κορυφαίο επίπεδο, προκειμένου να διασωθούν οι βασικοί πυλώνες του ευρωπαϊ­κού πολιτισμού (που έλκουν την καταγωγή τους στην Αρχαία Ελλάδα), δηλαδή οι θε­μελιώδεις αξίες του Ανθρωπισμού και του Διαφωτισμού.

Το άρθρο αυτό μας προκάλεσε αίσθη­ση και όπως μάθαμε συζητήθηκε ευρέως στους ελληνικούς τεκτονικούς κύκλους - και όχι μόνο.

Είναι χαρακτηριστικό ότι μάς ζητήθηκε αντίγραφό του στα αγγλικά το οποίο και στείλαμε μαζί με το τεύχος του ΑΒΑΤΟΝ, στον πρόεδρο της Κομισιόν Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο.

Στην Ελλάδα, όπως είπαμε, η έρευνά μας προκάλεσε πλήθος σχολίων και συζη­τήσεων. Στο πλαίσιο του διαλόγου αυτού που άρχισε, ο κ. Παναγιώτης Λιβιεράτος, Εθνικός Μέγας Διδάσκαλος του Αρχαίου και Αρχέγονου Ανατολικού Τύπου Μισραήμ-Μέμφις, μας απέστειλε τη δική του οπτική, την οποία και παραθέτουμε στη συνέχεια.

Ήταν πάντα, όμως, η ανθρωπότητα δύο ταχυτήτων;

Αν δούμε προσεκτικά την ιστορία της, λίγο-πολύ ναι.

Πάντα υπήρχαν οι αυθεντικοί και οι ψευδεπίγραφοι. Πάντα υπήρχαν οι φωτισμένοι καθοδηγητές και οι καθοδηγούμενοι από αυτούς ή από μη φωτισμένους...

Αν δούμε τον Τεκτονισμό στην παραδοσι­ακή αυθεντική του μορφή, ως συνέχεια των Αρχαίων Μυστηρίων, τότε ναι, οι Τέκτονες μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο.

Ο Τεκτονισμός με την παραδοσιακή του μορφή είναι αυτός που θα μας απασχολήσει και όχι αυτός που παρουσιάζεται σαν μία λέ­σχη επιφανών μελών με καλές προθέσεις.

Πολλές τεκτονικές οργανώσεις, ενώ ξε­κίνησαν με τις καλύτερες προθέσεις, με­ταλλάχθηκαν σε λέσχες.

Στην καλύτερη των περιπτώσεων σε φιλανθρωπικές.

Όμως ο Τεκτονισμός ΔΕΝ είναι φιλανθρωπική οργάνωση.

Ο Τεκτονισμός φτιάχνει φιλάν­θρωπους, ή καλύτερα φτιάχνει Ανθρώπους.

Ανθρώπους που με την προσωπική παρεμ­βολή τους σε κάθε δρώμενο της δημόσι­ας ζωής, χωρίς τις πλάτες κανενός που θα επωφεληθεί από τη δραστηριότητα αυτή, τους προς το καλύτερο. Δεν χρειάζεται η φιλανθρωπία να διαφημίζεται. Αν διαφημισθεί, έχασε την αξία της.

Έτσι θα αλλάξουν τον κόσμο οι Τέκτονες.

Ο πραγματικός Τέκτονας, αυτός που εργάζεται για την αναζήτηση της αλήθειας μέσα μας, είναι κινούμενη βόμβα.

Βόμβα στα θεμέλια του καθωσπρεπισμού, του φανατισμού, της ιδιοτέλειας, της επίδειξης, της σοβαροφάνειας.

Η κοινωνία βελτιώνεται όταν κάθε κύτταρό της γίνει καλύτερο.

Βελτιώνεις την ποιότητα των επί μέρους υλικών σε ένα οικοδόμημα, για να αλλάξεις την ποιότητα του αποτελέσματος.

Ο παραδοσιακός Τεκτονισμός, όχι μόνο μπορεί να αλλάξει την κοινωνία και να επαναφέρει τις αξίες της, αλλά πολύ περισσότερα πράγματα.

Αρκεί να υπηρετεί πραγματικά τις αξίες της ανθρωπότητας όπως μας μεταδόθηκαν από τους αρχαίους χρόνους μέχρι σήμερα.

