Πίνακας Χαράξεως Δευτέρου Βαθμού κατά τον Χειραμικό Μύθο.

 

Πίνακας Χαράξεως Δευτέρου Βαθμού κατά τον Χειραμικό Μύθο.

 Όταν ο Ναός της Ιερουσαλήμ τελείωσε, η ωραιότητα και η λαμπρότητα αυτού κατέστησαν αντικείμενα θαυμασμού των γειτονικών εθνών, ενώ η φήμη του επεκτάθηκε και στα πλέον απομακρυσμένα μέρη του τότε γνωστού κόσμου.

Κανένα όμως από τα μέρη της θαυμαστής αυτής κατασκευής ήταν πλέον αξιοσημείωτο ή προσέλκυε τόσο την προσοχή, όσο οι δύο Στήλες, οι οποίες ήταν τοποθετημένες στον πρόναο ή στην είσοδο αυτού.

Εκ τούτων η μεν αριστερή εκκαλείτο ΜΠΟΑΖ, το οποίο σημαίνει εν ισχύ ή Δε δεξιά εκκαλείτο ΖΑΚΕΝ το οποίο σημαίνει ας ιδρύσει και σε συσχετισμό εν ισχύ ας ιδρύσει  διότι ο Κύριος είπε (Εν ισχύ θέλω ιδρύσει  τούτον τον Οίκο μου και στερεώσει την βασιλεία αυτού έως του αιώνος).

 Το ύψος των στηλών εκείνων ήταν δέκα επτά και μισό πήχεις, η περιφέρεια δώδεκα και η διάμετρος τεσσάρων πήχεων, ήταν δε κοίλες, ώστε να δύναται να χρησιμοποιούνται για την εναπόθεση των αρχείων του έργου.

 Ο εξωτερικός φλοιός τους είχε πάχος τεσσάρων δακτύλων και ήταν κατασκευασμένοι από χυτό ορείχαλκο.

Η κατεργασία τους γινόταν στις πεδιάδες του Ιορδάνου, μέσα σε αργιλώδες έδαφος μεταξύ Σουκχώθ και Ιεραδάθε, όπου ο Βασιλιάς Σολομών διέταξε να κατασκευαστούν αυτές και όλα τα ιερά σκεύη.

Επόπτης του έργου ήταν ο Χειράμ Αμπίφ γιός χήρας από την Νεφθαλή.

Οι Στήλες αυτές ήταν διακοσμημένες με κιονόκρανα, το καθένα ήταν ύψους πέντε πήχεων και διακοσμημένος με δικτυωτό πλέγμα, κρίνους και σειρά ροδιών, εκατό σε κάθε πλευρά.

Το δικτυωτό πλέγμα συμβολίζει την ενότητα ως και εκ της συνοχής του, οι κρίνοι συμβολίζουν την ειρήνη ως εκ του λευκού χρώματος τους και τα ρόδιας την αφθονία, ως εκ του πλήθους των σπόρων τους.

Ακόμη ήταν διακοσμημένες με δύο σφαίρες, επί των οποίων ήταν χαραγμένοι χάρτες της ουρανίου και της γήινης σφαίρας, το οποίο ακριβώς συμβολίζει το παγκόσμιο του Ελεύθερου Τέκτονα, θεωρήθηκαν δε ως αποπερατωθείσες, όταν τοποθετήθηκε επάνω σε αυτές  το δικτυωτό πλέγμα.

Οι Στήλες στήθηκαν πλησίον της εισόδου του Ναού για να υπενθυμίζουν στον λαό την ευτυχή απελευθέρωση των προγόνων τους από την δουλεία τους στην Αίγυπτο και σε ανάμνηση της στήλης πυρός και νεφέλης, η οποία είχε προκαλέσει δύο θαυμαστά αποτελέσματα, συνεπώς αποτέλεσε για μεν τους Ισραηλίτες φως, για τους διώκτες τους Αιγυπτίους νεφέλη σκότους.

Ο Βασιλεύς Σολομώντας  διέταξε να στηθούν πλησίον της εισόδου του Ναού ως το πλέον κατάλληλο και περίβλεπτο μέρος αυτού, ώστε ο λαός κατά την είσοδο και έξοδο  από τον τόπο της λατρείας τους να έχει συνεχώς προ οφθαλμών το ευτυχές εκείνο συμβάν.

Κατά την οικοδόμηση του Ναού του Σολομώντος χρησιμοποιήθηκε μέγας αριθμός Τεκτόνων, Μαθητών και Εταίρων.

Οι Μαθητές ελάμβαναν την μισθοδοσία τους σε σιτάρι κρασί και ελαιόλαδο.

Οι Εταίροι αμείβονταν σε χρήμα, και για αυτό μετέβαιναν στο Μέσο  Δώμα του Ναού διερχόμενοι δια πύλης ή εισόδου ευρισκόμενης  στην Νότια πλευρά.

 Μετά την είσοδο τους στην πύλη οι, οι αρχαίοι ημών Αδελφοί έφθαναν στην βάση ελικοειδούς κλίμακας, η οποία οδηγεί στο Μέσω Δώμα.

 Η άνοδος τους διακόπτονταν από τον Β. Επόπτη , ο οποίος ζητούσε από αυτούς την εισιτήριο χειραψία.

 Και την εισιτήριο. λέξη και οι οποίες οδηγούν από τον Πρώτο στον Δεύτερο βαθμό. Η λέξη αυτή  ανάγεται στη εποχή κατά την οποία στράτευμα Εφραϊμιτών διέβει τον Ιορδάνη ποταμό με προθέσεις εχθρικές εναντίον του Ιεφθάε, του περιωνύμου Γιλεαδίτου στρατηγού.

Ως δικαιολογία της εχθρικής αυτής ενέργειας προέβαλε, ότι δεν είχαν κληθεί να μετάσχουν των τιμών κατά των Αμμωνιτών πολέμου, αλλά ο πραγματικός σκοπός τους ήταν να λάβουν μερίδιο πλουσίων λαφύρων, τα οποία είχαν αποκομίσει ο Ιεφθάε και το στράτευμά του κατά τον πόλεμο εκείνο.

Οι Εφραϊμίτες ανέκαθεν εθεωρούντο ως λαός ταραχοποιός και ανήσυχος, αλλά αυτή την φορά προέβησαν φανερά σε πράξεις βίας και αφού πρώτα ενήργησαν διάφορες ταπεινωτικές πράξεις  εναντίον των Γιλεαδιτών, απείλησαν να καταστρέψουν τον νικηφόρο στρατηγό τους και τον οίκο του δια πυρός.

Ο Ιεφθάε εξήντλησε κάθε μέσο κατευνασμού, αλλά αντιλαμβανόμενος ότι αυτό ήταν μάταιο, προσέφυγε σε δραστικά μέσα. Εξελθών με το στράτευμά του, συγκρούστηκε σε μάχη, κατατρόπωσε τους Εφραϊμίτες και έτρεψε αυτούς σε φυγή.

Και για να καταστήσει την νίκη του οριστική, και να  εξασφαλισθεί και από πάση μελλοντική επιδρομή, εξαπέστειλε αποσπάσματα, τα οποία κατέλαβαν τις διαβάσεις του Ιορδάνη ποταμού, δια των οποίων γνώριζε ότι οι επιδρομείς ήταν αναγκασμένοι να διέλθουν, για να καταφύγουν στην χώρα τους. Συνάμα έδωσε αυστηρές διαταγές να φονεύεται πάραυτα κάθε φυγάς που θα αποπειραθεί να διαφύγει και θα ομολογεί ότι είναι Εφραϊμίτης, στην περίπτωση δε κατά την οποία προσπαθήσει να εξαπατήσει τους φύλακες των διαβάσεων αρνούμενος ότι είναι Εφραϊμίτης, να τον δοκιμάζουν ζητώντας απ’ αυτόν να προφέρει μία λέξη, την λέξη του εταίρου.

 Ένεκα ιδιώματος της προφοράς τους, οι Εφραϊμίτες δεν μπορούσαν να προφέρουν  αυτήν ορθώς αλλά την πρόφεραν διαφορετικά.

Η μικρή αυτή διαφορά προφοράς αποκάλυπτε την καταγωγή τους και τους στοίχιζε την ζωή τους. Και οι γραφές αναφέρουν ότι κατά την ημέρα εκείνη έπεσαν στο πεδίο της μάχης και παρά τις όχθες του Ιορδάνου τεσσαράκοντα και δύο χιλιάδες Εφραϊμιτών.

Επειδή η λέξη αυτή χρησιμοποιήθηκε τότε ως σύνθημα αναγνωρίσεως του φίλου από του εχθρού, ο Βασιλέας Σολομώντας. όρισε αυτήν αργότερα ως εισιτήριο  λέξη της Στοάς Εταίρων, ώστε να ανέρχεται την ελικοειδή κλίμακα η οποία οδηγεί στο Μέσω Δώμα του Ναού.

Οι παλαιοί ημών Αδ έδιναν ύστερα προς τον Β.Επόπτη την Χειραψία. και την εισιτήριο λέξη ούτος δε πειθόμενος από τις ασφαλείς  αυτές αποδείξεις έλεγε: ίελθε, ΖΑΚΕΝ.

Αυτοί τότε ανήρχοντο την ελικοειδή κλίμακα εκ τριών σειρών βαθμίδων, η πρώτη των οποίων αποτελείτο από τρεις, η δευτέρα από πέντε και η τρίτη από επτά βαθμίδες.

Τρεις διοικούν Στοά, πέντε απαρτίζουν Στοά και επτά ή περισσότεροι καθιστούν αυτήν τελεία.

 Οι τρεις, οι οποίοι διοικούν την Στοά είναι ο Σεβάσμιος Διδάσκαλος και οι δύο Επόπτες του. Οι πέντε οι οποίοι απαρτίζουν Στοά είναι Σεβάσμιος Διδάσκαλος και οι δύο Επόπτες και δύο Εταίροι.

 Οι επτά οι οποίοι καθιστούν αυτήν τελεία, είναι δύο Μαθητές ή άλλοι Τέκτονες προστιθέμενοι στον προηγούμενο αριθμό.

Τρεις διοικούν Στοά, διότι τρεις μόνο Μεγάλοι Διδάσκαλοι διηύθυναν την οικοδόμηση του πρώτου Ναού της Ιερουσαλήμ, ήτοι: Σολομών βασιλέας του Ισραήλ, Χιράμ Βασιλέας της Τύρου  και Χιράμ Αμπίφ.

 Πέντε απαρτίζουν Στοά προς συμβολισμό των πέντε ευγενών ρυθμών της Αρχιτεκτονικής , ήτοι του Τοσκανικού, του Δωρικού, του Ιωνικού, του Κορινθιακού και του Μεικτού.

Επτά ή περισσότεροι καθιστούν Στοά τελεία, διότι ο Βασιλέας Σολομών χρειάστηκε επτά και πλέον έτη προς ανοικοδόμηση, και συμπλήρωση του Ναού της Ιερουσαλήμ αφιερωμένου στην λατρεία του Θεού.

Επί πλέον οι επτά συμβολίζουν τις επτά ελεύθερες τέχνες και επιστήμες, ήτοι την Γραμματική, την Ρητορική, την Λογική, την Αριθμητική, την Γεωμετρία, την Μουσική και την Αστρονομία.