Σήμερα, που η κρίση αξιών έχει φτάσει εκεί που δεν πάει άλλο, σήμερα είναι που παραδοσιακές οργανώσεις σαν τον Τεκτονισμό, αυτόν που λειτουργεί με τα παλιά αυθεντικά πρότυπα, έχουν λόγο ύπαρξης και λειτουργίας.

Κάθε θετικό τόλμημα σήμερα, δυστυχώς, έχει καταντήσει να πρέπει να τεθεί στην υπηρεσία του «φαίνομαι», αντί να επιδιώκουμε η φιλοσοφία του «είμαι» να είναι αυτή που θα βγει στην επιφάνεια περισσότερο από κάθε άλλη φορά.

Κάθε ειλικρινής αναζητητής του φωτός, που όλοι έχουμε μέσα μας, ξέρει ότι στην ζωή πρέπει να κυριαρχεί η φράση του Louis Claude de Saint Martin: «Επιθύμησα να κάνω το καλό, αλλά δεν επιθύμησα να κάνω θόρυβο, γιατί ένιωσα ότι ο θόρυβος δεν κάνει καλό και το καλό δεν κάνει θόρυβο».

Πολλές προσπάθειες έγιναν από τεκτονικές οργανώσεις, όμως με λάθος τρόπο: αναζητώντας τρόπους προσαρμογής στο σήμερα, αντί να επιδιώξουν να προσαρμόσουν τη ζωή σε αυθεντικές αξίες. Υπερβάλλοντας λίγο, θα λέγαμε ότι επειδή η κοινωνία έχει κλειστά τα φώτα, κλείνουν το διακόπτη του λίγου φωτός και εκείνοι.

Αλλαγή δεν νοείται κατεβάζοντας τον πήχη των απαιτήσεων μας.

Αλλαγή είναι να αλλάξουμε τα γεγονότα έτσι ώστε να φτάσουν τον πήχη.

 Ναι, μπορούν οι Τέκτονες να αλλάξουν τον κόσμο, αν φωτίζουν κάθε στιγμή με την ανιδιοτελή, αθόρυβη και προσωπική δράση των μελών τους το σκοτάδι που κυριαρχεί όλο και σε περισσότερες εκδηλώσεις.

Πολλοί φυσικά θα θέσουν το εύλογο ερώτημα: θα μείνουμε πίσω;

Θα απαρνηθούμε ην εξέλιξη;

Θα καταργήσουμε τα σύγχρονα επιτεύγματα;

Δεν θα εξελιχθούμε;

Πώς θα αλλάξει ο κόσμος;

Όχι βέβαια. Κάθε άλλο.

Η εικόνα που έχουμε συνήθως στο μυαλό μας για τον παραδοσιακό μελετητή, τον αγνό, τον προβληματισμένο είναι η εικόνα ενός ρακένδυτου γέρου, απεριποίητου, εγκαταλελειμμένου που αναζητά σε κάποιο ανήλιαγο υπόγειο το πνευματικό φως. Μέγα λάθος.

Αυτός ο άνθρωπος, όσο καλές προθέσεις και εάν έχει, το πολύ-πολύ να αλλάξει τον εαυτό του.

Όμως ΔΕΝ είναι κινούμενη βόμβα, και έτσι δεν αλλάζει ο κόσμος.

Ο πραγματικός Τέκτονας είναι ένας αναζητητής που ζει μέσα στην κοινωνία και τον τρόπο ζωής της, ακριβώς για να τα επηρεάσει.

Ζει στο σήμερα και τα επιτεύγματά του, πατώντας όμως σε παραδοσιακές αρχέγονες αξίες με ψηλά τον πήχη.

Κάθε στιγμή με τη συμπεριφορά του επεμβαίνει σε κάθε πτυχή και μεταδίδει τον τρόπο σκέψης του. Δεν αλλοιώνεται από τη χαλάρωση αξιών.

Δεν συμβιβάζεται με μορφές εξέλιξης που οπισθοδρομούν πνευματικά τον κόσμο.

Η ανακάλυψη των υπολογιστών ήταν μεγάλη εξέλιξη αλλά δεν πραγματοποιήθηκε για να χρησιμοποιούνται για αποχαύνωση.

Μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να κάνουν τη ζωή μας ευκολότερη, ταχύτερη, αρτιότερη και να μας δώσουν περισσότερο ελεύθερο χρόνο για τον εαυτόν μας.

Η ανακάλυψη του τηλεφώνου μας βοήθησε να επικοινωνούμε, όμως δεν πρέπει να αντικαταστήσει την προσωπική επαφή που τόσο υποφέρει δυστυχώς στις μέρες μας.

Το διαδίκτυο μας προσφέρει άπειρες πηγές πληροφόρησης, ενημέρωσης και ταχείας επικοινωνίας, δεν σημαίνει όμως ότι επιδιώκει κατάργηση της σκέψης, η οποία αντίθετα πρέπει να ενδυναμωθεί.

Ο άνθρωπος είναι που κάνει τη διαφορά και στα τρία παραδείγματα.

Ο άνθρωπος με τον τρόπο σκέψης του.

Και αυτόν τον τρόπο σκέψης είναι που καλείται ο Τέκτο­νας να μεταδώσει στο περιβάλλον του. Τότε κάτι αλλάζει πραγματικά.

Ο Τεκτονισμός μπορεί να αλλάξει τα πάντα αρκεί να έχει το σωστό στόχο.

Να επηρεάσει καταστάσεις και αξίες.

Να με­ταδώσει τη φιλανθρωπία στην πραγματική της βάση, που είναι το να κάνω τα πάντα χωρίς να αναζητώ αντάλλαγμα. Ούτε ευ­χαριστώ.

Η πραγματική αγάπη δεν αναζη­τά επιβεβαίωση για να υπάρξει.

Αν έχεις λόγο για τον οποίο αγαπάς κάποιον, τότε δεν τον αγαπάς πραγματικά.

Η πραγματική φιλανθρωπία γίνεται από ενδιαφέρον για την ένδεια του άλλου.

Όχι για επιβεβαίωση.

Η αναζήτηση άνετης ζωής γίνεται ως επιβεβαίωση και ανταμοιβή τίμιων κόπων, όχι για ικανοποίηση του εγωισμού μας και επίδειξη ανωτερότη­τας στο περιβάλλον.

Ο άνθρωπος που έχει ενστερνισθεί αυτές τις αξίες, είναι λιγό­τερο αγχωμένος.

Ζει πραγματικά και όχι στο περιθώριο, όχι αναλωνόμενος κάθε μέρα σε ένα αγώνα δρόμου που άλλοι τον έχουν τοποθε­τήσει για δικά τους συμφέροντα.

Μπορεί επομένως ανιδιοτέλειας και όχι της εκμετάλλευσης.

Χρειάζεται να απαντάμε κάθε μέρα στα ερωτήματα: ποιος είμαι, από πού ήρθα, πού πηγαίνω.

Ο παραδοσιακός Τεκτονισμός, αλλάζει κάθε μέρα ανθρώπους, χωρίς να ακούγεται τίποτα.

Χωρίς να φαίνεται τίποτα.

Χωρίς τυμπανοκρουσίες.

Χωρίς κάμερες.

Αν ψά­ξουμε μεγάλες προσωπικότητες που άλ­λαξαν τον κόσμο, θα δούμε ότι σε πολλές από αυτές τις περιπτώσεις κρυβόταν ένας Τέκτονας.

Ό,τι έκανε, όμως, δεν το έκανε ως Τέκτονας, αλλά ως άνθρωπος που ανα­ζήτησε κάτι περισσότερο από τους συνανθρώπους του αθόρυβα αλλά δραστικά.  

Σε τέτοιους ανθρώπους μπορούμε να εμπιστευθούμε πολλά πράγματα.

Και τότε πολλά πράγματα θα αλλάξουν.

Ας σκεφτούμε για λίγο ότι κάθε πρόβλη­μα που παρουσιάζεται στις μέρες μας, έχει

τη λύση του εάν παραμείνουμε σε παρα­δοσιακές αξίες.

Πόσο μεγαλείο ψυχής χρειάζεται άραγε για να αποδεχθούμε δίπλα μας κάποιον που θεωρούσαμε μέχρι χθες κατώτερό μας;

Πόσο μεγαλείο ψυχής χρειάζεται άραγε για να απαρνηθούμε μία άνεση που το μόνο που εξυπηρετεί είναι η ματαιοδοξία μας;

Πόσο μεγαλείο ψυχής χρειάζεται άραγε για να βοηθήσουμε κάποιον χωρίς καν... να του το πούμε;

Μήπως πρέπει να επανεκτιμήσουμε το χρήμα και τη χρησιμότητά του;

Μήπως πρέπει να σταθούμε δίπλα στον άνθρωπο αντί να επιδιώκουμε να τον διαι­ρούμε σε ομάδες;

Μήπως πρέπει να σκεφθούμε ότι πρέπει να δούμε βαθιά μέσα μας για να δούμε την πραγματικότητα όπως ακριβώς είναι, και όχι όπως μας την επιβάλλουν άλλοι;

Ο παραδοσιακός Τεκτονισμός δύναται να αλλάξει τα πάντα.