Όταν οι παλαιοί ημών Αδελφοί έφθαναν στην κορυφή της ελικοειδούς κλίμακας, βρισκόταν προ της θύρας του Μέσου Δώματος, η οποία φυλαγόταν καταλλήλως υπό του τότε Α΄ Επόπτου, ο οποίος ζητούσε παρ’ αυτών το Σημείο και την Λέξη του Εταίρου.

 Αφού αυτοί έδιναν πειστικές αποδείξεις ότι ήταν Εταίροι, έλεγε: Δίελθε ΖΑΚΕΝ.

 Τότε εισήρχοντο στο Μέσω Δώμα, για να λάβουν την μισθοδοσία τους, πράγμα το οποίο έπρατταν άνευ ενδοιασμού ή δυσπιστίας.

Άνευ ενδοιασμού μεν, διότι γνώριζαν ότι εδικαιούντο αυτής, άνευ δυσπιστίας Δε, διότι είχαν εμπιστοσύνη στην ακεραιότητα των εργοδοτών τους των ημερών εκείνων.

Όταν εισήρχοντο εντός του ΜΔ, η προσοχή τους ελκύετο ιδιαιτέρως υπό ορισμένων εβραϊκών χαρακτήρων, οι οποίοι αναπαρίστανται σήμερα στη Στοά Εταίρων με το γράμμα G ή Γ.

Το οποίο συμβολίζει τον Θεό τον Μέγα Γεωμέτρη του Σύμπαντος, προς τον οποίον πάντες οφείλουμε υποταγή και την πλέον ταπεινόφρονα και ευγνώμονα λατρεία.

 

 

ΠΕΡΙ ΑΛΧΗΜΕΙΑΣ

ΠΕΡΙ ΑΛΧΗΜΕΙΑΣ

Φίλτατοι αδελφοί  και αδελφές μου,

Ποια είναι τα πρώτα πράγματα που μας έρχονται συνήθως στον νου όταν ακούμε τη λέξη αλχημεία; Οι γέροντες του Μεσαίωνα που, ξεχασμένοι σε κάποια σοφίτα, μελετούσαν ακατάπαυστα μικρά φιαλίδια γεμάτα με κάποιο άγνωστο αφρίζον υγρό ή περνούσαν ώρες μπροστά σε κάποιον φούρνο προσπαθώντας να λιώσουν το μολύβι και να το κάνουν χρυσό. Αυτή είναι η εικόνα του αλχημιστή εκείνης της εποχής που η μυθολογία και οι προκαταλήψεις της ιστορίας έχουν περάσει στις μέρες μας. Είναι αλήθεια, ότι πολλοί από τους παλιούς αλχημιστές υπήρξαν οι πρόδρομοι των σύγχρονων επιστημών. Η φυσική και η χημεία τους οφείλουν πολλά, διότι από τον ιδρώτα και τον κόπο τους προήλθαν πολλές από τις σύγχρονες ανέσεις: η πορσελάνη, η απόσταξη οινοπνεύματος, τα οξέα, τα άλατα και πολλά μεταλλικά κράματα είναι αποτέλεσμα των παλιών αλχημικών πειραματισμών. Μα αν η αλχημεία δεν ήταν μία ανόητη σπατάλη χρόνου με στόχο την αναζήτηση του τρόπου μετατροπής των βασικών μετάλλων σε χρυσό, τότε τι ήταν; Ας το εξετάσουμε και ας αρχίσουμε με την ανάλυση της λέξεως.

Η λέξη αλχημεία, ή αλ-κεμί, λέγεται ότι προέρχεται από τα αραβικά ή τα αιγυπτιακά και σημαίνει τη θεία χημεία ή ενδεχομένως τη μαύρη γη, δηλαδή την τελματωμένη λάσπη που απέμενε κάθε χρόνο μετά τις πλημμύρες του Νείλου. Ωστόσο, ανεξάρτητα από την ετυμολογία της, η λέξη αλχημεία κατέληξε να δηλώνει μία πολύ ιδιαίτερη μορφή πνευματικής ανάπτυξης. Από την Ελλάδα του Πλάτωνα ως την Αναγέννηση της Ευρώπης, η Αίγυπτος θεωρείτο η χώρα, αν όχι η πηγή, των μυστικιστικών στοιχείων. Ο Αιγύπτιος θεός Θωτ, ο Ερμής των Ελλήνων, λέγεται ότι ήταν ο πατέρας όλων των μαγικών τεχνών και επιστημών και πολλά βιβλία και νόμοι για τη δημιουργία αποδίδονται σε αυτόν.

Τα βιβλία αυτά αποτέλεσαν σε μεγάλο βαθμό τη βάση της αποκρυφιστικής διδασκαλίας στη Δύση και είναι γνωστά ως τα Ερμητικά Κείμενα. Πρόκειται για το σύνολο των έργων που αποδίδονται στον γραφέα των θεών. Οι διδασκαλίες και οι πρακτικές που περιλαμβάνονται σε αυτά τα συγγράμματα ονομάζονται Ερμητισμός.

Κατά την Αναγέννηση ο όρος αναφερόταν και σε πτυχές του ιουδαϊκού μυστικισμού (της Καβάλα), στην αλχημεία, τη χρήση τελετουργικών και την επικοινωνία με υπερ-ουράνια όντα ή αγγέλους. Δεν πρέπει να λησμονούμε, ότι στον αρχαίο κόσμο και μέχρι το τέλος της Αναγέννησης (16ος αιώνας) η μαγεία δεν θεωρείτο δεισιδαιμονία αλλά ένας λογικός και σωστός τρόπος κατανόησης του σύμπαντος και ελέγχου του ανθρώπινου πεπρωμένου. Η μαγεία, η φαντασία και ο μαγνητισμός συνδέονται μεταξύ τους, όχι μόνο μέσω της κοινής ρίζας -mag (στα αγγλικά, magic, imagination, magnetism) αλλά και μέσω του τρόπου που εκλαμβάνονται στο μυαλό ενός μάγου ή αλχημιστή.

Για τον μάγο, ή ακόμα και τον αλχημιστή, το σύμπαν θεωρείται ένας καθρέφτης της φαντασίας του Θεού. Οι νόμοι του είναι σταθεροί και λογικοί και, αν εμείς είμαστε πλασμένοι κατ' εικόνα του Δημιουργού, τότε μπορούμε επίσης να δημιουργούμε όπως Εκείνος μέσα από τη δύναμη της φαντασίας. Η δυνατή φαντασία "τεντώνει" την ύλη του σύμπαντος, την έλκει προς μία μαγνητική δύναμη κι έτσι οι εικόνες που πλάθουμε καρποφορούν. Οι θεμελιώδεις ιδέες της μαγείας και της αλχημείας όπως διαμορφώθηκαν στην Αναγέννηση, απαντούν και στη γιόγκα της Ανατολής και αποτελούν τη βάση του κινήματος της Νέας Εποχής (New Age) καθώς και της υπνοθεραπείας, της καθοδηγούμενης νοερής απεικόνισης με σκοπό τη θεραπεία διανοητικών ασθενειών και καρκίνου, και σημείο αναφοράς για παρόμοιες ψυχο-πνευματικές πρακτικές.

Βέβαια, μέχρι το τελευταίο μισό του 20ου αιώνα, οι περισσότερες από αυτές τις πνευματικές πρακτικές κρατούνταν μυστικές λόγω του φόβου της πολιτείας και του θρησκευτικού κατεστημένου. Έτσι, έγιναν γνωστές ως απόκρυφες ή μυστικές. Δεδομένου του ότι πολλές από αυτές χρησιμοποιούσαν τα ίδια σύμβολα και τα ίδια αναγνώσματα με τις σύγχρονες θρησκείες, τον χριστιανισμό, τον ιουδαϊσμό και το Ισλάμ, οι μυστικές, αποκρυφιστικές ή ερμητικές τέχνες και επιστήμες κατέληξαν να εκπροσωπούν την εσωτερική, την κρυφή διάσταση πίσω από την εξωτερική καθημερινή πρακτική και το δόγμα. Εξαιτίας του φόβου της φυλάκισης ή του θανάτου, οι εσωτερικές πρακτικές διδάσκονταν μόνο σε λίγους και μέσα από αργές, προσεκτικές, συμβολικές τελετουργίες και μυστικές διδασκαλίες που ονομάζονταν μυήσεις.

Κάθε μύηση συμβόλιζε ένα σκαλοπάτι ή ένα στάδιο του εσωτερικού ταξιδιού του μαθητή προς τη φώτιση. Τον 17ο, 18ο και 19ο αιώνα ιδρύθηκαν δεκάδες μυητικά τάγματα και εταιρίες σε ολόκληρη την Ευρώπη με σκοπό τη διάδοση των πνευματικών διδασκαλιών. Τα σημαντικότερα ήταν το τάγμα των Ροδόσταυρων, των Ελευθεροτεκτόνων και των Ναϊτών Ιπποτών. Ορισμένα, όπως εμείς οι Ελευθεροτέκτονες, δίδασκαν τα μέλη τους δίνοντάς τους ηθική καθοδήγηση. Άλλα, όπως οι Ροδόσταυροι, δίδασκαν πρακτικό μυστικισμό, τη χρήση των τελετουργιών, τη δομή του σύμπαντος μέσα από την Καβάλα καθώς και εργαστηριακή αλχημεία.

Στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ, πολλές από αυτές τις οργανώσεις εξακολουθούν να υφίστανται σε κάποια μορφή ακόμα και σήμερα. Ο τεκτονισμός αφομοίωσε τους Ροδοσταύρους και  δημιούργησε τον 18^ο Βαθμόν, τους δε Ιππότας Ναίτας τον 28^ο.Ωστόσο, όσον αφορά την αλχημεία, το κάθε στάδιο ή επίπεδο αντιπροσωπεύει όχι μόνο μία εσωτερική αφύπνιση (μύηση) αλλά και μία πρακτική τεχνική που εκτελείται στο εργαστήριο. Η σωματική εργασία στο εργαστήριο γίνεται ένα μέσον επιβεβαίωσης της διεύρυνσης του νου και του σώματος προς τη συνείδηση.

Λέγεται, ότι η αλχημεία είναι ένα μυητικό σύστημα, στο οποίο δεν χωρούν αυταπάτες. Είναι το μόνο μυητικό μονοπάτι στο οποίο υπάρχει αντικειμενικός έλεγχος στο εργαστήριο. Έτσι, αν το πείραμά σας δείξει ότι ξεπεράσατε τους νόμους της ύλης του σύμπαντος, δείχνει ότι είστε ένας αλχημιστής με εσωτερική αφύπνιση. Ο κανόνας είναι, σύμφωνα με τον Jean Dubois, ιδρυτή και πρώτο πρόεδρο της γαλλικής αλχημιστικής οργάνωσης "Φιλόσοφοι της Φύσης", ότι δεν θα μεταστοιχειώσεις τίποτα αν πρώτα δεν έχεις μεταστοιχειώσει τον εαυτό σου.

Ο Dubois ασκούσε πρακτική αλχημεία και άλλες αντίστοιχες εσωτερικές τέχνες επί εξήντα χρόνια περίπου. Λόγω της μακρόχρονης επαγγελματικής του σταδιοδρομίας στην ηλεκτρολογία ως στέλεχος μιας μεγάλης διεθνούς εταιρίας ηλεκτρονικών και του έργου του στον τομέα της πυρηνικής φυσικής με τον νομπελίστα Jollio-Curie, λέγεται ότι υπήρξε, σύμφωνα με μαρτυρίες συναδέλφων αλχημιστών, από τους λίγους ανθρώπους που γνώριζαν τόσο καλά τον περιοδικό πίνακα των στοιχείων ή το καβαλιστικό διάγραμμα. Όπως λέει ο ίδιος, ξεκίνησε το πνευματικό του μονοπάτι, όταν σε ηλικία δώδεκα ετών είχε πνευματική αφύπνιση στον καθεδρικό ναό της νήσου Μον Σεν Μισέλ, που βρίσκεται κοντά στις νορμανδικές ακτές.

Η αφύπνιση οδήγησε τον Dubois σε μια ζωή ενεργούς συμμετοχής και δραστηριοποίησης στους εσωτερικούς κύκλους της Ευρώπης. Χρημάτισε πρόεδρος του τμήματος των Πεφωτισμένων, των μαθητών του AMORC που είχαν φτάσει στο ανώτερο επίπεδο, του γαλλόφωνου παραρτήματος του τάγματος των Ροδόσταυρων καθώς και πρόεδρος διαφόρων εσωτερικών ταγμάτων και εταιριών. Κουρασμένος πια από τον μεγάλο βαθμό μυστικότητας και την συχνά υπερβολική πίεση που επιφέρει στον εαυτό το βάρος του όρκου, έπαψε να είναι μέλος σε όλες αυτές τις οργανώσεις και ίδρυσε τους Φιλοσόφους της Φύσης για να ανοίξει το μονοπάτι της αλχημείας στους ανοιχτόκαρδους και ανοιχτόμυαλους. Αυτό εκφράζει και η άποψή του για τη βασική φιλοσοφία που κρύβεται πίσω από την αλχημεία: η αλχημεία είναι η επιστήμη της ζωής, της συνείδησης.

Ο αλχημιστής γνωρίζει, ότι υπάρχει ένας πανίσχυρος δεσμός ανάμεσα στην ύλη, τη ζωή και τη συνείδηση. Η αλχημεία είναι η τέχνη του χειρισμού της ζωής και της συνείδησης της ύλης που τη βοηθάει να εξελιχθεί ή να λύσει τα προβλήματα της εσωτερικής δυσαρμονίας. Η ύλη υπάρχει μόνο επειδή δημιουργείται από τον ανθρώπινο σπόρο. Ο ανθρώπινος σπόρος, ο πρώτος άνθρωπος, έφτιαξε την ύλη προκειμένου να επανέλθει στην παλιά του κατάσταση και να εξελιχθεί. "Αν δούμε πέρα από αυτό που είπα, το απόλυτο ον είναι αυτοδημιούργητο κι εμείς πρέπει να γίνουμε επίσης αυτοδημιούργητοι κατ' εικόνα του", δήλωσε ο Dubois πρόσφατα σε συνέντευξη του ετήσιου συνεδρίου των Φιλοσόφων της Φύσης. Παρόμοια δήλωση έκανε και ο Γάλλος αλχημιστής Francois Trojani στη διάρκεια μίας συνέντευξης που παραχώρησε στον Joseph Rowe στο καλοκαιρινό τεύχος του Gnosis το 1996. "Η αλχημεία είναι η διάσταση του εσωτερικού στοιχείου και του νοήματος υπό τη βαθύτερη έννοια: του νοήματος της ζωής, του νοήματος της δικής μου ζωής, των ερωτημάτων της σχέσης ανάμεσα στο πνεύμα και την ύλη, του σκοπού και της αξίας των πράξεών μου, των ερωτημάτων από πού έρχομαι; γιατί βρίσκομαι εδώ; ποιος είμαι; Δεν λέω, ότι η αλχημεία δίνει ακριβείς απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά αλλά ότι λειτουργεί στη διάσταση στην οποία προκύπτουν".

·            Η  σύγχρονη ψυχολογία λέγει  τα  εξής  δια  την  αλχημεία.

Όπως η εσωτερική μύηση ζητάει να γιατρέψει τα ψυχικά τραύματα της ανθρωπότητας, το ίδιο ζητάει και το "θετό" παιδί της, η σύγχρονη ψυχολογία. Το αποτέλεσμα είναι οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα να γνωρίζουν την αλχημεία μέσα από το μεγάλο έργο του Ελβετού ψυχολόγου Γκούσταβ Γιουνγκ. Ο Γιουνγκ άρχισε να ενδιαφέρεται για την αλχημεία εξαιτίας των ονείρων του αλλά και των ονείρων των γονιών του και της ομοιότητας που παρουσίαζαν τα σύμβολα στα όνειρά του με αλχημικά σύμβολα που αντιστοιχούσαν στα στάδια της αυτοδύναμης πνευματικής ανάπτυξης ή της εξατομίκευσης.

Ωστόσο, ο Γιουνγκ δεν έπαυε να εκτιμάει ολόκληρο το έργο της αλχημείας αυστηρά από την σκοπιά της ψυχαναλυτικής οπτικής. Η μεταστοιχείωση δεν ήταν η αλλαγή της φυσικής ύλης αλλά της ψυχολογικής ύλης από καταστροφικά προβλήματα σε θετικές ιδιότητες. Σε ορισμένα από τα πολύ δημιουργικά συγγράμματά του στο βιβλίο του Αλχημικές Σπουδές, όπου σκιαγραφεί τη διαδικασία της ανθρώπινης εξατομίκευσης, της αυτοπραγμάτωσης, δίνει μία ερμηνεία του νοήματος των βασικών σταδίων και συμβόλων της αλχημείας για να εξηγήσει τα εσωτερικά στάδια της ανθρώπινης εξέλιξης, αυτού που οι αλχημιστές ονομάζουν εσωτερική μύηση. Οι εργαστηριακοί αλχημιστές εφιστούν την προσοχή υπογραμμίζοντας, ότι παρά τη συνεισφορά του και το σημαντικό ψυχολογικό έργο του με άξονα την αλχημεία, ο Γιουνγκ δεν θεωρείται πραγματικός αλχημιστής.

Σύμφωνα με τον Dubois και άλλους, η αλχημεία για να είναι αληθινή προϋποθέτει εργασία σε όλα τα επίπεδα της δημιουργία, το πνευματικό, το νοητικό, το συναισθηματικό και το υλικό. Παρόλο που μπορούν να παραληφθούν κάποια από αυτά και να επιτευχθεί ένα είδος μεταστοιχείωσης, τα αποτελέσματα δεν θεωρούνται αλχημικά. Είναι αλήθεια, ότι ο Γιουνγκ έκανε ορισμένες προσθήκες στον συμβολισμό και έδωσε στους ανθρώπους μέσα με τα οποία μπορούν να κοιτάζουν την εσωτερική ζωή τους. Όσον αφορά την αλχημεία, η ψυχολογία του Γιουνγκ δείχνει, ότι πρόκειται για μία καθολική τέχνη και επιστήμη και μπορεί να εφαρμοστεί παντού. Είναι, όμως, λάθος να προσπαθεί να τη μειώσει σε θεραπευτική αλληγορία, δήλωσε ο House. Ο Russell House από το Whintfield του Ιλινόι, είναι ο σημερινός πρόεδρος των Φιλοσόφων της Φύσης και έχει σπουδάσει αλχημεία με τους Jean Dubois, Orval Graves, Frater Albertus' και Manfred Junius, μερικούς από τους μεγαλύτερους εργαστηριακούς αλχημιστές του 20ου αιώνα. Από το 1989 έως το 1993, ο House είχε αναλάβει εν μέρει και τα μαθήματα αλχημείας που διδάσκονταν στο πανεπιστήμιο Rose-Croix με τη χορηγία του παραρτήματος AMORC του Τάγματος των Ροδόσταυρων στο Σαν Χοζέ της Καλιφόρνια.

·            Ας εξετάσομε τώρα τις σχέσεις εναλλακτικής ιατρικής και Αλχημείας :

Εκτός από την ψυχο-πνευματική ανάπτυξη και την ψυχική μεταστοιχείωση, η αλχημεία έχει εδώ και αιώνες συνδεθεί και με τη θεραπεία ανίατων ασθενειών και τη σωματική (σχεδόν) αθανασία. Ο Dubois έχει δηλώσει, ότι ένα προσεκτικά παρασκευασμένο βάμμα ιωδίου ή ένα αλχημικά παρασκευασμένο φάρμακο αποσταγμένο με καθαρό οινόπνευμα από βελανίδια, μπορεί να φανεί χρήσιμο στην καταπολέμηση του καρκίνου και ορισμένων αυτοθεραπεύσιμων ασθενειών. Ωστόσο, μία τουλάχιστον προσφορά της αλχημείας στην εναλλακτική ιατρική είναι κάπως πιο προσβάσιμη από τις υπόλοιπες, η ομοιοπαθητική.

Τα ομοιοπαθητικά φάρμακα, που διατίθενται στα περισσότερα φαρμακεία, βασίζονται στις αλχημικές πρακτικές του Ελβετού αλχημιστή του 16ου αιώνα, του Παράκελσου. Αν και ιδρυτής της ομοιοπαθητικής δεν ήταν ο Παράκελσος. Εκείνος απλώς διατύπωσε τη θεωρία, ότι σε μία θεραπεία οι μικρότερες δόσεις φαρμάκων μπορούν να θεραπεύσουν γρηγορότερα και ευκολότερα από τις μεγαλύτερες δόσεις. Τα αλχημικά βάμματα, όπως είναι τα ομοιοπαθητικά φάρμακα, δημιουργούνται από φυτά, ορυκτά και μέταλλα. Η ομοιοπαθητική θεραπεία διατυπώθηκε το 1796 και έγινε γνωστή στις ΗΠΑ το 1825. Στην Ευρώπη, τα αλχημικά παρασκευασμένα φάρμακα και τα ομοιοπαθητικά φάρμακα διατίθενται στο ευρύ κοινό. Σύμφωνα με τον House, για τον αυθεντικό αλχημιστή, η θεραπεία, όπως και η αλχημεία, πρέπει να γίνεται σε όλα τα επίπεδα και να αφορά το σύνολο της ύπαρξης ή του ανθρώπου μέσα στα πλαίσια της φύσης και της εξέλιξης. Σκοπός του θεραπευτή είναι να ενισχύει τον εσωτερικό κόσμο του ασθενούς και να μην εργάζεται ενάντια στη φύση ή την εξέλιξη. Τα αιθέρια έλαια του Μπαχ, η αρωματοθεραπεία και τα αλχημικά φάρμακα ενεργούν σε ένα λεπτό αλλά ταυτόχρονα και σε ένα πολύ ακατέργαστο επίπεδο.

·            Μεταστοιχείωσις της ύλης και αλχημεία

Από τα πρώτα της στάδια, η αλχημεία συνδέθηκε με την ιδέα της μεταστοιχείωσης ή της θεμελιώδους αλλαγής ενός πράγματος, συνήθως ενός βασικού μετάλλου όπως ο μόλυβδος, σε κάτι άλλο, στη συγκεκριμένη περίπτωση σε χρυσό. Είναι, όμως, δυνατή η μεταστοιχείωση; Για τους αλχημιστές του παρελθόντος και του παρόντος η απάντηση είναι σαφώς θετική! Ο Trojani λέγεται ότι είπε ότι η μεταστοιχείωση έχει πραγματοποιηθεί και εξακολουθεί να πραγματοποιείται. Η αιτιολογία που δίνεται είναι, ότι οι αλχημικές ενέργειες δεν γίνονται στο επίπεδο του περιοδικού πίνακα των στοιχείων, αλλά στο επίπεδο της ύλης του χρόνου και του χώρου, ότι το έργο που γίνεται στα στοιχεία της ενέργεια του χώρου και του χρόνου αποτελεί ένα άμεσο έργο πάνω στην ύπαρξή μας.