Αρκεί να μείνει παραδοσιακός.

 

GIULIANO DI BERNARDO «Propaganda Due»

 

Ένα Τιμητικό Σημείωμα για τον Τέκτονα Μέγα Διδάσκαλο
GIULIANO DI BERNARDO
Αναφορικά με τη Δόξα και την Παρακμή τού Τεκτονισμού
(μαζί με σημαντικά πολιτικά και κοινωνικά παρασκήνια)

Στις 18 Μαρτίου 1990, στο τέλος ενός εξαντλητικού επαναληπτικού γύρου μεταξύ του αμέσου διαδόχου Έντζο Πάολο Τιμπέρι και του Τζουλιάνο Ντι Μπερνάρντο, ο απερχόμενος Μέγας Διδάσκαλος Αρμάντο Κορόνα ανακήρυξε τον Τζουλιάνο Ντι Μπερνάρντο ως τον νέο Μέγα Διδάσκαλο της Μεγάλης Ανατολής της Ιταλίας, του μεγαλύτερου και παλαιότερου ιταλικού Τεκτονισμού. Ο νέος Μέγας Διδάσκαλος ανέλαβε το αξίωμά του σε μια εποχή κρίσης, καθώς ο Τεκτονισμός μαστιζόταν από το σκάνδαλο της Στοάς «P2» και, όπως φάνηκε στη συνέχεια, από τη διείσδυση μαφιών στον Τεκτονισμό.

Το έργο τού Μεγάλου Διδασκάλου Τζουλιάνο Ντι Μπερνάρντο στον Τεκτονισμό υπήρξε όχι μόνο γνησίως φιλοσοφικό, αλλά θα έλεγα και ηρωικό, καθώς, με βάση μια τεκτονική φιλοσοφία που κωδικοποίησε στα συγγράμματά του, προσπάθησε: να καταπολεμήσει τη διείσδυση και τη δράση παρακρατικών και μαφιόζικων στοιχείων μέσα στον Τεκτονισμό, να αποδεσμεύσει τον Τεκτονισμό από την επικράτηση διεφθαρμένων τεκτονικών φατριών και πνευματικώς ασήμαντων προσώπων, και να οδηγήσει στην αποκατάσταση του παλαιού πνευματικώς αριστοκρατικού Τεκτονισμού έναντι του μεταπολεμικού αμερικάνικου μοντέλου κοσμικού (υπό την έννοια του "μερκετινίστικου"), εκλαϊκευμένου και «δημοκρατικού» Τεκτονισμού. Στην ελληνική γλώσσα, θα βρείτε πολλές σχετικές πληροφορίες στο βιβλίο μου με τίτλο «Μαθήματα Τεκτονικής Φιλοσοφίας» (Εκδόσεις Ίαμβος, 2023).