Στην ουσία, ο Dubois, ο Trojani και πριν από αυτούς ο Francois Jollivet-Castelot συμφωνούν ότι η μεταστοιχείωση όχι μόνο είναι εφικτή αλλά ενδεχομένως δεν απαιτεί τον υψηλής τεχνολογίας και υψηλής ενέργειας εξοπλισμό που έχουμε όλοι συνδέσει με την πυρηνική φυσική. Ο Jollivet-Castelot έγραψε το 1897 ένα βιβλίο για τον επίδοξο αλχημιστή, το "Πώς να γίνετε αλχημιστής", περιγράφοντας μία σειρά από ερμητικές αρχές και δίνοντας πρακτικές συμβουλές για την αγορά εργαστηριακού εξοπλισμού καθώς και τις ηθικές αρχές που πρέπει να διέπουν τον αλχημιστή. Ο Harvey Spencer Lewis, ο ιδρυτής και επικεφαλής του αμερικανικού Τάγματος των Ροδόσταυρων, του AMORC, γνώριζε το έργο του Jollivet-Castelot.

Το 1915 λέγεται ότι ο ίδιος ο Lewis μεταστοιχείωσε ένα κομμάτι ψευδάργυρο σε χρυσό χρησιμοποιώντας μόλις ένα καμινέτο και ένα χωνευτήριο. Η μαρτυρία αυτής της δημόσιας επίδειξης δημοσιεύτηκε πολλές φορές στο περιοδικό της οργάνωσης "The Rosicrucian Digest" (Μάρτιος 1942). Επίσης, στο τεύχος του Αυγούστου του 1926 του περιοδικού "The Mystic Triangle" το AMORC δημοσίευσε τη μαρτυρία του Jollivet-Castelot για τη μεταστοιχείωση βασικού μετάλλου σε χρυσό που ο ίδιος κατάφερε να πραγματοποιήσει μαζί με τον τρόπο διεξαγωγής της.

Τα τελευταία χρόνια, οι αλχημικές έρευνες έχουν στόχο την παροχή φτηνής ενέργειας και την πιθανή δημιουργία υπερμετάλλων. Στο συνέδριο της Παλλαδίου Ακαδημίας τον Ιανουάριο του 1997 κοντά στη Vichenze της Ιταλίας, ο καθηγητής Christopher McIntosh, συγγραφέας του βιβλίου "The Rosicrucians"  και μέλος του Εκπαιδευτικού Γραφείου της UNESCO στο Αμβούργο της Γερμανίας, ανέφερε ότι τα Ηνωμένα Έθνη χρηματοδότησαν πρόσφατα τη διεξαγωγή ενός συνεδρίου, στο οποίο η αλχημεία θεωρήθηκε ένα ενδεχόμενο εργαλείο για τη δημιουργία νέων κραμάτων.

Κινούμενος στα ίδια πλαίσια, ο Dubois έσωσε πολύτιμες πληροφορίες για τα φαινόμενα των Αγνώστης Ταυτότητος Ιπτάμενων Αντικειμένων(των UFO). Καταρχήν, υπάρχουν δύο υποθέσεις σχετικά με τους εξωγήινους. Σύμφωνα με την πρώτη, στη γη, κοντά στον Βόρειο Πόλο, υπάρχει κάποιου είδους αδελφότητα εξελιγμένων ανθρώπων, η οποία ελέγχει την παγκόσμια λειτουργία της ανθρωπότητας και έχει στην κατοχή της ιπτάμενους δίσκους. Σύμφωνα με τη δεύτερη, επειδή δεν μπορεί κανείς να έρθει στη γη από μακρινά συστήματα υπό καθημερινές, φυσικές συνθήκες αυτό που συμβαίνει είναι το εξής:

Κάποια εξελιγμένα όντα ξεκινούν από το σύστημά τους, επιβιβάζονται σε ένα σκάφος όπου η ενέργεια πολλαπλασιάζεται εκατό χιλιάδες φορές ή και ένα εκατομμύριο και τους οδηγεί στη γη. Όταν εισέρχονται στην αύρα της γης, επαναφέρονται επίπεδο προς επίπεδο και υλοποιούνται ξανά. Δεν ξέρω αν η ιστορία του Ρόζγουελ (στο Νέο Μεξικό) είναι αληθινή, αν και οι λεπτομέρειες που έχουν δημοσιοποιηθεί με κάνουν να πιστεύω πως είναι, διότι βρέθηκε ύλη που φτάνει μέχρι την αόρατη διάσταση, όπως είναι αναμενόμενο. Ειπώθηκε επίσης, ότι ο εγκέφαλος των όντων δεν είχε χώρισμα, που σημαίνει ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν διαχωρίζουν τον ορατό από τον αόρατο κόσμο. Δεν γνωρίζω για τα υπόλοιπα όργανά τους. Αν πρόκειται για φανταστική ιστορία, τότε εκείνοι που την κατασκεύασαν γνωρίζουν πολλά για τον αποκρυφισμό, δήλωσε ο Dubois.

Πιστεύω Φίλτατοι αδελφοί και αδελφές μου να σας έδωσα ενδιαφέρουσες πληροφορίες περί της αλχημιστικής επιστήμης και να κέντρισα το ενδιαφέρον μερικών αδελφών για περαιτέρω ανάπτυξη του θέματος.

 Χανιά, 2004

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΧΕΙΡΑΜ

 

                       Ο  ΜΥΘΟΣ  ΤΟΥ  ΧΕΙΡΑΜ  

Θα σας πω Φίλτατοι αδελφοί μου και αδελφές μου  κατ΄ αρχάς μερικά περί των αναφερομένων εις τον Μύθο του Χειράμ και εν συνεχεία θα προσπαθήσω να σας τον αναλύσω.

Οι δυο πρώτοι βαθμοί του Τεκτ.θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως μια δοκιμαστική σιωπηλή περίοδος μελέτης και προετοιμασίας δια την πρώτην γνωριμίαν με τον διδ. Χειράμ, τον ήρωα του μυητικού Τεκτονικού Δράματος. Ποιος όμως είναι πράγματι ο Χειράμ; Είναι ο Αρχιτέκτωνας του Ναού του Σολωμώντος ή ενας μύθος Ταυτισμένος με την Τεκτονικήν Παράδοσιν; Στην βίβλο αναφέρεται ότι ο Χειράμ  ήταν γιός ενός κατοίκου της ΤΥΡΟΥ που ονομάζετο ΟΥΡ που σημαίνει ΠΥΡ η του ΝΕΦΘΑΛΕΙΜ και μιας γυναίκας από την φυλή ΔΑΝ. Aπο αστρονομικής πλευράς, ο Χειράμ είναι ο ελαττωθείς ΗΛΙΟΣ κατά την είσοδον του στα κατώτερα σημεία του ζωδιακού, αναγεννώμενος κάθε χρόνο μετά την χειμερινή τροπή(ταύτηση με τον ΜΙΘΡΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΟΣΟΡΙ).

Ο Μύθος λέγει για τον Χειράμ ότι το Πνεύμα του Πυρός ο Αγγελος του Φωτός,ο ΕΒΛΙΣ, ερωτεύθηκε παράφορα την Ευα.Από την Ερωτικην ενωσιν του ΕΒΛΙΣ και της Ευας γεννήθηκε ο Καιν.Ο ζηλότυπος Αδωναι εξώρισε τον ΑΔΑΜ και την ΕΥΑ από τον κήπο της ΕΔΕΜ,επειδή ο ΕΒΛΙΣ  μετέδωσεν στον ΚΑΙΝ το ελεύθερον πνεύμα και την ανεξάρτητην ψυχήν του σε αντίθεση με τον ΑΒΕΛ,απόγονο του ΑΔΑΜ στον οποίο ο ΑΔΩΝΑΙ ειχε εμφυσήσει ψυχή δουλική.Ο Χειράμ θεωρείται απ’ ευθείας απόγονος του ΚΑΙΝ και των Πνευμάτων του Πυρός.

Ο Αδωναι καταδιώκει αμείλικτα το γένος του ΚΑΙΝ και με τον κατακλυσμό επνιξε χιλιάδες απογόνους του,ενώ ο ΧΕΙΡΑΜ οδηγείται από τον Πρόγονο του, ΤΟΥΜΠΑΛΚΑΙΝ,εν μέσω του Πυρός,στα εγκατα της γής,εις το Βασιλειο του ΕΒΛΙΣ ,εκει οπου παύει η ΤΥΡΡΑΝΙΑ ΤΟΥ ΑΔΩΝΑΙ και γευεται τους καρπούς του δένδρου της γνώσεως και της Επιστήμης.Στο Αδυτο του Πυρός ο ΤΟΥΜΠΑΛΚΑΙΝ εξηγεί στον ΧΕΙΡΑΜ τις αδυναμίες και τα ταπεινά πάθη του ΑΔΩΝΑΙ και προφητεύει την επικράτησιν των απογόνων του ΧΕΙΡΑΜ ,οι οποίοι θα καθιερώσουν σε ολόκληρον την γήν,την λατρείαν του Πυρός καταρίπτοντες την στείραν τυρρανίαν του ΑΔΩΝΑΙ.Ο Μυθος του Χειράμ εχει αμεσο συσχετισμό με τον μύθο του Προμηθέως που υπήρξε διδάσκαλος του ανθρωπίνου γένους και δίδαξε την χρήσιν του πυρός και τις μεταλλευτικές τέχνες,γνωστού οντος ότι το πύρ υπήρξε το πρώτον οργανο του ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ.Εχουμε λοιπόν,ταύτηση του ΧΕΙΡΑΜ με τον Προμηθέα και του ΤΟΥΜΠΑΛΚΑΙΝ με τον ΘΕΟ ΗΦΑΙΣΤΟ.Ας αναφερθούμε λοιπόν δι ολίγον και εις τον μύθον του Προμηθέα δια να αντιληφθούμε τα πράγματα καλύτερον.

Ο Προμηθεύς ητο Θεάνθρωπος και προνοητής.Πατέρας του ητο ο Τιτάνας ΙΑΠΕΤΟΣ.Κατά τον Ισίοδιον (υπάρχουν αλλαι 2 θεωρείαι)ητο μια μέση υπαρξις μεταξύ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΥ αντίπαλος του Διός και προστάτης των θνητών και προνοητής υπέρ αυτών,προμηθεύσας εις αυτούς το πύρ εξ ουρανού και γενώμενος ως εκ τούτου,ο Θεμελιωτής του Ανθρωπίνου Πολιτισμού.Κατά την διάρκειαν της ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ ΤΟΥ ΔΙΟΣ,θεοί και ανθρωποι φιλονικούσαν δια τας αποδοτέας υπο των ανθρώπων εις εκείνους θυσίας.Εις μιαν χρονικήν στιγμήν ο Προμηθεύς απεφάσισε να εξαπατήσει τον ΔΙΑΝ με τον ακόλουθον τρόπον.Εσφαξε ένα ΤΑΥΡΟ και τον εκαμε 2 ΜΕΡΙΔΑΣ.Εις την μιαν μερίδα περισυνέλεξεν εντος του δέρματος του ζώου τα καλύτερα τεμάχια του κρέατος και τα εντόσθια ,εις την κορυφήν όμως εβαλε να φαίνεται το χειρότερον των μερών του σώματος το στομάχι.Εις την αλλην μερίδα εβαλε τα οστά του ζώου μετά του πάχους,ως το φαινομενικώς καλύτερον μερίδιον.Αλλά όταν ο ΖΕΥΣ αντελήφθην τον δόλον τούτου του Προμηθέως ,εξέλεξεν μεν υπερ αυτού τα οστά μετα του πάχους, αλλα εκδικήθηκε τον Προμηθέα στερήσας τους Θνητούς του πυρός. Ο Προμηθεύς κλέπτει τότε το Πυρ εξ ουρανού, κρύψας αυτό εντος κοίλου κορμού νάρθηκος. Ο ΖΕΥΣ αλυσοδένει τον Προμηθέα εις ένα κίονα,οπου αετός κατέτρωγε κάθε μέρα το ηπαρ αυτού,το οποίον όμως ανανεούτο την νύκτα .Ετσι ο Προμηθέας εξετέθη εις διαρκή βάσανα.Ο ΗΡΑΚΛΗΣ εφόνευσεν τον Αετόν και απελευθέρωσε τον βασανιζόμενον Προμηθέα ,με την συγκατάθεσιν του ΔΙΟΣ.Ο ΖΕΥΣ δια να τιμωρήσει τους ανθρώπους εδωσεν ΔΩΡΟΝ εις τον ΠΡΟΜΗΘΕΑ το κουτί της ΠΑΝΔΩΡΑΣ εις το οποίον περιείχοντο νόσοι και βάσανα παντός ειδους τα οποια ενεσκηψαν εις το ανθρώπινο γένος μόλις το ανοιξαν.

Και τέλος ο Προμηθέας εκπροσωπεί την δημιουργικήν ενέργειαν της φύσεως και είναι δημιουργός του Πνευματικού και του σωματικού ανθρώπου,χάριν του οποίου υπέστη την τιμωρίαν του φθονερού ΘΕΙΟΥ.Αλλα ας επανέλθομεν εις τον ΧΕΙΡΑΜ.

Ο ΧΕΙΡΑΜ από ηθικης απόψεως είναι ένα μοναδικό σύμβολο Δικαιοσύνης,είναι η ιδέα της ΠΡΟΟΔΟΥ,ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ.

Ο Πολιτισμός και η πρόοδος είναι δυνάμεις ακατάλυτοι και εάν ακόμη δια διαφόρους λόγους εκλείψουν προσωρινά εξακολουθούν να ζούν υπο τον κλάδον της ακακίας περιμένοντας την ημέραν της ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ,εις την Πνευματικήν ζωήν.Από Τεκτονικής απόψεως ο ΧΕΙΡΑΜ είναι το εκούσιο θύμα των τριών αχρείων εταίρων οι οποίοι μη δυνάμενοι να του αποσπάσουν την μυστικήν ιεράν λέξιν τον δολοφονούν.Με την πάροδον 7 ημερών από την εξαφάνησιν του διδασκάλου,ο Σολωμών ανησυχών δια την τύχη του ΧΕΙΡΑΜ απέστειλε 9 διδ..προς αναζήτησιν του,οι οποίοι χωρίσθησαν εις 3 ομάδας που κατευθύνθησαν προς τις θύρες του ΒΟΡΡΑ,της Μεσημβρίας και της ΑΝΑΤΟΛΗΣ΄.

Ζωηρό φώς αναδυόταν από υψηλόν λόφον στην ΑΝΑΤΟΛΗΝ.Οι διδάσκαλοι εσπευσαν και βρήκαν τον φρεσκοσκαμμένον τάφο του ΧΕΙΡΑΜ με μοναδικον σημάδι ένα φυτεμένο κλάδο ακακίας.Οι 9 Διδάσκαλοι αποφάσισαν να αντικαταστήσουν την μυστικήν λέξιν που απωλέσθη με νέαν.Ο ΣΟΛΩΜΩΝ ενεκρινε την απόφασιν και οι Διδ τοποθετημένοι κυκλικά γύρω από τον τάφο,επρόφεραν την νέαν λέξιν,ο ενας στον άλλο και  προς τα δεξιά αρχής γενομένης από τον διδ..που ανήγειρε το πτώμα.Όπως σε όλα τα Αρχαία Μυστήρια η διαδικασία της Μύησις συμβολίζει τις  τροχιές των ουρανίων σωμάτων και την γονιμοποιόν επίδρασιν τους εις την γήν.Ο Χειράμ όπως ο Μίθρας ,ο Οσιρις,ο Βάκχος είναι μια από τις πολλές προσωποποιήσεις του Ηλίου που πεθαίνει κατά το χειμερινό ηλιοστάσιο και αναγεννάται την ιδια εποχή.Είναι ο αγαθός και χρηστοήθης ανθρωπος,ο δίκαιος,ο ελεύθερος,ο προοδευτικός,ο ενάρετος.Είναι εκείνος ο Ανθρωπος,ο μύστης που γνωρίζει το μυστικό της ζωής και φονεύεται από την Φιλοδοξία,το ψεύδος και την Αγνοια.

Όμως στην συμβολικήν γλώσσα ο Θάνατος είναι η θύρα της ζωής.Το σώμα του Χειράμ ανευρέθη από τους 9 διδ..σε αποσύνθεση,αλλα ο κλάδος της πράσινης ακακίας παρέμεινε θαλερός,ζωντανό σύμβολο της ελπίδας της ανανέωσης της προσωπικής ζωής πέραν του φαινομενικού θανάτου.Η Ακακία σύμβολο της Αθανασίας θεωρείται αιώνιο σύμβολο δεσμού μεταξύ ορατού και Αοράτου ,Σκότους και φωτός,καλού και κακού.Ο πλέον ενοχος των τριών δολοφόνων του Χειράμ προδόθηκε από τον σκύλο του που φανέρωσε το καταφύγιο του και οι αλλοι δύο γκρεμίσθηκαν στα Λατομεία που ειχαν καταφύγει.Τα κεφάλια και των τριών εκομίσθησαν ενώπιον του Σολωμόντος .Μια ενέργεια ζητεί πάντοτε ιση αντενέργεια.Η  κακία τιμωρείται και η αρετή αμοίβεται.Ας καθησυχάσουν λοιπόν οσοι οραματίζονται τον θρίαμβο του Χειράμ στο ΦΩΣ,την δικαιοσύνην και την αλήθεια.Παρά τις επιβρανδύνσεις η εξέλιξις συνεχίζεται προς ένα μέλλον

Καλύτερον.

Ανάλυσις της περι ΧΕΙΡΑΜ παραδόσεως.Ο Κυριώτερος συντάκτης της ητο ο ΗΛΙΑΣ ΑΣΜΟΛ .Πρόκειται περι συμβολικής Ιστορίας και όχι περι  μύθου.Κάτωθεν του Συμβολισμού της κρύπτονται μεγάλαι αλήθειαι μεταξύ των οποίων ο νόμος του Αγώνος της ζωής προς τον Θάνατον.Διακρίνομεν 3 φάσεις του Αγώνος της ζωής.

ΠΡΩΤΗ ΦΑΣΙΣ.. Ο Αγώνας αρχίζει μεταξύ ζωής και Θανάτου.Η Ζωή είναι ασθενεστέρα και υποχωρεί προ του Θανάτου.

ΔΕΥΤΕΡΗ ΦΑΣΙΣ..Ο Θάνατος φαίνεται να θριαμβεύει,τότε ακριβώς η ζωή αγωνίζεται μετά περισσοτέρου σθένους.

ΤΡΙΤΗ ΦΑΣΙΣ..Η Ζωή θριαμβεύει με την σειράν της.Ο Θάνατος εδαμάσθη εκ νέου και υπέκυψε.

Δια να σας τα εξηγήσω πιο αναλυτικά σας φέρω  2 παραδείγματα.

1^ον Ο ΣΠΟΡΟΣ ΤΟΥ ΣΤΑΡΙΟΥ είναι προορισμένος να δώσει ζωήν εις ολόκληρον στάχην.Μόλις όμως φυτευθεί εντος της γής,αρχίζει ενας μεγάλος αγώνας μεταξύ του σπέρματος και των εξωτερικών στοιχείων.

Σε κάποια στιγμή ο κόκκος φαίνεται να εχει αποθάνει.Εν τούτοις τα φαινόμενα μας απατούν διότι ο σπόρος του σταριού την στιγμήν αυτήν ζεί περισσότερον από κάθε άλλη φορά.Εκ των κόλπων της σήψεως,της μελανώσεως και του χάους αναπτύσσεται το νέο φύτο.Ο σπόρος του σταριού εγινε ΑΘΑΝΑΤΟΣ με τους πολυάριθμους βλαστούς που θα παράγει.

2^ον ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ Ο ΗΛΙΟΣ ο οποίος εχει αποστολή να δίδει ζωή εις όλα τα οντα του Πλανήτου μας που στρέφονται περί αυτόν.Μόλις ξεκινήσει το εργον του αρχίζει ο Αγώνας μεταξύ αυτού και του Χειμώνος.

Ο Χειμώνας φαίνεται να θριαμβεύει είναι υπερήφανος δια την σκληρότητα του,νομίζει ότι είναι ο μόνος κυρίαρχος της καταστάσεως και την στιγμήν που όλα πάνε να απωλεσθούν αναφαίνεται η ανοιξις με το θαύμα της Αναγεννήσεως.

ΦΊΛΤ..ΑΔ/ΦΟΙ ΜΟΥ ΚΑΙ ΑΔ/ΦΕΣ ΜΟΥ

Όπως ολαι αι Συμβολικαί ιστορίαι- η περί ΧΙΡΑΜ Παράδοσις περιλαμβάνει και αλλας μεγάλας αληθείας και εννοίας εκτός αναφερθείσης που μπορούμε να τις χωρίσουμε σε τρείς κατηγορίες,την ΦΥΣΙΚΗΝ ,ΤΗΝ ΗΘΙΚΟΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΝ.( Η πνευματική αναφέρεται πάλιν εις τον αγώνα μεταξύ της ζωής και του Θανάτου).

1)Η ΦΥΣΙΚΗ ΕΝΝΟΙΑ –ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΛΕΥΡΑ

Εάν φίλτ..αδ..μου και αδ/φες μου παρατηρήσομεν τον τρόπον,την μέθοδον κατά την οποίαν ο ΧΙΡΑΜ κατατάσει τους εργάτας του,θα δούμε την εφαρμογήν ενός Θεμελιώδους νόμου για να μπορέσει μια κοινωνία να αναπτυχθεί και να προοδεύσει.Δεν Χρειάζονται Κηφήνες  εις το υπο του ΧΙΡΑΜ αναληφθέντος εργου.Ολοι εργάζονται και αποδίδουν αναλόγως της ικανότητος των.

Ο ΧΙΡΑΜ εχει αντιληφθεί ότι η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ του ατόμου πρέπει να είναι απόλυτα ΣΕΒΑΣΤΗ και γι αυτό επιτρέπει εις κάθε εργάτην  του να αναλάβει την εργασίαν εκείνην την  οποίαν μπορεί να πραγματοποιήσει και να φέρει εις αίσιον πέρας.Ο ΧΙΡΑΜ εξαγγέλει ως βάσιν της Οργανώσεως του την αρχην <<ΕΚΑΣΤΟΣ ΑΝΑΛΟΓΩΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΛΗΛΟΤΗΤΟΣ ΤΟΥ>>και όχι την ανάληψιν θέσεων αναλόγως του μέσου και της διαβολής.