Περί της Στοάς «P2»: Η ιταλική μυστική τεκτονική Στοά «Propaganda Due», γνωστή απλούστερα ως «P2», η οποία, στη δεκαετία του 1970, διαμόρφωσε ένα σύστημα «Συναρχισμού» που αποτελούνταν από ακροδεξιούς πολιτικούς, μέλη του ρωμαιοκαθολικού κλήρου, πράκτορες των μυστικών υπηρεσιών της Ιταλίας και των Η.Π.Α., αξιωματούχους του ΝΑΤΟ, επιχειρηματίες και μέλη της Μαφίας, με σκοπό να ελέγξουν μυστικώς το ιταλικό πολιτικό σύστημα (βλ. Daniele Ganser, NATO’s Secret Armies: Operation Gladio and Terrorism in Western Europe, Oxford: Frank Cass/Taylor and Francis Group, 2005, και John Hooper, “Licio Gelli Obituary,” The Guardian, 29 December 2015). Η Στοά P2, της οποίας το αρχηγείο βρισκόταν στο ξενοδοχείο Excelsior στη Via Veneto στη Ρώμη, ιδρύθηκε επισήμως το 1966 από τον Τζορντάνο Γκαμπερίνι (Giordano Gamberini), Μέγα Διδάσκαλο της Μεγάλης Ανατολής της Ιταλίας. Σύμφωνα με τον Ουμπέρτο Πασκάλι (Umberto Pascali), ανταποκριτή στη Ρώμη τού αμερικανικού περιοδικού Executive Intelligence Review, «ο Μέγας Διδάσκαλος Γκαμπερίνι διεκπεραίωνε εν τω μεταξύ μια σημαντική ενοποίηση μεταξύ της Μεγάλης Ανατολής της Ιταλίας και των αμερικανικών Στοών στις οποίες ήταν οργανωμένοι οι υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι του ΝΑΤΟ που έδρευαν στην Ιταλία» (βλ. Umberto Pascali, “A History of the P2 Conspiracy,” EIR (Executive Intelligence Review), vol. 8, 1981, σελ. 26). Ωστόσο, υπό τη διοίκηση του Λίτσιο Τζέλι (Licio Gelli), η Στοά P2 έγινε ένα αυτόνομο σύστημα Συναρχισμού (βλ. Rupert Cornwell, “Licio Gelli: Businessman Who Became the ‘Puppet Master’ of the Sinister Right-Wing Organisation, P2.” Independent, 22 December 2015). Πράγματι, ο Φρανκ Τζιλιότι (Frank Gigliotti), ένας Αμερικανός μυστικός πράκτορας και αντιπρόσωπος του Ελευθεροτεκτονισμού των Η.Π.Α. ―ο οποίος ηγήθηκε μιας αντιπροσωπείας Αμερικανών ελευθεροτεκτόνων οι οποίοι μεταπολεμικώς ζήτησαν και πέτυχαν να επιστραφεί το Παλάτι Giustiniani στον ιταλικό Ελευθεροτεκτονισμό (ως έδρα της Μεγάλης Ανατολής της Ιταλίας)― «στρατολόγησε προσωπικώς τον Τζέλι και τον καθοδήγησε για να οργανώσει μια αντικομμουνιστική παράλληλη κυβέρνηση στην Ιταλία σε στενή συνεργασία με τον σταθμό της CIA στη Ρώμη» (βλ. Daniele Ganser, όπ.π., σελ. 73). Επίσης, σύμφωνα με τον διαπρεπή Ελβετό ιστορικό και διεθνολόγο Ντάνιελ Γκάνσερ (Daniel Ganser), ο Τεντ Σάκλι (Ted Shackley), «διευθυντής όλων των μυστικών επιχειρήσεων της CIA στην Ιταλία στη δεκαετία του 1970», ήταν αυτός ο οποίος συνέστησε τον αρχηγό της Στοάς P2, δηλαδή, τον Λίτσιο Τζέλι, στον Αλεξάντερ Χέιγκ (Alexander Haig), ο οποίος υπηρέτησε ως ο πέμπτος κατά σειρά επιτελάρχης του Λευκού Οίκου (υπό τους προέδρους Ρόμπερτ Νίξον και Τζέραλντ Φορντ) κατά το χρονικό διάστημα 1973–74 και ως ο έβδομος κατά σειρά αρχηγός των συμμαχικών δυνάμεων του ΝΑΤΟ κατά το χρονικό διάστημα 1974–79 (όπ.