Όταν ο ΧΙΡΑΜ εχώρισεν σε 3 ταξεις τους εργάτας του πάντοτε ανάλογα της καταλληλότητος των ενεφανίσθη η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΙΕΡΑΡΧΙΑ.Πρέπει να εχομεν υπ΄οψιν μας ότι πάντοτε θα υπάρχουν διευθύνοντες και διευθυνόμενοι, κυβερνώντες και κυβερνούμενοι. Είναι νόμος φυσικός οι Πλανήτες να στρέφονται περι τον ΗΛΙΟΝ και να υπακούουν εις την ελξιν του.Κατά τον ιδιον τρόπον πρέπει να κυβερνάται μια οικογένεια.Πρέπει τα παιδιά μας να υπακούουν εις τας κατευθύνσεις μας ως γονέων.

Ο ΧΙΡΑΜ εφτιαξε μια ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΕ ΤΑΞΕΙΣ.

Εις την ιθύνουσαν τάξιν εχρησιμοποίησεν ανθρώπους όχι βάσει κληρονομικών τίτλων,περιουσιακών στοιχείων η ραδιουργίας και μέσων αλλα βασει της αξίας των.Τα πάντα εις την αξίαν και όχι εις την κληρονομικότητα ,τα πάντα εις την γνώσιν και όχι εις την περιουσίαν,τα πάντα εις την συνεργασίαν και όχι εις το μέσον.ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΧΙΡΑΜ.

Συνοψίζοντας επαναλαμβάνω τας κοινωνικάς αρχάς του ΧΙΡΑΜ.

1.ΕΚΑΣΤΟΣ ΑΝΑΛΟΓΩΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΛΗΛΟΤΗΤΟΣ ΤΟΥ ΚΑΙ

2.ΕΚΑΣΤΟΣ ΑΝΑΛΟΓΩΣ ΤΗΣ ΑΞΙΑΣ ΤΟΥ.

 

2)ΗΘΙΚΟΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΕΝΝΟΙΑ

Η ΗΘΙΚΟΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΕΝΝΟΙΑ εχει γίνει αντιληπτή από ολους τους μεγάλους Αναμορφωτάς του ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΕΚΤΟΝΙΣΜΟΥ ,που διήδον κάτω από τον μανδύαν του ΧΙΡΑΜ το ΜΥΣΤΙΚΟΝ ΤΟΥ ΤΑΓΜΑΤΟΣ που χωρίζεται σε 5 κατηγορίες ,σε 5 μέρη.

1^ον ΜΥΣΤΙΚΟΝ

Με την ενέργεσιν του ΝΑΟΥ ΤΟΥ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ ,ΤΟΥ ΝΑΟΥ ΤΟΥ ΜΟΝΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ Ο ΤΕΚΤΟΝΙΣΜΟΣ διδάσκει εις τους οπαδούς του,την παράδοσιν ολων των αρχαίων μεμυημένων .Την ύπαρξιν μιας και μόνης θρησκείας,της οποίας ολαι αι λατρείαι δεν είναι παρά εξωτερικαί εκδηλώσεις.

2^ον ΜΥΣΤΙΚΟΝ

ΤΟ ΕΡΓΟΝ ΤΗΣ ΦΥΣΕΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΡΡΗΤΟΝ.

Θέλω να τονίσω ότι μ’ αυτό το εργο ασχολείται ιδιαίτερα η ερμητική και αλχημική Επιστήμη και θα παρακαλέσω ένα των φιλτ..αδ..να αναλάβει να μας αναπτύξει το κύριον περίγραμμα της ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ ταύτης η να μας δώσει ορισμένας νύξεις περι αυτής.

3^ον ΜΥΣΤΙΚΟΝ

Τόσον εις τον Αόρατον Κόσμον, οσον και εις τον ορατόν μια δράσις προκαλεί μιαν ισοδύναμην αντίδρασιν και υπάρχει απόλυτος ομοιογένεια μεταξύ φυσικών και ηθικών νόμων.Η κακία πάντοτε τιμωρείται και η Αρετη ανταμοίβεται.Τονίζεται ιδιαίτερα ο νόμος του ΚΑΡΜΑ και η τελειοποίησις της Ανθρώπινης καρδιάς.

ΤΕΤΑΡΤΟΝ ΜΥΣΤΙΚΟΝ

Παρα πολλοί ΤΕΚΤΟΝΕΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ Θεωρούν την περι ΧΕΙΡΑΜ Παράδοσιν ως ένα ΗΛΙΑΚΟΝ ΜΥΘΟΝ.Περιγράφουν δηλαδή την πορείαν του ΗΛΙΟΥ εις τον ουρανόν και που αναλογεί προς τα ΠΑΘΗ ΤΟΥ ΟΣΙΡΥΔΟΣ,ΤΟΥ ΑΤΤΥΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΜΙΘΡΑ Παραδόσεις αι οποίαι γράφησαν υπο των αστρονόμων Ιερέων με σκοπόν να περιγράψουν την οδυνηράν απώλειαν του ΗΛΙΟΥ υπο της γής.Πράγματι οι τρείς αχρείοι ΕΤΑΙΡΟΥ που πρόδωσαν τον διδάσκαλον των ΧΙΡΑΜ-ΑΒΙ και τον δολοφόνησαν αντιστοιχούν με το ότι επραξε ο ΤΥΦΩΝ απέναντι του ΟΣΙΡΙΔΟΣ.Ο ΧΙΡΑΜ  βαδίζει προς την θύραν της δύσεως δια να εξέλθει του ΝΑΟΥ.Την ιδια πορείαν ακολουθεί  ο ΗΛΙΟΣ ο οποίος ξεκινά την Πρώτην ημέραν της Ανοίξεως από του ζωδιακού σημείου του ΚΡΙΟΥ ΚΑΙ ΦΘΆΝΕΙ την τελευταίαν ημέραν του θριάμβου του κατά το θερινόν Ηλιοστάσιον οπότε και αποθνήσκει εις τον ζυγόν κατερχόμενος τον Ορίζοντα δια της θύρας της δύσεως.

Οι εννέα διδ..που οδεύουν προς αναζήτησιν του σώματος του ΧΙΡΑΜ αντιστοιχούν προς τους 9 αστερισμούς κατά την στιγμήν που ο ΗΛΙΟΣ δύει προς τον ΚΡΙΟΝ.Πέριξ του ΚΡΙΟΥ διακρίνομεν τον ΠΕΡΣΕΑ ,ΤΟΝ ΦΑΕΘΟΝΤΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΩΡΙΟΝΑ.Προς Βορράν βλέπομεν τον ΚΗΦΕΑ ,ΤΟΝ ΗΡΑΚΛΗΝ ΚΑΙ ΤΟΝ ΒΟΩΤΗΝ.

Εις την Ανατολήν ανατέλλουν ο ΤΟΞΟΤΗΣ,Ο ΟΦΙΟΥΧΟΣ ΚΑΙ Ο ΣΚΟΡΠΙΟΣ.Και τα 9 αυτά αστρα βαδίζουν μαζί με τον ηλιον και τον συνοδεύουν βήμα προς βήμα μέχρι της στιγμής της νέας εμφανίσεως του εις την ΑΝΑΤΟΛΗΝ.

ΤΟ ΠΕΜΠΤΟΝ ΜΥΣΤΙΚΟΝ ΤΟΥ ΤΑΓΜΑΤΟΣ

Αναφέρεται εις τον Αγώνα των Ενστίκτων προς την Ανθρώπινην θέλησιν

Ο Μύθος του ΧΙΡΑΜ  μας δείχνει αφ’ ενός την ΝΙΚΗΝ των πλανών και των παθών επι της αληθείας και της Αρετής και αφ’ετέρου τον θρίαμβον της Αληθείας και της Αρετής επι των Παθών και των  Πλανών.Δηλαδή δια να γίνω πιο κατανοητός ,ο ΧΙΡΑΜ φονεύεται υπο των τριών αχρείων εταίρων οι οποίοι αντιπροσωπεύπουν την ΦΙΛΟΔΟΞΙΑΝ ,ΤΟ ΨΕΥΔΟΣ  ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΓΝΟΙΑΝ (δηλαδή τις Πλάνες και τα πάθη)και αναστένεται από τον τάφον υπο των 9 διδ..και παριστάνουν τας αρετάς και τα  ΤΕΚΤΟΝΙΚΑ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ.

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΝ ΕΝΝΟΙΑ

Ο Μύθος του Χιράμ μας δεικνύει ότι ο ΘΑΝΑΤΟΣ προηγείται πάντοτε της Αναγεννήσεως  και ότι για να εξελιχθεί η ανθρώπινη ψυχή πρέπει πρώτα να αποθάνει.Εις την Συμβολικήν γλώσσαν λέγεται ότι ο Θάνατος είναι η θύρα της ζωής .Πρόκειται περί αληθείας όχι πολύ γνωστής αν και υπάρχουν  παλιά εμβλήματα που μας το υποδεικνύουν.

Πρέπει να εχετε υπ’οψιν σας φίλτ..αδ..και αδ..μου η ζύμωσις και η σήψις προηγείται πάντοτε της γεννήσεως και την προκαλεί.

Με μία λέξη δια να λάβει χώρα γέννεσις,πρέπει αι γονιμοποιαί αρχαι να αποθάνουν τρόπουν τινα,να διαλυθούν ,να διασπασθούν δια της σήψεως.Παράδειγμα ο κόκκος του σταριού που σας ανάφερα εάν δεν εσήπετο πως θα μπορούσε να διασπάσει τα περιβλήματα που τον περιέβαλον και να αναπτυχθεί;

Ο διακεκριμμένος ΤΕΚΤΩΝ συγγραφέας PAPUS στο περισπούδαστον σύγγραμμα του οσον αφορά την μελέτην και τον αποσυμβολισμόν του μύθου του ΧΙΡΑΜ μας αναφέρει τα εξής.<<Η ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΑΡΧΗ που προίσταται στην μεταλλαγή και καταστροφή των μορφών είναι γνωστή σε ολες τις ΘΕΟΓΟΝΙΕΣ και εχει διάφορα ονόματα όπως ΣΙΒΑ,ΑΡΙΜΑΝ,ΤΥΦΩΝ,ΣΑΤΑΝ,ονομάσθηκε θαυμάσια από τον FABRE D OLIVET ΜΟΙΡΑΙΟΝ.Το φοβερώτερον οπλο που μπορεί να προβάλει το ΜΟΙΡΑΙΟΝ εναντι της ανθρωπινης βούλησις,που γίνεται παντοδύναμη εξ αιτίας της ΘΕΙΚΗΣ ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ της είναι Ο ΘΑΝΑΤΟΣ.Η μύηση σε κάθε εποχή εχει ένα μοναδικό σκοπό,να διδάξει εις τους ανθρώπους τον τρόπον εις τον οποίον ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ θα σταθεί ατρωπος μπροστά στας προσβολάς του ΜΟΙΡΑΙΟΥ και τελειούμενος ψυχικά,ηθικά και Πνευματικά Θα περάσει στην ΑΘΑΝΑΣΙΑ.

Σε κάθε του βήμα ο δόκιμος των μυστηρίων της Ελευσίνος απειλείτο υπο του ΘΑΝΑΤΟΥ και μόνον όταν ητο σε θέσιν να δειξει ότι ήτο έτοιμος να τον υποστεί,εφθανεν εις τας τελευταίας αποκαλύψεις.

Η παράδοση του ΧΙΡΑΜ μας υποδεικνύει την ανάλυση του ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ ΤΟΥΤΟΥ, με την εικόνα του ΣΟΦΟΥ εκείνου ανθρώπου που  προτιμά να αποθάνει παρά να μαρτυρήσει το ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ και ο οποίος στην συνέχεια γίνεται ΑΘΑΝΑΤΟΣ.

                                                                           

                                               

                                         

 

Ο ΑΠΟΚΡΥΦΙΣΤΙΚΟΣ ΑΡΙΘΜΟΣ ΕΠΤΑ

  Ο ΑΠΟΚΡΥΦΙΣΤΙΚΟΣ ΑΡΙΘΜΟΣ ΕΠΤΑ  

 Το αποκρυφιστικό νόημα των αριθμών και η εσωτερική συνοχή των συνδυασμών τους, αποτελούσε μέρος των διαλογισμών των σοφών κάθε λαού. Στρέφοντας την προσοχή μας στους χώρους όπου συχνάζουν η μνήμη και η λήθη, μας αποκαλύπτονται τα θεία παιχνίδια καθώς τα δρώμενα τους ανακυκλώνονται σαν "ρυθμοί", "αρμονίες", και "νόμοι".

          Βαθιά σημασία αποδιδόταν στους αριθμούς στη μακρινή αρχαιότητα. Δεν υπήρχε λαός που να μην είχε κάτι σαν φιλοσοφία και να μην έδινε μεγάλη έμφαση στους αριθμούς, όσον αφορά στην εφαρμογή τους στα θρησκευτικά έθιμα, στην καθιέρωση εορταστικών ημερών, συμβόλων, δογμάτων, ακόμα και στη γεωμετρική κατανομή των αυτοκρατοριών. Το μυστηριώδες αριθμητικό σύστημα του Πυθαγόρα δεν ήταν κάτι καινούριο όταν εμφανίστηκε το 600 π.Χ.

Το αποκρυφιστικό νόημα των ψηφίων και των συνδυασμών τους αποτελούσε μέρος των διαλογισμών των σοφών κάθε λαού και δεν είναι μακριά η μέρα κατά την οποίαν, υποχρεωμένη από την αιώνια κυκλική επιστροφή των γεγονότων, η "τώρα" σκεπτικιστική και άπιστη Δύση θα πρέπει να παραδεχτεί ότι, σ' αυτή την κανονική περιοδικότητα των εκ νέου επανερχομένων συμβάντων, υπάρχει κάτι παραπάνω από τυφλή τύχη.

 Ήδη οι Δυτικοί "σοφοί" μας άρχισαν να το παρατηρούν.

Τώρα τελευταία, άνοιξαν τ' αυτιά τους και άρχισαν να ασχολούνται με κύκλους, αριθμούς και όλα αυτά τα οποία, μέχρι πριν λίγα χρόνια είχαν ρίξει στη λήθη, στα παλιά δωμάτια της μνήμης, με σκοπό να μην τα ξεκλειδώσουν ποτέ, παρά μόνο για να κοροϊδεύουν τις αλλόκοτες και παράδοξες προκαταλήψεις των "αντιεπιστημονικών" προγόνων μας.

          Σαν μία τέτοια καινοτομία, η παλιά γερμανική εφημερίδα "DIE GEGENWART" έχει ένα σοβαρό και σωστό άρθρο πάνω "στη σημασία του αριθμού επτά" το οποίο παρουσιάζεται στους αναγνώστες της σαν "Πολιτιστικό - ιστορικό Δοκίμιο".

Αφού αναφέρω μερικά αποσπάσματα από αυτό, ίσως προσθέσω κάτι σ' αυτό.

Ο συγγραφέας λέει:

          ". . . Ο αριθμός επτά εθεωρείτο ιερός όχι μόνο απ' όλα τα καλλιεργημένα έθνη της αρχαιότητας και της Ανατολής, αλλά έχαιρε του μεγαλύτερου σεβασμού ακόμη και στα νεότερα έθνη της Δύσης. Η αστρονομική προέλευση του αριθμού προσδιορίζεται πέρα από κάθε αμφιβολία. Ο άνθρωπος αισθανόμενος τον εαυτό του νοητικά αδύναμο εξαρτήθηκε από τις ουράνιες δυνάμεις και πάντα και παντού υπέτασσε τη γη στον ουρανό. Έτσι μεγαλύτερα και φωτεινότερα σώματα έγιναν γι' αυτόν οι σπουδαιότερες και ανώτερες δυνάμεις, τέτοια σώματα ήταν οι πλανήτες, τους οποίους ολόκληρη η αρχαιότητα αριθμούσε σε επτά. Με την πάροδο του χρόνου μεταμορφώθηκαν σε "επτά" θεότητες. Οι Αιγύπτιοι είχαν "επτά" ιερά άλογα του Μίθρα, οι Πάρσοι "επτά" αγγέλους σε αντίθεση με "επτά" δαίμονες και "επτά" ουράνιες κατοικίες σε αντιστοιχία με "επτά" κατώτερες περιοχές. Για να παρουσιάσουν καθαρότερα αυτή την ιδέα σε συγκεκριμένη μορφή, οι επτά θεοί συχνά απεικονίζονταν σαν μία "επτακέφαλη" θεότητα. Ολόκληρος ο ουρανός υποτασσόταν στους "επτά" πλανήτες. Έτσι σ' όλα σχεδόν τα θρησκευτικά συστήματα βρίσκουμε "επτά" ουρανούς. . ."

          Η δοξασία στις "SAPTA LΟKAS" της βραχμανικής θρησκείας έχει παραμείνει πιστή στην αρχαϊκή φιλοσοφία και ποιός ξέρει αν και η ίδια η ιδέα δεν προέρχεται από την Αρυοβάρτα, αυτή την κοιτίδα όλων των φιλοσοφιών και μητέρα όλων των μεταγενέστερων θρησκειών! Αν το Αιγυπτιακό δόγμα της "μετεμψύχωσης" ή μετανάστευσης της ψυχής δίδασκε ότι υπήρχαν "επτά" καταστάσεις εξαγνισμού και προοδευτικής τελειοποίησης, είναι επίσης αληθινό ότι βουδιστές πήραν από τους Αρίους της Ινδίας και όχι από την Αίγυπτο την ιδέα για τα "επτά" στάδια προοδευτικής ανάπτυξης της ασώματης ψυχής που παριστάνονται αλληγορικά με τα επτά πατώματα και τα ομπρελοειδή σκέπαστρα, που σταδιακά μειώνονται όσο πλησιάζουν στην κορυφή, στις παγόδες τους.

          Στη μυστηριώδη λατρεία του Μίθρα υπήρχαν "επτά πύλες", "επτά μυστήρια". Οι ιερείς πολλών ανατολικών εθνών υποδιαιρούνται σε "επτά βαθμούς", "επτά " σκαλιά οδηγούσαν στους βωμούς και στους ναούς έκαιγαν κεριά σε επτάφωτα κηροπήγια. Μερικές από τις Μασονικές Στοές έχουν μέχρι σήμερα "επτά" και "δεκατέσσερα" σκαλιά.

          Οι "επτά" πλανητικές σφαίρες χρησίμευαν σαν πρότυπο για διαιρέσεις κρατών και οργανισμών. Η Κίνα ήταν χωρισμένη σε "επτά" επαρχίες. Η αρχαία Περσία σε "επτά" σατραπείες. Σύμφωνα με τον αραβικό θρύλο "επτά" άγγελοι δροσίζουν τον ήλιο με πάγο και χιόνι για να μην κάνει στάχτη τη γη. Επτά χιλιάδες άγγελοι φυσούν και βάζουν σε κίνηση τον ήλιο κάθε πρωί. Τα δύο παλιότερα ποτάμια της Ανατολής - Ο Γάγγης και ο Νείλος - έχουν το καθένα "επτά" εκβολές. Η Ανατολή είχε στην αρχαιότητα "επτά" μεγάλα ποτάμια, ( το Νείλο, τον Τίγρη, τον Ευφράτη, τον Όξο (σημ. AMU DARYA), τον Iαξάρτη (σημ. SYR DARYA), τον Άραξο και τον Ινδό), "επτά" περίφημους θησαυρούς, "επτά" θαύματα του κόσμου κ.λ.π. Ο αριθμός "επτά" παίζει επίσης κυρίαρχο ρόλο στην αρχιτεκτονική των ναών και των ανακτόρων. Η περίφημη παγόδα του CHURINGAN περιλαμβάνει από "επτά" τετράγωνα τείχη, ζωγραφισμένα με "επτά" διαφορετικά χρώματα και στη μέση του κάθε τείχους υπάρχει μία "επταόροφη" πυραμίδα. Το ίδιο και στην προκατακλυσμιαία εποχή, ο ναός του Μπορσίππα, τώρα BIRS-NIMRUD, είχε "επτά" βάθρα που συμβόλιζαν τους επτά ομόκεντρους κύκλους των επτά σφαιρών και το καθένα ήταν χτισμένο από τούβλα και μέταλλα τέτοια που να ανταποκρίνονται στα χρώματα του κυβερνώντος πλανήτη στη συμβολιζόμενη σφαίρα.

          Όλα αυτά μας λένε είναι απομεινάρια του "παγανισμού", ίχνη των προκαταλήψεων των παλιών τα οποία, όπως οι κουκουβάγιες και οι νυχτερίδες σε σκοτεινή υπόγεια σπηλιά, πέταξαν μακριά για να μην ξαναγυρίσουν ποτέ πια μπροστά στο λαμπρό φως του Χριστιανισμού - μια δήλωση που πολύ εύκολα ανασκευάζεται.

          Υπάρχουν εκατοντάδες περιπτώσεις που δείχνουν ότι όχι μόνο οι παλιοί χριστιανοί αλλά ακόμη και οι σημερινοί έχουν διατηρήσει τον αριθμό "επτά" τόσο ιερό όσο και πριν και μπορούν να βρεθούν "χιλιάδες" περιπτώσεις που το αποδεικνύουν. Ας αρχίσουμε με τον αστρονομικό και τον θρησκευτικό υπολογισμό των Ρωμαίων παγανιστών, που διαιρούσαν την εβδομάδα σε "επτά" ημέρες και θεωρούσαν την έβδομη ημέρα σαν την πιο ιερή, αφιερωμένη στον Ήλιο ή στον Δία (SUNDAY = μέρα του Ηλίου) στον οποίο όλα τα χριστιανικά έθνη - κυρίως οι Διαμαρτυρόμενοι - κάνουν "PUJA" αυτή τη μέρα. Στην απάντηση ότι δεν την έχουν από τους Ρωμαίους παγανιστές αλλά από τους εβραίους μονοθεϊστές, τότε γιατί δεν τηρήθηκε το Σάββατο, ή το πραγματικό "SABBATH", αντί της Κυριακής, ή Ημέρας του Ηλιου?

          Στην "Ραμαγιάνα" αναφέρονται "επτά" αυλές στις κατοικίες των Ινδών βασιλέων και "επτά" πύλες οδηγούσαν στους περίφημους ναούς και στις πόλεις των αρχαίων. Από που όμως οι FRIESLANDERS είχαν προσκολληθεί κατά το δέκατο αιώνα της Χριστιανικής εποχής, στον αριθμό επτά όταν χώριζαν τις επαρχίες τους και επέμεναν να πληρώνουν "επτά" πφέννιχς συνεισφορά? Η Αγία Ρωμαϊκή και Χριστιανική Αυτοκρατορία είχε "επτά" KURFURSTS ή Εκλέκτορες. Οι Ούγγροι μετανάστευσαν κάτω από την αρχηγία "επτά" δουκών και ίδρυσαν "επτά" πόλεις που τώρα ονομάζονται SEMIGRADUE (Τρανσυλβανία).