π., σελ. 73). Η ανάπτυξη των δραστηριοτήτων της Στοάς P2 περιλάμβανε την πραγματοποίηση τρομοκρατικών υπονομευτικών ενεργειών (για την αποσταθεροποίηση και τη χειραγώγηση του ιταλικού πολιτικού συστήματος), το λαθρεμπόριο και μια σειρά μυστικών πραξικοπημάτων στα οποία συμμετείχαν στρατιωτικοί οι οποίοι ήταν μέλη της Στοάς P2 (βλ. Umberto Pascali, όπ.π.). Συγκεκριμένα, στο πλαίσιο του συστήματος Συναρχισμού που είχαν δομήσει μεταξύ τους, η Στοά P2 και παράγοντες των μυστικών υπηρεσιών του ΝΑΤΟ και των Η.Π.Α. συμμετείχαν στις εξής εγκληματικές ενέργειες: (i) στο σιωπηλό πραξικόπημα του 1964, στο πλαίσιο του οποίου ο στρατηγός Τζοβάνι ντε Λορέντζο (Giovanni de Lorenzo), αρχηγός της ιταλικής μυστικής υπηρεσίας SIFAR, εξανάγκασε τους Ιταλούς σοσιαλιστές υπουργούς να εγκαταλείψουν την κυβέρνηση· (ii) στην πραγματοποίηση μιας σειράς βομβιστικών τρομοκρατικών ενεργειών στην Ιταλία (όπως η βομβιστική επίθεση στην Piazza Fontana το 1969, η σφαγή στο Peteano το 1972, η βομβιστική επίθεση στην Piazza della Loggia το 1974 κ.λπ.)· και (iii) στη δολοφονία του Ιταλού πρωθυπουργού Άλντο Μόρο (Aldo Moro), η οποία πραγματοποιήθηκε το 1978, προκειμένου, μεταξύ άλλων, να αποτραπεί το σχέδιο του Μόρο περί ενός «ιστορικού συμβιβασμού» μεταξύ του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος και του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος (η τότε κυβέρνηση των Η.Π.Α. ήταν αντίθετη προς το εν λόγω σχέδιο του Άλντο Μόρο και ήθελε να το ακυρώσει πάση θυσία).
Επί πλέον, η Στοά P2 είχε αναπτύξει στενούς δεσμούς με τη Μεγάλη Στοά Alpina της Ελβετίας, η οποία αποτελεί το σημαντικότερο διοικητικό κέντρο του Τάγματος των Αγαθοποιών Ιπποτών της Αγίας Πόλης (C.B.C.S.), και φυσικά με το κατεστημένο της Μεγάλης Ανατολής της Ιταλίας. Το 1973, ο Ελβετός δημοσιογράφος Ματιέ Παολί (Mathieu Paoli) άρχισε να δημοσιεύει πληροφορίες για τη σχέση μεταξύ της Μεγάλης Στοάς Alpina της Ελβετίας και της τότε Ευρωπαϊκής Κοινότητας καθώς και για την ανάμειξη του Γάλλου προέδρου Σαρλ ντε Γκολ (Charles de Gaulle) στις μυστικές ευρωπαϊκές δραστηριότητες της Μεγάλης Στοάς Alpina της Ελβετίας. Το βιβλίο του Παολί με τίτλο Les Dessous d’une Ambition Politique (Nyon: Éditeurs Associés, 1973) προκάλεσε αξιοσημείωτες δυσαρέσκειες και αντιδράσεις. Τέλος, αξίζει να επισημανθεί ότι ο Βίκτορ Οστρόβσκι (Victor Ostrovsky), πρώην πράκτορας της ισραηλινής μυστικής υπηρεσίας Mossad, στο βιβλίο του με τίτλο The Other Side of Deception (New York: HarperCollins, 1994), αποκάλυψε ότι η Στοά P2, με την έγκριση του ΝΑΤΟ, συνεργάστηκε σε ορισμένα πρότζεκτς με τη Mossad, μεταξύ άλλων, και στον τομέα του εμπορίου όπλων.

Σχετικά με την καταπολέμηση της διείσδυσης και δράσης μαφιών μέσα στον Τεκτονισμό: Το καλοκαίρι του 1992, στην Ιταλία, συντάχθηκε ένα κατηγορητήριο εναντίον του Ελευθεροτεκτονισμού, καταγγέλλοντας συνωμοσίες εναντίον κρατικών θεσμών. Μετά από λίγο, ασκήθηκαν διώξεις από τις δικαστικές Αρχές της Καλαβρίας εναντίον του ιταλικού Ελευθεροτεκτονισμού. Μεγάλος αριθμός τεκτόνων κατηγορήθηκε για ανάμειξη σε ποινικώς κολάσιμες πράξεις. Ως ο Μέγας Διδάσκαλος της Μεγάλης Ανατολής της Ιταλίας, ο Τζουλιάνο Ντι Μπερνάρντο έπρεπε να παραδώσει τους καταλόγους των Στοών της Καλαβρίας. Δεδομένης της επίσημης φύσης του αιτήματος, δεν είχε άλλη επιλογή από το να συμμορφωθεί, με την ελπίδα ότι η δικαστική έρευνα θα εστιαζόταν μόνο στην Καλαβρία. Αλλά αυτό δεν συνέβη. Μετά από βραχύ χρονικό διάστημα, ένας δικαστής από το γραφείο του εισαγγελέα του Πάλμι παρουσιάστηκε στη Villa il Vascello (έδρα της Μεγάλης Ανατολής της Ιταλίας) κομίζοντας αίτημα διεξαγωγής έρευνας και κατάσχεσης στοιχείων. Ζήτησε τον κατάλογο όλων των τεκτόνων στην Ιταλία, και δικαιολόγησε το αίτημά του δηλώνοντας ότι, αφού οι τέκτονες της Καλαβρίας που τελούσαν υπό δικαστική διερεύνηση είχαν επαφές με τέκτονες από άλλες περιοχές, ιδιαιτέρως στον βορρά, ήταν αναγκαίο να εξακριβωθεί αν ολόκληρος ο ιταλικός Ελευθεροτεκτονισμός ήταν ή δεν ήταν ένα προκάλυμμα για τη διάπραξη ποινικώς κολάσιμων πράξεων. Ο Μέγας Διδάσκαλος Τζουλιάνο Ντι Μπερνάρντο αρνήθηκε να παραδώσει τον κατάλογο χωρίς ένταλμα, και την επομένη ημέρα, ο δικαστής επέστρεψε με το ένταλμα, και ο Τζουλιάνο Ντι Μπερνάρντο υποχρεώθηκε να παραδώσει τον κατάλογο.
Κατά τη διάρκεια των συναντήσεων με τον εισαγγελέα του Πάλμι Κόρντοβα (Cordova), ο Τζουλιάνο Ντι Μπερνάρντο δεν αισθανόταν πλέον την εμπιστοσύνη που τον είχε στηρίξει στην αρχή. Συγκάλεσε το διοικητικό σώμα της Μεγάλης Ανατολής της Ιταλίας και εξέθεσε το τι είχε προκύψει στις συναντήσεις με τον εισαγγελέα του Πάλμι. Η στάση τους (των λοιπών τεκτόνων Μεγάλων Αξιωματικών), οι οποίοι επιδίωκαν συγκάλυψη, τον έπεισε ότι θα έπρεπε να εγκαταλείψει τον Ελευθεροτεκτονισμό στον οποίο είχε ενταχθεί τριάντα χρόνια πριν. Δεν αποτελούσε πλέον τον οίκο στον οποίο είχε αναπτύξει τις ιδέες του και στον οποίο είχε αφιερώσει τόσο μεγάλο μέρος της ζωής του.
Εν τω μεταξύ, οι επιθέσεις εναντίον της Μεγάλης Ανατολής της Ιταλίας έγιναν εντονότερες, και ο Τζουλιάνο Ντι Μπερνάρντο έγινε ο στόχος της κριτικής εκείνων των τεκτόνων οι οποίοι δεν είχαν συμμεριστεί την τεκτονική του φιλοσοφία. Τον μέμφθηκαν ότι δεν γνώριζε πώς να υπερασπιστεί το Τάγμα έναντι των επιθέσεων των δικαστικών Αρχών, και τον επέπληξαν ότι ήταν ένας φιλόσοφος ο οποίος είχε μεγάλη επιτυχία όταν επρόκειτο για πολιτιστικές δραστηριότητες αλλά ήταν απροετοίμαστος όταν έπρεπε να αντιμετωπίσει μια πολιτική επίθεση.
Στις 20 Μαρτίου 1993, την ημέρα της συνόδου της Μεγάλης Στοάς, εισήλθε στον Ναό μόνος. Όλοι, ακόμα και οι πιο πιστοί του υποστηρικτές, τον είχαν εγκαταλείψει. Μια από τις στρατηγικές των αντιπάλων του ήταν να αποσύρουν την εμπιστοσύνη τους από εκείνον με το να μην εγκρίνουν τον προϋπολογισμό. Πρόκειται για μια παλαιά συνήθεια, η οποία χρησιμοποιήθηκε σε διάφορες περιπτώσεις στο παρελθόν για να θέσει υπό αμφισβήτηση τον Μέγα Διδάσκαλο. Κατόρθωσε όμως να εγκριθεί ο προϋπολογισμός. Το αποτέλεσμα ήταν 560 ψήφοι «υπέρ» επί συνόλου 640 ψηφισάντων. Στις 21 Μαρτίου, ημέρα αφιερωμένη στις ξένες αντιπροσωπείες, έκανε, με μεγάλη επισημότητα, την ετήσια ομιλία του. Επρόκειτο να είναι η τελευταία.