          Η παγανιστική Ρώμη χτίστηκε πάνω σε "επτά" λόφους, η Κων/πόλη είχε "επτά" ονόματα: Βυζάντιο, Αντωνία, Νέα Ρώμη, Πόλη του Κων/ντίνου, Αυτή που χωρίζει τα Μέρη του Κόσμου, θησαυρός του Ισλάμ, Ισταμπούλ. Ονομαζόταν επίσης "Πόλη με τους "επτά" λόφους", με τους "επτά" Πύργους. Από τους Μουσουλμάνους πολιορκήθηκε "επτά" φορές και πάρθηκε μετά από "επτά" βδομάδες από τον "έβδομο" Σουλτάνο των Οσμανιδών.

          Για τους Ανατολικούς λαούς οι "επτά" πλανητικές σφαίρες αντιπροσωπεύονται από τους "επτά" κρίκους που φοράνε οι γυναίκες στα "επτά" μέρη του σώματος - το κεφάλι, το λαιμό, τα χέρια, τα πόδια, τη μύτη, γύρω από τη μέση - και οι "επτά" κρίκοι ή κύκλοι προσφέρονται μέχρι σήμερα από τους γαμπρούς της Ανατολής στις νύφες τους, η ομορφιά της γυναίκας αποτελείται στα Περσικά τραγούδια από "επτά" θέλγητρα.

          Οι "επτά" πλανήτες διατηρούν πάντα την ίδια απόσταση μεταξύ τους και περιστρέφονται στην ίδια τροχιά. Έτσι μ' αυτή τη κίνηση μας προβάλλεται η ιδέα της αιώνιας αρμονίας του Σύμπαντος. Μ' αυτή την έννοια ο αριθμός "επτά" έγινε ιδιαίτερα ιερός και ακόμα διατηρεί την σπουδαιότητα του για τους αστρολόγους. Οι Πυθαγόρειοι θεωρούσαν τον αριθμό "επτά" σαν εικόνα και πρότυπο της Θείας τάξης και αρμονίας στη Φύση. Ήταν ο αριθμός που περιελάμβανε δύο φορές τον ιερό αριθμό "τρία" ή την "τριάδα" στην οποία προστίθεται το "ένα" ή η θεία μονάδα: 3+1+3. Όπως η αρμονία της φύσης ηχεί στο πληκτρολόγιο του διαστήματος, ανάμεσα στους "επτά" πλανήτες, έτσι και η αρμονία του ήχου που ακούγεται λαμβάνει χώρα σε χαμηλότερο επίπεδο με τη μουσική κλίμακα των επαναλαμβανόμενων "επτά" τόνων. Από εκεί προέρχονται οι "επτά" αυλοί στη σύριγγα του θεού Πάνα (ή της Φύσης) - το σταδιακά σημειούμενο μέγεθός τους απεικονίζει την απόσταση μεταξύ των πλανητών και μεταξύ του τελευταίου και της γης - το ίδιο και η "επτάχορδη" λύρα του Απόλλωνα.

          Αποτελούμενος από την ένωση του αριθμού "τρία" (σύμβολο της Θείας Τριάδας με όλα και με κάθε λαό, χριστιανικό και παγανιστικό) και του "τέσσερα" (σύμβολο των κοσμικών δυνάμεων ή στοιχείων) ο αριθμός "επτά" δείχνει συμβολικά την ένωση της θεότητας με το σύμπαν, αυτή η Πυθαγορική ιδέα εφαρμόστηκε από τους Χριστιανούς - κυρίως στον Μεσαίωνα - οι οποίοι χρησιμοποίησαν ευρέως τον αριθμό "επτά" στο συμβολισμό της ιερής αρχιτεκτονικής τους.

          Έτσι για παράδειγμα, ο περίφημος καθεδρικός της Κολωνίας και η Εκκλησία των Δομινικανών στο Ρέγκενσμπουργκ αναπτύσσει αυτό τον αριθμό και στις μικρότερες αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες.

          Ο μυστικιστικός αυτός αριθμός δεν έχει μικρότερη σημασία και στον κόσμο της διανόησης και της φιλοσοφίας. Η Ελλάδα είχε "επτά" σοφούς, ο Χριστιανικός Μεσαίωνας "επτά" ελεύθερες τέχνες (γραμματική, ρητορική, διαλεκτική, αριθμητική, γεωμετρία, μουσική, αστρονομία). Ο μωαμεθανός SHEIKH - UL - ISLAM προσκαλεί σε κάθε σπουδαία συνεδρίαση "επτά" "ULEMAS".

          Στο Μεσαίωνα ένας όρκος έπρεπε να παρθεί μπροστά σε "επτά" μάρτυρες και αυτός προς τον οποίο δινόταν ραντιζόταν "επτά" φορές με αίμα. Οι λιτανείες γύρω από τους ναούς γίνονταν "επτά" φορές και οι πιστοί έπρεπε να γονατίσουν "επτά" φορές πριν προφέρουν ευχή. Οι Μωαμεθανοί προσκυνητές γυρίζουν γύρω από την Καάμπα "επτά" φορές. Τα ιερά σκεύη κατασκευάζονταν από χρυσό και ασήμι που είχαν εξαγνιστεί "επτά" φορές. Η τοποθεσία των παλιών Γερμανικών δικαστηρίων οριζόταν από "επτά" δέντρα κάτω από τα οποία κάθονταν "επτά" "SCHΟFFERS" (δικαστές) οι οποίοι απαιτούσαν "επτά" μάρτυρες. Απειλούσαν τον ένοχο με "επταπλή" τιμωρία και απαιτούσαν "επταπλό" εξαγνισμό για την "επταπλή" ανταμοιβή που υπόσχονταν στον ενάρετο. Όλοι γνωρίζουν τη μεγάλη σπουδαιότητα που δίνουν στη Δύση στον "έβδομο" γιο ενός "εβδόμου" γιου. Στη Γερμανία ο βασιλιάς και τώρα ο αυτοκράτορας, δεν μπορεί να αρνηθεί να βαφτίσει έναν "έβδομο" γιο ακόμα και αν είναι ενός ζητιάνου. Στην Ανατολή, όταν συμφιλιώνονται μετά από φιλονικία ή όταν υπογράφουν συνθήκη ειρήνης, οι αρχηγοί ανταλλάσσουν ή "επτά" ή σαράντα εννιά (7Χ7) δώρα.

          Το να προσπαθήσουμε να αναφέρουμε όλα τα πράγματα που περιλαμβάνονται σ' αυτό το μυστηριώδη αριθμό θα χρειαζόμαστε βιβλιοθήκη. Θα τελειώσουμε αναφέροντας λίγα μόνο από την περιοχή του δαιμονισμού. Σύμφωνα με τις αυθεντίες σ' αυτά τα θέματα - τον παλιό χριστιανικό κλήρο - ένα συμβόλαιο με το διάβολο έπρεπε να έχει "επτά" παραγράφους, έληγε σε "επτά" χρόνια και υπογραφόταν από τον συμβαλλόμενο "επτά" φορές. Όλα τα μαγικά ποτά που παρασκευάζονταν με τη βοήθεια του εχθρού του ανθρώπου αποτελούνταν από "επτά" βότανα. Κερδίζει εκείνος ο λαχνός που έχει τραβηχτεί από ένα "επτάχρονο" αγόρι.

          Οι θρυλικοί πόλεμοι διαρκούσαν "επτά" χρόνια και "επτά" μήνες και "επτά" μέρες, και οι μαχόμενοι ήρωες ήταν "επτά", "εβδομήντα", "επτά χιλιάδες", και "εβδομήντα χιλιάδες". Οι πριγκίπισσες στα παραμύθια μένουν "επτά" χρόνια μαγεμένες και οι μπότες του περίφημου γάτου - του Μαρκήσιου του Καραμπά - δρασκέλιζαν "επτά" λεύγες. Οι αρχαίοι χώριζαν το ανθρώπινο σώμα σε "επτά" μέρη: το κεφάλι, το στήθος, το στομάχι, τα δύο χέρια και τα δύο πόδια και τη ζωή του ανθρώπου σε "επτά" περιόδους. Το μωρό αρχίζει να βγάζει δόντια στον "έβδομο" μήνα, το παιδί αρχίζει να κάθεται μετά τους δεκατέσσερις μήνες (2Χ7), αρχίζει να περπατάει μετά τους εικοσιένα μήνες (3Χ7), να μιλάει μετά τους "εικοσιοκτώ" (4Χ7), παύει να θηλάζει μετά τους "τριάντα πέντε" (5Χ7), στα δεκατέσσερα χρόνια αρχίζει τελικά να διαμορφώνεται, στα "είκοσι ένα" σταματάει η ανάπτυξη του. Το μέσο ύψος του ανθρώπου πριν από τον εκφυλισμό του ανθρώπινου γένους, ήταν "επτά" πόδια, απ' αυτό προέρχονται οι παλιοί Δυτικοί νόμοι, οι οποίοι ορίζουν ότι οι τοίχοι των κήπων πρέπει να είναι "επτά" πόδια ψηλοί. Η εκπαίδευση των αγοριών άρχιζε για τους Σπαρτιάτες και τους αρχαίους Πέρσες στα "επτά" χρόνια. Και στις χριστιανικές θρησκείες - περιλαμβανομένων των Ρωμαιοκαθολικών και των Ελλήνων - το παιδί δεν είναι υπεύθυνο για κανένα έγκλημα μέχρι τα "επτά" του χρόνια και αυτή είναι η κατάλληλη ηλικία για να πάει να εξομολογηθεί.

Αν οι Ινδουιστές σκεφθούν το Μανού και θυμηθούν το περιεχόμενο των παλιών SASTRAS θα βρουν πέρα από κάθε αμφιβολία, την προέλευση όλου αυτού του συμβολισμού. Πουθενά αλλού ο αριθμός "επτά" δεν είχε τόσο κυρίαρχη θέση όσο στους παλιούς Αρίους της Ινδίας. Δεν έχουμε παρά να σκεφτούμε τους "επτά" σοφούς - τους "SAPTA RISHIS", τους "SAPTA LΟKAS" -  τους "επτά" κόσμους, τις "SAPTA PURAS" - τις "επτά" ιερές πόλεις. Τα "SAPTA DΝIPAS" - τα "επτά" ιερά νησιά, τις "SAPTA SAMUDRAS" - τις "επτά" ιερές θάλασσες, τα "SAPTA PARRATAS - τα "επτά" ιερά βουνά, τα "SAPTA ARANYAS" - τις "επτά" ερήμους, τα "SAPTA ΝRIKSHAS" - τα "επτά" ιερά δέντρα κ.ο.κ., για να δούμε τη δυνατότητα της υπόθεσης.

Οι Άριοι δεν δανείστηκαν ποτέ τίποτα, ούτε και οι Βραχμάνοι, οι οποίοι ήταν υπερβολικά περήφανοι και αποκλειστικοί σ' αυτό. Από αυτούς λοιπόν προέρχεται το μυστήριο και η ιερότητα του αριθμού "επτά".