Είχε επανακτήσει τον πλήρη έλεγχο της Μεγάλης Ανατολής της Ιταλίας. Όμως, ένας Μέγας Διδάσκαλος ο οποίος ήθελε να κάνει μεταρρυθμίσεις και επέμενε να εφαρμόσει τη «γραμμή» του δεν θα μπορούσε ποτέ να γίνει ανεκτός. Μετά από τα γεγονότα που έλαβαν χώρα στη Μεγάλη Στοά, άρχισε να ετοιμάζει την αποχώρησή του. Το πρώτο του καθήκον ήταν να ενημερώσει την ηγεσία της Ηνωμένης Μεγάλης Στοάς της Αγγλίας. Έγινε δεκτός στο Μέγαρο των Ελευθεροτεκτόνων (Freemasons’ Hall), το επίσημο αρχηγείο του αγγλικού Ελευθεροτεκτονισμού. Μετά από το πέρας εκείνης της συνάντησης, επρόκειτο να παραιτηθεί από τη Μεγάλη Ανατολή της Ιταλίας και να ιδρύσει έναν νέο τεκτονικό οργανισμό βασισμένο στο αγγλικό πρότυπο του Ελευθεροτεκτονισμού. Στις 13 Απριλίου 1993, απέστειλε μια επιστολή προς όλους τους Μεγάλους Διδασκάλους που είχαν σχέσεις με τη Μεγάλη Ανατολή της Ιταλίας, προκειμένου να τους ενημερώσει για την απόφασή του να παραιτηθεί. Στις 15 Απριλίου, έδωσε στον Μέγα Γραμματέα την «Επιστολή προς την Κοινότητα: Επίλογος», την οποία είχε συγγράψει και στην οποία εξηγούσε τους λόγους της απόσυρσής του, και ζητούσε να αποσταλεί προς όλες τις Στοές της Μεγάλης Ανατολής της Ιταλίας. Η επιστολή δεν απεστάλη ποτέ, και οι Αδελφοί ποτέ δεν έμαθαν γιατί τους εγκατέλειψε. Η επιστολή κατέληγε ως εξής: «Συνεπής προς τα ιδεώδη μου στη ζωή και προς τη σκέψη μου και έχοντας παρατηρήσει ότι είναι αδύνατο για εμένα ως Μέγα Διδάσκαλο να εγγυηθώ δικαιοσύνη και ακεραιότητα, ανακοινώνω ότι η εργασία μου στην κεφαλή της Μεγάλης Ανατολής της Ιταλίας έχει φθάσει στο τέλος της, και θέτω την Υπέρτατη Σφύρα στα χέρια της Μεγάλης Στοάς. Αποχωρώντας από τη Villa il Vascello, πηγαίνω να ζήσω την “Τεκτονική Ουτοπία” μου, στην οποία υπάρχει μια Κοινωνία μυημένων οι οποίοι περπατούν στην ατραπό της ηθικής τελειοποίησης, οι οποίοι είναι ενωμένοι με έναν δεσμό αδελφικής αγάπης και εργάζονται στο όνομα του Μεγάλου Αρχιτέκτονα του Σύμπαντος. Στην κοινωνία στην οποία ζουν, δεν κρύβουν τα ονόματά τους και τα μέρη όπου συναντώνται. Σέβονται τους νόμους του Κράτους και τους δικαστές που τους εφαρμόζουν. Είναι ανεκτικοί προς όλους εκείνους οι οποίοι συμμερίζονται διαφορετικές συλλήψεις του ανθρώπου και σέβονται όλες τις θρησκευτικές πίστεις. Συμμετέχουν σε σχέδια τα οποία αποσκοπούν στο να θεραπεύσουν ή να εξαλείψουν τα δεινά που μαστίζουν την ανθρωπότητα σήμερα. Εναρμονισμένοι νοητικώς και σωματικώς με την αρχαία Μυητική Παράδοση, φέρουν φως στον κόσμο που τους περιβάλλει. Όποιοι αδελφοί συμμερίζονται τα ίδια ιδεώδη με αυτά δεν πρέπει να αισθάνονται ότι τους έχω εγκαταλείψει. Εκκινώ για την ατραπό που οδηγεί στον αληθή Ελευθεροτεκτονισμό και είμαι έτοιμος να εναγκαλιστώ αδελφικώς οποιουσδήποτε, τέκτονες και μη-τέκτονες το ίδιο, θέλοντας να σκέπτομαι και να ζω σύμφωνα με τις ευγενείς και αρχαίες αρχές του Οικουμενικού Ελευθεροτεκτονισμού».

Νικόλαος Λάος